[HQ!!] AIEL: NEBULA (1)

NEBULA
iwaoi. hq!! doctor au. pg-13. romance, angst.
part of ‘an adventure in everyday life of goshiki tsutomu’ the series

.

.

.

ความรักของพวกเราเกิดขึ้น เบ่งบาน และจบลง
โดยที่ยังไม่ทันได้เริ่มต้นด้วยซ้ำ

.

เมื่อความรู้สึกลึกซึ้งอันอัดแน่นระเบิดออก
สิ่งที่เหลืออยู่จึงมีเพียงเศษเสี้ยวความร้าวราน
กระจัดกระจายรอบตัวเรา

.

.

.

(1)
( | )

.

.

.

“ฮาจิเมะ แม่อยากอุ้มหลาน”

 

อิวะอิสึมิ ฮาจิเมะสำลักกาแฟพรวด ไอโขลกเขลก ทุบอกตัวเอง ไม่แน่ใจนักว่าตนจะเสียชีวิตจากการสำลักกาแฟเอาวันนี้เสียหรือเปล่า

 

คงเป็นสาเหตุการตายที่น่าสมเพชน่าดู

 

สาววัยกลางคนขมวดคิ้ว หล่อนยื่นมือลูบไหล่ลูกชายอย่างเบามือ นึกประหลาดใจกับท่าทีตกใจจนเกินงาม “ค่อยๆ ดื่มสิลูก ไม่ต้องรีบร้อน วันนี้วันหยุดนี่”

 

นั่นไม่ใช่ประเด็นเสียหน่อย

 

จริงอยู่ว่าวันนี้เป็นวันหยุด สำหรับอิวะอิสึมิที่เป็นแพทย์ประจำบ้านปีสุดท้าย การได้พักหายใจหายคอจากภาระงานที่หนักหนาและความรับผิดชอบที่เพิ่มขึ้นเป็นเท่าตัว ถือเป็นโอกาสดีที่ควรใช้เสียให้คุ้ม

 

ยิ่งเป็นวันหยุดที่มารดาเดินทางเข้าเมืองเพื่อมาเยี่ยมเขาด้วยแล้ว ยิ่งนับเป็นวันหยุดสุดล้ำค่า

 

เพียงแต่…

 

ชายหนุ่มยิ้มเฝื่อน พวกเขานั่งอยู่ในร้านกาแฟ แออัดคับคั่งไปด้วยผู้คน คงไม่ใช่การดีนักหากเขาจะพูดเสียงดังให้สาธารณชนรับรู้ประเด็นสนทนา เสียงตอบโต้จึงอยู่ในระดับให้ได้ยินกันแค่สองคน

 

“แม่นั่นแหละ อยู่ดีๆ ก็พูดอะไรของแม่”

 

“แม่พูดอะไรผิดหรือ” หล่อนว่า ดึงมือกลับมาประสานกันบนโต๊ะ “แม่ก็อายุปูนนี้แล้ว ไม่กระตุ้นลูกบ้าง กว่าลูกจะลงหลักปักฐาน แม่คงอุ้มหลานไม่ไหว”

 

แววตาของมารดาไม่มีท่าทีหยอกล้อ

 

รู้สึกถึงเม็ดเหงื่อที่ผุดซึมขึ้นมาตามผิวหนัง

 

จริงจัง

 

“แม่ ผมยังเรียนไม่จบเลย…”

 

“แต่นี่ก็ต่อเฉพาะทางปีสุดท้ายแล้วนี่ ฮาจิเมะ ลูกเองอายุอานามก็ถึงวัยควรมีครอบครัวได้แล้ว อีกไม่นานจะจบ ฐานะการงานมั่นคง ขาดก็แต่คู่ชีวิตเท่านั้น”

 

เขากลืนน้ำลายเหนียวหนืดลงคอ

 

เถียงไม่ออก เพราะถูกอย่างแม่ว่า

 

