[HQ!!] AIEL: RAIN

RAIN
iwaoi. hq!! doctor au. g. romance.
part of ‘an adventure in everyday life of goshiki tsutomu’ the series

.

.

.

สิบแปดนาฬิกา วันพุธ

 

อิวะอิสึมิ ฮาจิเมะ อาจารย์แพทย์แผนกศัลยกรรมทั่วไปยืนนิ่งอยู่ตรงประตูทางเข้าออกอาคารแผนกอายุรกรรม รอบข้างมีญาติผู้ป่วยและบุคลากรทางการแพทย์อีกประมาณห้าชีวิต ต่างคนต่างกระวนกระวาย เหตุก็เพราะเดินออกนอกตึกไม่ได้ ด้วยสภาพอากาศไม่เอื้ออำนวย

 

ฝนตก

 

เริ่มจากทิ้งเม็ดเล็กเป็นคำเตือนอยู่ห้านาที ก่อนเปลี่ยนไปเทโครมใหญ่ใส่ไม่ยั้ง สะกัดทุกย่างก้าวให้ชะงักงัน พุ่งเป้าเข้าหลบในที่ร่มโดยพร้อมเพรียง

 

ถ้าเขามีจุดมุ่งหมายอยู่ที่ตึกศัลยกรรม ก็คงไม่เดือดร้อนมากนัก เพราะระหว่างอาคารแต่ละอาคารล้วนมีทางเชื่อมในร่มติดต่อกันเพื่อสะดวกต่อการเดินย้ายตึก แต่เพราะเขาเลิกงานแล้วและมีจุดมุ่งหมายเป็นคอนโดของตัวเอง จึงหลีกเลี่ยงการเดินทางในที่แจ้งกลับบ้านไม่ได้เลย

 

กำลังจะได้พักแล้วแท้ๆ

 

นึกหน่ายใจกับความดวงตกระดับที่ฝนฟ้ายังกลั่นแกล้งกันของตนเอง แล้วปลดปลง เฝ้ารอเวลาให้ฝนซาลงสักเล็กน้อย คงอาศัยช่วงนั้นรีบกลับได้

 

ร่มก็ไม่มี ดันไม่ได้เอารถมาเสียอีก
คิดขึ้นได้ว่าอาจมีร่มสักคันให้ยืมอยู่ที่แผนก จึงหมุนตัวเดินกลับอาคารศัลยกรรม เย็นแล้วเลยไม่มีคนร่วมทางมากนัก เดินไม่นานก็เห็นประตูตึกอยู่ในลานสายตา

 

นอกจากเห็นทางเข้าตึกแล้ว ยังเห็นนายจอมก่อกวนอันดับหนึ่งจากแผนกศัลยกรรมกระดูกและข้อกำลังจะเดินเข้าไปพร้อมกันอีกด้วย

 

โออิคาวะ โทรุ

 

อิวะอิสึมิขมวดคิ้ว สัมผัสได้ถึงความผิดปกติในตัวคนคุ้นเคย เขาเดินเข้าใกล้ ครั้นฝ่ายตรงข้ามเห็นเขา ก็ชิงเอ่ยทักทายเสียก่อน

 

“อิวะจัง ยังไม่กลับอีกเหรอ”

 

“กำลังจะกลับ” เขาตอบ ก่อนยิงคำถามคาใจใส่ทันควัน “ทำไมแกตัวเปียก”

 

และไม่ใช่เปียกธรรมดา แต่ต้องเรียกว่าอยู่ในระดับเปียกโชกเลยเสียด้วยซ้ำ
“อ๋อ” โออิคาวะลากเสียงยาว ดึงปกเสื้อตัวเองด้วยท่าทีไม่ใส่ใจนัก “ฉันเดินกลับจากตึกเด็กอยู่ แล้วฝนก็เทโครมลงมาน่ะสิ คิดว่าแค่ตกปรอยๆ แป๊บเดียวเดี๋ยวก็หลบทัน ที่ไหนได้ ตกไม่เกรงใจกันเลย”

 

ปากบ่นขรม มือก็โบกพัดเสื้อราวกับจะช่วยให้แห้งลงได้เร็วขึ้น พร้อมกับที่สองเท้าพาตัวเองก้าวข้ามธรณีประตู

 

เขาก้าวตาม จ้องอีกฝ่ายเขม็ง และอากัปกิริยาของเขาคงชัดเจนมากจนคนข้างตัวสัมผัสได้ผ่านหางตา จึงหันหาเขา สองคิ้วผูกเข้าหากัน แม้รอยยิ้มจะประดับบนใบหน้า

 

“มีอะไรหรือเปล่า”

