[HQ!!] AIEL: FIRST

FIRST
iwaoi. hq!! doctor au. pg. romance.
happy birth day iwa-chan 17.06.10!
part of ‘an adventure in everyday life of goshiki tsutomu’ the series

 

 

ยี่สิบสองนาฬิกาสามสิบนาที

 

อิวะอิสึมิ ฮาจิเมะทิ้งตัวลงนั่งบนพื้นห้องนอน เช็ดผม สวมกางเกงขาสั้นเพียงหนึ่งตัว ปล่อยท่อนบนเปลือยเปล่า

 

จะมีอะไรดีไปกว่าการได้พักผ่อนเต็มที่หลังเสร็จจากงานประจำอันเหน็ดเหนื่อย

 

เพิ่งผ่านพ้นยี่สิบสี่ชั่วโมงทรหดของการอยู่ในห้องผ่าตัดมา อิวะอิสึมิก็อยากจะใช้เวลาว่างอยู่กับตัวเอง

 

ตั้งแต่ช่วงสิบเจ็ดนาฬิกาเป็นต้นมา สิ่งที่เขาคิดถึงจึงมีแต่มื้อเย็นร้อนๆ น้ำอุ่นๆ และเตียงนอนนุ่มๆ ที่คอนโด

 

ถึงแม้ว่าฮานามากิ ทาคาฮิโระ เพื่อนสมัยเรียนควบตำแหน่งเพื่อนร่วมงานจะโทรศัพท์ชักชวนให้ไปร่วมวงสังสรรค์ยามเย็น เขาก็ตอบปฏิเสธทันทีโดยไม่ต้องเสียเวลาคิดซ้ำสอง

 

“อะไรว้า” หมอตาโวยวายมาตามสาย “เพื่อนขอแค่นี้ มาไม่ได้เหรอ”

 

“ไม่ได้ ฉันเหนื่อย เจอกันพรุ่งนี้” พูดจบก็กดตัดสาย ไม่เปิดโอกาสให้ฮานามากิได้ประท้วงแม้แต่คำเดียว

 

หลังจากอุ่นอาหารสำเร็จรูป กินข้าวพลางดูข่าวสารบ้านเมือง อิวะอิสึมิก็ลากสังขารไปชำระล้างร่างกาย อาบน้ำเสร็จสิ้นถึงได้พาตัวเองเข้าห้องนอน

 

อีกชั่วโมงครึ่งจะเที่ยงคืน เขาตั้งใจจะใช้เวลาที่เหลือทบทวนตำรา เรียนมาจนเข้าปีที่สามแล้ว แต่ก็ยังมีเนื้อหาอีกมากมายที่เขาต้องคอยอ่านเตือนความจำอยู่ดี

 

หยิบสมุดจดส่วนตัวเล่มเล็กขึ้นเตียง ก่อนนั่งพิงกำแพง กำลังจะเริ่มพลิกกระดาษแผ่นแรก เสียงเตือนข้อความเข้าก็ดังขึ้นขัดความเงียบสงบ

 

อิวะอิสึมิคว้ามือถือ รูดเปิดหน้าจอ

 

เป็นข้อความจากฮานามากินั่นเอง

 

พ่อหนุ่มผมอ่อนส่งรูปถ่ายรวมแก๊งเพื่อนที่ไปดื่มเหล้าประจำคืนนี้มาให้ แต่ละคนโบกไม้โบกมือ บ้างทำหน้าประหลาดตามประสาคนเมา คาดเดาได้ไม่ยากว่าพอฟื้นคืนสติในตอนเช้า ก็คงรู้สึกเสียใจกับรูปที่ถ่ายลงไปในภายหลัง

 

เขาขำ ส่งข้อความโต้ตอบกับเพื่อนอีกสองสามข้อความ ก่อนวางมือถือลงข้างเตียง

 

อ่านหนังสือไปได้แค่สามหน้า อิวะอิสึมิก็หยิบโทรศัพท์กลับมาดูรูปอีกครั้ง

 

กวาดไล่ไปตามหน้าแต่ละบุคคล แต่ไม่พบคนที่ตั้งใจหา

 

โออิคาวะ โทรุไม่ได้ไปดื่มในคืนนี้

 

คงติดเวร

 