นางอิวะอิสึมิมองเขา ทอดสายตาอ่อนโยนลงเล็กน้อย “มีใครบ้างไหมลูก ช่วงนี้ ตั้งแต่โยโกะจัง ก็ไม่เห็นลูกคบใครอีกเลย”

 

ยกเว้นลูกแอบคบใครไม่บอกแม่ เจ้าหล่อนเสริมด้วยน้ำเสียงกลั้วหัวเราะ

 

ยิ่งลำบากใจ

 

เป็นเรื่องจริงว่าตั้งแต่เลิกกับแฟนสาวคนเก่าเอาตอนปีสุดท้ายของชีวิตนักศึกษาแพทย์ อิวะอิสึมิก็ไม่เคยคบหาใครอีก อาจมีสาวงามผ่านทางมาให้เชยชมบ้าง แต่ไม่มีสักคนที่คิดจะจริงจัง

 

ทุกคนผ่านมา และผ่านไป ไม่มีใครฝากความสัมพันธ์ลึกซึ้งไว้ให้เขา

 

เว้นแต่

 

ห้วงคิดพลันกระหวัดนึกถึงเจ้าของเรือนผมสีน้ำตาลและดวงตาสีอ่อนโดยอัตโนมัติ

 

ถ้าถามว่ามีใครที่คุยด้วยอยู่ไหม จะให้ตอบปฏิเสธ ก็ตอบได้ไม่เต็มปาก

 

แต่ถามว่าโออิคาวะ โทรุเป็นอะไรสำหรับเขา ณ เวลานี้ก็ตอบได้แค่ว่า… เพื่อน

 

อิวะอิสึมิเลียริมฝีปาก นึกลำบากใจ ยิ่งเงยหน้าไปเห็นสายตาคาดหวังของมารดา ยิ่งกระอักกระอ่วน

 

“…ไม่มีครับ” ตอบไม่เต็มเสียง ก่อนหัวเราะแห้งๆ “แค่เรียนกับทำงานก็เหนื่อยแย่แล้วแม่ จะเอาเวลาที่ไหนไปเจอใคร”

 

หล่อนถอนหายใจ คนชาในถ้วย ดูผิดหวัง “อย่างนั้นเหรอ แม่ต้องรออีกนานเลยสิ”

 

เขายิ้มแห้ง คิดว่าบทสนทนาคงจบลงเท่านั้น ซึ่งนับว่าดี

 

เพราะแค่นี้เขาก็รู้สึกผิดต่อเพื่อนขี้โวยวายคนนั้นจะแย่แล้ว

 

“ถ้าอย่างนั้น” เสียงมารดาฉุดเขาออกจากภวังค์ “ลองไปดูตัวไหมลูก”

 

อิวะอิสึมิจ้องมองคนพูดอย่างไม่เชื่อหูตัวเอง เมื่อกี้แม่เขาพูดว่า…

 

รอยยิ้มอ่อนโยนประดับบนใบหน้าของนางอิวะอิสึมิ “แม่ลองคุยกับพ่อแล้ว ถ้าลูกยังไม่มีใคร น่าจะลองไปเปิดหูเปิดตาดูสักครั้ง”

 

“แต่…” ริมฝีปากแห้งผาก เขานึกหาข้อโต้แย้ง “ผมยัง…”

 

“เลิกงานเหนื่อยๆ ก็จะได้มีคนดูแล ไม่ดีหรือลูก แม่อยากให้ฮาจิเมะมีคนดูแลแทนเวลาที่แม่ไม่อยู่ด้วย”

 

“แม่…”

 

“คิดเสียว่าทำเพื่อแม่อีกสักหนจะได้ไหม ฮาจิเมะ”

 

เขาปิดปากฉับ อับจนด้วยคำโต้เถียง ได้แต่พยักหน้ารับ “…ครับ”

 

เจ้าหล่อนแย้มยิ้ม งดงาม ทำให้รู้สึกดีใจที่รู้ว่าตนคือที่มาของรอยยิ้มนั้น กระนั้นก็ยังรู้สึกหนักอึ้ง ท้องไส้ปั่นป่วนเมื่อคิดถึงสิ่งที่ตนตกลงรับปากไปเมื่อครู่