 

อิวะอิสึมิอ้าปาก ไม่มีเสียงใดเล็ดลอดออกมา ปิดปาก ขยี้ผมตัวเอง ก่อนย้ายไปโจมตีผมคู่สนทนา

 

“อิวะจัง!” โออิคาวะตีหน้ามุ่ย ปัดมือเขาออก

 

“ไอ้บ้าเอ๊ย”

 

สัมผัสที่ฝ่ามือนั้นเปียกชุ่ม ก็ควรจะเป็นเช่นนั้นหรอก เมื่อเจ้าตัวดีตากฝนจนผมเสียทรง ลู่ตกล้อมกรอบหน้า เสื้อผ้ากางเกงแฉะชื้นแนบตัว

 

แนบสนิท

 

โดยเฉพาะเจ้าเสื้อเชิ้ตสีขาวที่ทาบชิดผิวเนื้อเสียจนเกินงาม

 

“อยู่ดีๆ มาว่าคนอื่นเขาแบบนี้ได้ยังไงน่ะ” นายหมอกระดูกบ่นพึมพำ

 

“ก็แกมันบ้า” อิวะอิสึมิสวนกลับ หักเลี้ยวตรงหัวมุมตึกกะทันหัน พร้อมกับลากเอาคนข้างตัวไปด้วย “จะกลับบ้านหรือยัง”

 

“ใช่ซี่ กำลังจะกลับนี่ไง แล้วอิวะจังจะพาฉันไปไหนน่ะ หรือว่า…” นัยน์ตาสีอ่อนเบิกกว้าง ท่าทางตกใจจนเกินเหตุราวกับเล่นละคร “นี่เราอยู่ในโรงพยาบาลนะ อิวะจัง!”

 

เขาถอนหายใจยาว ทักทายรุ่นน้องแพทย์ประจำบ้านแผนกเดียวกันที่เดินสวนทางพอดี ไม่ใคร่สนใจต่อปากต่อคำกับโออิคาวะอีกต่อไป ปล่อยให้คนตัวเปียกบ่นกระปอดกระแปดคนเดียว

 

ก้าวฉับไปจนถึงหน้าห้องแต่งตัวใกล้กับห้องผ่าตัด เขาจึงเปิดประตูโครม ในห้องว่างเปล่าไร้ผู้คน คงเพราะเย็นย่ำจนเกินไปแล้วนั่นแหละ

 

เขาจับเจ้าตัวแสบนั่งจุ้มปุ้กตรงเก้าอี้ เปิดล๊อคเกอร์ตัวเองแล้วคว้าผ้าขนหนูที่เก็บไว้ใช้ตอนอยู่เวรปาใส่หัวโออิคาวะเต็มแรง

 

“อิวะจัง…!”

 

“เงียบน่า”

 

ว่าแล้วก็ลงมือเช็ดหัวเพื่อน ส่งผลให้โออิคาวะปิดปากฉับ นั่งเฉยให้เขาดูแลแต่โดยดี สักพักก็เริ่มโคลงตัวไปมา ฮัมเพลงหงุงหงิงเรื่อยเปื่อย

 

น่าตีชะมัด

 

“อิวะจังนี่สมเป็นคุณแม่จริงๆ น้า”

 

พ่นลมหายใจพรืด ได้ยินประโยคนี้ซ้ำไปมาจนขี้คร้านจะต่อล้อต่อเถียง ลงแรงเช็ดผมหนักมือขึ้นจนโออิคาวะร้องโอดโอยแทน “ที่เหลือเช็ดเอง เช็ดตัวให้แห้งด้วย”

 

“กลับไปเช็ดที่ห้องก็ได้น่า ขึ้นรถตากแอร์ก็แห้งแล้ว” คนดื้อเถียงกลับ

 

“ไม่ได้” อิวะอิสึมิยืนกราน

 

“ทำไม”

 

“แก… นาย…” เขาอึกอัก เบือนหน้าหนี “อยาก…”

 

“อยากอะไร”

 

คาดคั้นกันดีนัก เขาเลยหลับหูหลับตาตอบโดยไม่ยอมมองหน้า “อยากจะเดินอวดอกให้ชาวบ้านเขาดูนักหรือไง”

 

“หา” โออิคาวะอุทาน ยกสองแขนขึ้นปิดช่วงอก สะดีดสะดิ้งราวเด็กสาวแรกรุ่น “อิวะจังแอบมองหัวนมฉันเหรอเนี่ย!”

 

พูดจาฟังดูน่าเกลียดเป็นบ้า!

 

“เสื้อเปียกแล้วมันเห็นว้อย!”

 

“อยากดูอยู่แล้วก็บอกมา!”