 

ดูตัว

 

มารดาถามหาวันว่างครั้งถัดไปของเขา เล่าแผนคร่าวๆ ให้เขาฟังอย่างตื่นเต้น ไม่ว่าคู่ที่พ่อและแม่ของเขาคัดเลือกมาให้จะเป็นใคร ดูแม่ของเขาจะมีความเชื่อมั่นอย่างแรงกล้าว่าการดูตัวครั้งนี้จะต้องประสบผลสำเร็จ

 

ศัลยแพทย์หนุ่มรับฟัง ถ้อยคำเข้าหูซ้ายทะลุออกหูขวา ไม่หลงเหลือเนื้อความอยู่ในสมองสักเท่าไรนัก

 

ก็ในเมื่ออิวะอิสึมิยังไม่มีใคร แล้วจะให้ตอบปฏิเสธไปได้อย่างไร

 

เขารู้ว่านั่นไม่ใช่ความจริง

 

อิวะอิสึมิ ฮาจิเมะ ก็แค่พยายามจะบอกตัวเองเช่นนั้นเท่านั้นเอง

 

 

 

 

 

“อิวะจัง ส่งขนมให้หน่อยซี่”

 

เสียงโอดครวญดังข้างหู ฉุดเขาออกจากภวังค์

 

กลับสู่ความเป็นจริง พบว่าตัวเองนั่งอยู่บนโซฟา เบื้องหน้าเปิดรายการโทรทัศน์รอบค่ำ มีขาของหนุ่มศัลยกรรมกระดูกพาดทับตัก เจ้าตัวยุ่งนอนเอกเขนกอยู่อีกข้างที่นั่ง ทำหน้านิ่วคิ้วขมวดเมื่อไม่ได้ขนมตามต้องการ

 

โออิคาวะ โทรุกระดิกเท้าพร้อมกระดิกนิ้วชี้ กวักเรียกกล่องขนมที่อยู่ข้างตัวอิวะอิสึมิ ฮาจิเมะ สองคิ้วขมวดเข้า ปากขยับพร้อมโวยวาย

 

หนุ่มศัลยกรรมควบตำแหน่งเจ้าของห้องถอนหายใจพรืด โยนกล่องใส่แขกผู้มาเยือนเข้าให้

 

โออิคาวะยื่นมือออกมารับทันท่วงที แต่ไม่วายบ่นขรม “ส่งดีๆ หน่อยซี่”

 

“เรื่องมาก” อิวะอิสึมิย้อนเข้าให้ รายการนี่เขาก็เปิดตามที่อีกฝ่ายอยากดู ห้องก็ห้องเขา ยังจะเรียกร้องอะไรอีก

 

คนมากเรื่องบ่นพึมพำ แกะขนมโยนเข้าปาก หันกลับไปมองโทรทัศน์ ไม่ต่อความยาวสาวความยืดอีกต่อไป

 

ขณะนี้เป็นเย็นวันศุกร์ วันที่พวกเขาบังเอิญว่างตรงกัน และนัดมาพักผ่อนกันที่ห้องของอิวะอิสึมิ ฮาจิเมะ เป็นกิจกรรมยามว่างที่พวกเขามักใช้ร่วมกันอย่างน้อยสัปดาห์ละครั้ง สลับผลัดเปลี่ยนห้องกันไปแต่ละที

 

ถึงเจอกันแต่ละหนจะใช้เวลาเถียงกันมากกว่าร้อยละห้าสิบ แต่โออิคาวะกับอิวะอิสึมิก็ใช้เวลาร่วมกันในห้องของแต่ละคนแบบนี้เรื่อยมา

 

นับแต่จูบแรกเมื่อวันเกิดอิวะอิสึมิ

 

ถึงกระนั้น…

 

“เฮ้ย เอาขนมกลับมาซิ” หนุ่มผมดำว่า ปัดขายาวเก้งก้างออกไปจากตัก

 

“โหย วางขาแค่นี้ไม่ได้เหรอ” โออิคาวะประท้วง ก่อนจะปิดปากฉับเมื่อเห็นสายตาดุจัดจากอิวะอิสึมิ คนใจร้าย จอมดุ เจ้าตัวยุ่งงึมงำพลางหยิบกล่องขนมขึ้นมา

 

โออิคาวะขยับตัว ยักย้ายที่นั่งจากอีกด้านโซฟามานั่งอิงแอบแนบชิดเขา ยื่นกล่องขนมให้ รออิวะอิสึมิรับไป รอยยิ้มกว้างฉายเต็มใบหน้า

 

ครั้นแล้ว พ่อหนุ่มศัลยกรรมกระดูกก็เอนตัวลงนอนตักเขา ดูโทรทัศน์ต่อสบายอารมณ์เสียอย่างนั้น

 

อิวะอิสึมิจึงจัดการเอากล่องขนมตีหัวโออิคาวะเข้าให้ที “ออกไป หนัก”

 

“โอ๊ย เจ็บ” ส่งเสียงครวญอย่างไม่จริงจังนัก สีหน้าไม่ได้มีความเจ็บปวดแม้แต่น้อย

 

“เจ็บก็ออกไป”

 

“ไม่ออก”

 

“ออก”

 

“ไม่ออก”

 

ขี้คร้านจะเถียงไม่จบไม่สิ้น เลยดีดหน้าผากมันเบาๆ เข้าให้อีกที โออิคาวะบ่นหงุงหงิง แต่ก็ไม่ยอมลุก

 

รายการยามค่ำยังคงเล่นต่อไป พวกเขาต่างคนต่างดูเงียบๆ ขนมในมืออิวะอิสึมิหมดไป เขาวางมันลง ใช้มือข้างที่ยังสะอาดอยู่สางผมโออิคาวะอย่างเบามือ

 

หนุ่มผมน้ำตาลคลี่ยิ้ม หลับตาพริ้มชั่วขณะ “อิวะจังนี่ชอบผมฉันจริงๆ เลยน้า บอกแล้วให้ใช้แชมพูยี่ห้อเดียวกันกับคุณโออิคาวะก็ไม่ยอมเชื่อ”

 

ไอ้คนหลงตัวเอง อิวะอิสึมิบ่นพึมพำ แต่โออิคาวะคงรู้ว่าเขาไม่ได้จริงจังกับคำพูดของตนนัก จึงหัวเราะร่าไม่ทุกข์ร้อน แถมยังปล่อยให้เขาเล่นผมต่อไปโดยไม่แย้งอะไร

 

แต่อิวะอิสึมิก็ไม่ขอปฏิเสธว่าชอบ

 

ไม่ใช่แค่ผม

 

แต่ชอบเจ้าตัวด้วย

 

ยิ่งได้รู้จักกันมากขึ้นตลอดช่วงเวลาสามปีกว่า ยิ่งรู้สึกชอบพอในนิสัยใจคอ

 

และการกระทำของโออิคาวะก็บอกให้เขารู้ว่าความรู้สึกนี้ไม่ใช่ความรู้สึกข้างเดียว

 

แต่กลับไม่มีใครพูดอะไรออกมา

 

ถึงแม้จะล้ำเส้นความเป็นเพื่อนไปจนถึงขั้นจูบกันแล้ว กลับไม่มีใครเอ่ยปากนิยามความสัมพันธ์

 

สุดท้ายจะไปบอกใครต่อใครว่าอีกฝ่ายเป็นอะไรสำหรับเขา …ก็พูดได้ไม่เต็มปาก

 

อิวะอิสึมิเคยคิดว่าไม่ใช่ปัญหาใหญ่ ก็แค่เรื่องเล็กน้อย พวกเขายังมีเวลาอีกมากในการศึกษากันและกันก่อนขยับระดับความสัมพันธ์อย่างเป็นทางการ เพราะเมื่ออายุมากขึ้น เขาก็ไม่อยากได้ความสัมพันธ์ฉาบฉวย หากจะตกลงปลงใจคบหากับใคร ก็อยากจะคบกันตลอดไป