 

“ใครมันจะไปอยากดูวะ!”

 

ถึงไม่เห็นหน้าก็รู้ได้ว่าตอนนี้เจ้าตัวคงกำลังยิ้มกริ่ม “ไม่ต้องอายน่า ฉันเข้าใจนะว่าเรือนร่างคุณโออิคาวะมันเย้ายวนชวนฝัน อิวะจังอยากจะเชยชมก็… แอ้ก! อย่าใช้ความรุนแรงเซ่!”

 

พูดจาไร้สาระอยู่นั่น!

 

กว่าจะทะเลาะกันจบก็เสียเวลาไปครึ่งชั่วโมง โชคยังดีที่ไม่มีใครเยื้องย่างเข้ามาในห้องช่วงนั้น เพราะขืนมีลูกศิษย์หรือรุ่นน้องโผล่มาเจออาจารย์สองคนเถียงกันเป็นเด็กประถม คงไม่ใช่ภาพลักษณ์ที่ดีสักเท่าไรนัก

 

อิวะอิสึมิบีบบังคับให้โออิคาวะเช็ดตัวได้สำเร็จ ถึงกระนั้นเสื้อผ้าหน้าผมโดยรวมของนายหมอกระดูกก็ยังดูชื้นอยู่ดี

 

แต่อย่างน้อยเสื้อขาวนั่นก็ไม่แนบเนื้อแล้ว ขืนทิ้งสภาพเดิมกลับถึงคอนโด เจ้าตัวแสบคงป่วยงอมแงมแน่

 

แล้วก็ต้องเป็นหน้าที่เขาฟังมันงอแงต่ออีก

 

ฉะนั้นตัดไฟแต่ต้นลมเสียดีกว่า

 

“งั้นฉันกลับล่ะ” นายหมอศัลย์ถอยหลังหนึ่งก้าว คว้ากระเป๋าเป้ที่โดนโยนลงไปกองบนพื้นขึ้นสะพาย “แกเองก็รีบกลับได้แล้ว”

 

โออิคาวะรีบคว้ามือเขาไว้ “เดี๋ยวสิ อิวะจังกลับยังไงน่ะ”

 

“ใต้ดิน”

 

“ไม่ได้เอารถมาเหรอ”

 

“เออ”

 

ดวงตาที่จ้องมองเขาทอประกายวิบวับ “งั้นกลับด้วยกัน ฉันเอารถมา รอฉันไปเอากระเป๋าก่อน”

 

พยายามคิดหาเหตุผลที่จะปฏิเสธ แต่ก็ไม่รู้จะอ้างเหตุอันใด เลยพยักหน้ารับ เดินตามโออิคาวะกลับห้องพักภาคศัลยกรรมกระดูกและข้อเพื่อหยิบสัมภาระต่างๆ แต่โดยดี

 

ระหว่างทาง พยาบาลสาวสองรายเดินสวนกับพวกเขา สองข้างแก้มของพวกหล่อนขึ้นสีแดงเมื่อสังเกตเห็นโออิคาวะ ขณะที่เจ้าตัวต้นเหตุยิ้มทักทายทั้งสองราวกับไม่รู้เรื่องรู้ราวใดๆ

 

ซึ่งไม่มีทางที่พ่อคนแพรวพราวนี่จะไม่รู้ว่าสภาพตนตอนนี้เป็นแบบไหน และพวกเธอเขินอายด้วยสาเหตุอันใด

 

ตัวเปียก ผมลู่ แก้มฝาด …เซ็กซี่ใช่น้อยเสียที่ไหน

 

อิวะอิสึมิอยากจะกลอกตาสักสามตลบ สลับกับขู่สาวเจ้าผ่านสายตา แต่เห็นจะเป็นกิริยาไม่งาม เลยหักห้ามใจตัวเองเสีย

 

ได้แต่อดทน ตีหน้านิ่ง ลากเพื่อนเดินทางกลับถึงหอให้เร็วที่สุด

 

ไม่อย่างนั้นเขาคงทนต่อการลองใจของโออิคาวะไม่ไหวอีกต่อไป

 

และศพแรกที่จะโดนเขาบันดาลโทสะใส่ ก็คงไม่แคล้วเป็นเจ้าตัวดีเองนั่นแหละ!

.

.

.

END


 

A/N:

รีโพสท์จากในทวิตค่ะ
ช่วงนั้นฝนตกตอนเลิกงานทุกวัน เลยเป็นที่มาของเรื่องนี้ ช่วงนี้ฝนก็ยังตกบ่อย อย่าลืมพกร่มกันด้วยนะคะ ‘ v ‘)/

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s