 

แม้อีกฝ่ายจะเป็นผู้ชาย แม้ว่าพวกเขาจะไม่มีวันได้แต่งงาน ไม่มีลูก เขาก็ไม่สนใจ ขอแค่เป็นความสัมพันธ์ที่มั่นคงก็พอ

 

เพียงแต่…

 

พ่อกับแม่ของเขาคงไม่คิดแบบนั้น

 

“เฮ้ย โออิคาวะ”

 

“หืม”

 

“นาย…” อิวะอิสึมิอึกอัก เลียริมฝีปากอันแห้งผาก พยายามคัดกรองคำพูด “คิดยังไงกับการแต่งงาน”

 

ความเงียบตามมาเป็นเวลาสามสิบวินาทีถ้วน

 

“…อิวะจัง จะแต่งงานเหรอ”

 

“เปล่า” อย่างน้อยก็ไม่ใช่ในเร็วๆ นี้ อิวะอิสึมิคิดต่อ แต่เลือกจะไม่พูดออกไป “ถามดู”

 

โออิคาวะหรี่ตามองเขาครู่หนึ่ง “ไม่คิดยังไง”

 

“หมายความว่า”

 

“ก็ยังไม่คิดว่าจะแต่ง” โออิคาวะตอบด้วยน้ำเสียงเรียบเรื่อย เบนสายตากลับไปจ้องหน้าจอโทรทัศน์ “ไม่รู้ด้วยว่าจะได้แต่งหรือเปล่า”

 

“คนที่มีแต่ผู้หญิงวิ่งตามอย่างนายมีหรือจะไม่ได้แต่ง” อิวะอิสึมิว่า นึกถึงบรรดาผู้หญิงมากหน้าหลายตาที่เห็นโออิคาวะก็เคลิบเคลิ้มกันไปหลายราย

 

เสียงหัวเราะแผ่วดังตอบรับ “แต่นั่นไม่ใช่คนที่ฉันวิ่งตามนี่”

 

ถ้าบอกว่าอิวะอิสึมิไม่หวั่นไหวไปกับคำพูดนั้นคงเป็นการโกหก เพราะคนที่โออิคาวะวิ่งตามตลอดหลายปีที่ผ่านมา… ก็คงเป็นเขานั่นเอง

 

อิวะอิสึมิไม่ได้ตาบอดขนาดจะไม่รับรู้ความจริงง่ายๆ ข้อนั้น

 

แต่แค่คำพูดกำกวมแบบนี้ จะเอามาเป็นหลักประกันชัดเจนว่าพ่อหมอกระดูกจอมกะล่อนจะหยุดอยู่กับเขาตลอดไปก็คงไม่ได้

 

“แล้วอิวะจังล่ะ”

 

โดนถามย้อนกลับมา อิวะอิสึมิก็เลี่ยงไม่พ้น ตอบไปตามตรง “…คิดอยู่” นัยน์ตาคมจับจ้องหน้าคู่สนทนา ไม่เห็นความเปลี่ยนแปลงใดๆ “แม่อยากให้ฉันไปดูตัว”

 

“หืม…” คู่สนทนาส่งเสียงรับรู้ แต่ยังคงไม่สบตา

 

รู้สึกมวนท้อง ราวกับคลื่นความประหม่ากำลังพุ่งเข้าเล่นงาน “ฉันกำลังคิดว่าจะปฏิเสธยังไง…”

 

บอกสิว่าไม่อยากให้ไป อิวะอิสึมินึก แทบจะเรียกได้ว่าภาวนา แค่นายพูดว่าไม่อยากให้ไป…

 

ความเงียบโรยตัวลงปกคลุมเป็นเวลาห้านาทีถ้วน

 

อิวะอิสึมินึกว่าโออิคาวะอาจจะหลับไปแล้ว

 

กระทั่งอีกฝ่ายเปิดปากต่อบทสนทนาด้วยน้ำเสียงธรรมดาไม่ทุกข์ร้อน “อิวะจังควรจะไปนะ”

 

“หา”

 

โออิคาวะพลิกตัว มองเขาด้วยนัยน์ตาสีน้ำตาลกลมใส ไร้ซึ่งวี่แววความง่วง “คุณแม่อิวะจังอยากให้ไปนี่”

 

“แต่ฉัน…”

 

มีนายแล้ว

 

ใช่แน่หรือ อิวะอิสึมินึกท้วงตนเอง พวกเขาไม่เคยเปิดปากบอกว่าตนเป็นอะไรสำหรับกันและกันเสียด้วยซ้ำ

 

“นี่เป็นโอกาสดีนะ อิวะจัง” หนุ่มศัลยกรรมกระดูกพูดแทรก “ที่คนไม่ป๊อปสาวไม่แลอย่างอิวะจังจะมีโอกาสได้แต่งงาน โอกาสแบบนี้ไม่ได้มาง่ายๆ หรอกนะ อย่าปล่อยให้หลุดมือไปสิ”

 

อิวะอิสึมิกลืนน้ำลายเหนียวหนืดลงคอ

 

ไม่รั้ง

 

แถมยังขับไสไล่ส่ง

 

โออิคาวะคงไม่คิดจริงจังมาแต่แรกแล้ว

 

แค่คิดก็รู้สึกปวดไปทั้งใจ แต่จะแสดงออกให้เห็นไม่ได้ เขาตีหัวคนที่นอนตักอยู่เข้าให้ที แถมด้วยดันออกไปให้พ้น เรียกเสียงประท้วงจากคนโดนทำร้าย

 

“อิวะจัง! ใช้ความรุนแรงทำไมน่ะ”

 

“หนัก เกะกะ” ว่าแล้วเขาก็ลุกขึ้นยืน เดินหนีเข้าห้องน้ำไปเสียดื้อๆ

 

ในเมื่อไม่มีใครรั้งไว้ อิวะอิสึมิก็มองไม่เห็นเหตุผลที่จะปฏิเสธคำขอของมารดาอีกต่อไป

 

 

 

 

 

“นี่ มินามิ ฮารุมิซัง”

 

เขาพบกับเธอในสามสัปดาห์ถัดมา

 

มินามิ ฮารุมิ เป็นหญิงสาวตัวเล็ก ผิวขาว หน้าตาน่ารักน่าเอ็นดู ดวงตาสีอำพันของเจ้าหล่อนกลมใสและแฝงไว้ด้วยความไร้เดียงสา ดวงหน้ารูปไข่ล้อมกรอบด้วยกลุ่มผมสีดำขลับเงางาม รวบครึ่งศีรษะอย่างเรียบร้อย กิริยาอ่อนช้อยอย่างกุลสตรี คุณสมบัติตรงตามที่เขาฝันใฝ่ในตัวคู่ครองทุกประการ

 

…ทุกประการที่ตรงข้ามทุกอย่างกับโออิคาวะ โทรุ

 

บิดาและมารดาของเขาดูชื่นชอบในตัวเธอ อิวะอิสึมิในสมัยก่อนเองก็คงตกหลุมรักเธอทันทีที่เห็น แต่เมื่อในใจมีใครอื่นอยู่แล้ว ความรู้สึกนั้นจึงไม่ได้เกินเลยไปกว่าความชื่นชม ไม่ต้องการก้าวล้ำเส้นไปแต่อย่างใด

 

ครอบครัวพวกเขานั่งคุยและทานอาหารร่วมกันอยู่ราวชั่วโมงกว่า ครั้นแล้วบิดาก็ส่งสัญญาณให้อิวะอิสึมิชวนเธอออกไปข้างนอก เขาเอ่ยปากชวนอย่างสุภาพ เรียกสีแดงระเรื่อขึ้นบนสองข้างแก้มของหญิงสาว

 

ไม่มีสักส่วนที่เหมือนโออิคาวะ

 

ด้านนอกร้านอาหารมีสวนหย่อมขนาดย่อมอยู่ อิวะอิสึมิเดินนำเธอ พูดคุยสัพเพเหระไปเรื่อย ทำความรู้จักกันและกัน และถึงแม้ว่าใจเขาจะไม่ได้ตกหลุมรักเธอแต่แรกพบ แต่ก็คิดว่าการสานต่อความสัมพันธ์ดูเป็นความคิดที่ไม่เลว

 

หนึ่งชั่วโมงผ่านไป พวกเขาแยกย้าย มินามิดูผ่อนคลายและเป็นกันเองขึ้นเมื่อเทียบกับตอนแรกที่พบหน้ากัน ก่อนจากเธอส่งยิ้มให้เขา ค้อมศีรษะและโบกมือลา

 

ถ้าเขาไม่ได้คิดเข้าข้างตัวเองมากไปนัก อิวะอิสึมิว่ามินามิเองก็ดูอยากทำความรู้จักกับเขามากขึ้น

 

แล้วมีเหตุผลอะไรที่เขาจะปฏิเสธโอกาสอันดีนี้

 

…มีสิ มีอยู่แล้ว

 

แต่ช่างเป็นเหตุผลที่ไม่มีความมั่นคงใดๆ

 

ในเมื่อโออิคาวะ โทรุเป็นคนบอกให้เขามา นั่นหมายความว่าเจ้าตัวเองไม่ได้คิดจริงจังกับเขาไม่ใช่หรือยังไง

 

“ว่าไง ฮาจิเมะ”

 

บิดาของเขาเอ่ยถามขึ้นในภายหลัง เมื่อเหลือกันอยู่สามคนพ่อแม่ลูก

 

เขาเสมองฟ้า ทำท่าครุ่นคิด

 

มารดาของเขามองมาด้วยสายตาคาดหวัง

 

แม่รู้ดีว่าเขาเป็นใคร ชอบแบบไหน ต้องการอะไร

 

…และปฏิเสธไม่ได้เลยว่าคนที่มารดาเลือกให้ ก็ตรงตามที่เขาเคยนึกชอบทุกประการ

 

เคย

 

หมายความว่า ถึงตอนนี้ เขาก็ยังอาจจะชอบเธอขึ้นมาจริงๆ ได้ไม่ใช่หรือ

 

ทำความรู้จัก สานสัมพันธ์ ชอบพอ แต่งงาน มีครอบครัว มีลูกที่น่ารัก เติบโตไปด้วยกัน… นั่นคือชีวิตที่ควรจะเป็น

 

อิวะอิสึมิ ฮาจิเมะตัดสินใจลองให้โอกาสเขากับมินามิ ฮารุมิดูสักตั้ง

 

…ถึงแม้นั่นจะหมายความว่าเขาต้องทรยศต่อความรู้สึกของตนเองก็ตามที

.

.

.

(2)


 

A/N:

ก่อนอื่น เหตุการณ์นี้เกิดหลังจาก FIRST ประมาณ 2-3 เดือนค่ะ เป็นช่วงปีสุดท้ายของการเป็นแพทย์ประจำบ้านของทั้งคู่

และ NEBULA ที่จะลงต่อจากนี้ นับเป็นเรื่องตอนเดียวกันทั้งหมด แต่ยาว นับได้ว่าเป็นเนื้อเรื่องหลักของคู่นี้ในเอยูหมอค่ะ
อาจจะไม่ได้ลงต่อเนื่องทุกอาทิตย์เป๊ะๆ แบบบอกวันได้เหมือนอย่างตอนอมกว. แต่ก็ตั้งใจจะอัพอยู่ในช่วง 1-2 อาทิตย์ต่อหนึ่งตอนนะคะ u u)

อยากเขียนเนื้อหาช่วงนี้มานานแล้วค่ะ /ทำมือหยุบหยับ

u x u),,

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s