อิวะอิสึมิยักไหล่ กลับไปอ่านหนังสือตามเดิม

 

ดีแล้วที่หมอนั่นไม่ไป

 

ไม่อย่างนั้นเขาคงห่วงจนไม่เป็นอันอ่านหนังสือกันพอดี

 

 

 

 

ออด–

 

หนุ่มผมดำพลิกตะแคงตัวหนึ่งที

 

ออด ออด–

 

ทั้งที่สวมกางเกงแค่ตัวเดียว กลับรู้สึกร้อน แอร์ก็เปิดแล้วแท้ๆ

 

ว่าแต่เสียงอะไรก่อกวนนักหนา

 

ออด ออด ออด–

 

อิวะอิสึมิ ฮาจิเมะเตะผ้าห่มออกจากตัว กระโดดลุกขึ้นยืน เดินฮึดฮัดออกจากห้องนอน ใครหน้าไหนมันกล้ามาปลุกเขากลางดึก–

 

“อิวะจัง สุขสันต์วันเกิด!”

 

ผู้บุกรุกยามวิกาลยืนยิ้มแป้นอยู่หน้าประตู แม้ใบหน้าจะดูอิดโรย ใต้ตาจะคล้ำจากการอดนอน และกลุ่มผมที่จัดเป็นทรงเสมอก็เริ่มกระเซอะกระเซิงหลังผ่านการทำงานหลายชั่วโมงติดกัน

 

อิวะอิสึมิขมวดคิ้ว หรี่ตา ยังไม่ตื่นดีนักจึงเค้นเสียงตอบกลับไปได้แค่ว่า “หา”

 

โออิคาวะ โทรุทำหน้ามุ่ย นัยว่าไม่พอใจปฏิกิริยาตอบสนองของเขานัก “เข้าวันที่สิบมิถุนาแล้วไง สุขสันต์วันเกิด!”

 

เจ้าของวันเกิดทำตาหยี “หา”

 

“เอ๋” แพทย์ประจำบ้านศัลยกรรมกระดูกไหล่ตก ท่าทางเริงร่าหดหาย เหลือแต่รอยยิ้มแห้งแบบคนกลัวหน้าแตก “วันนี้วันเกิดอิวะจังไม่ใช่เหรอ หรือว่าฉันจำผิด”

 

อิวะอิสึมิขมวดคิ้ว ค่อยๆ ประมวลผล

 

สิบมิถุนายน

 

ใช่ วันเกิดเขา

 

…แต่ประเด็นก็คือ

 

เจ้าบ้าตรงหน้านี่อยู่เวรไม่ใช่หรือไง

 

“อิวะจัง” เสียงเบาเรียกชื่อเขาแบบไม่แน่ใจนัก

 

“เออ วันเกิดฉัน” เขาตอบเสียงห้วน “แต่แกอยู่เวรนี่”

 

โออิคาวะกะพริบตาปริบ “ฉัน? เปล่านี่” ส่ายหัวปฏิเสธอย่างแรง “แต่ว่าเคสสุดท้ายมีปัญหา แล้วบนวอร์ดก็มีปัญหาอีก เคสนอกแผนกก็เยอะแล้วก็มีปัญหา แล้วก็…”

 

สรุปว่าเป็นวันแย่ๆ อีกวันของโออิคาวะนั่นเอง

 

แต่คนดวงตกก็ยังส่งยิ้มกว้างขวางให้เขา พยายามกลบร่องรอยความเหน็ดเหนื่อยให้หมดไป “กว่าจะกินข้าว กว่าจะกลับ ก็เลยดึก แต่ฉันก็ยังตั้งใจมาเซอร์ไพรส์อิวะจังเป็นคนแรกนะ”

 

ถึงได้โผล่มาหน้าห้องเขาตอนตีหนึ่ง

 

เซอร์ไพรส์จริงๆ

 

อิวะอิสึมิกวาดสายตามองโออิคาวะจากหัวจรดเท้า “เออ เซอร์ไพรส์เสร็จแล้วก็กลับไปนอนไป”

 

“อิวะจังไม่อยากรู้เหรอว่าของขวัญวันเกิดอิวะจังคืออะไรน่ะ!”

 

ตาคนพูดมันจะปิดอยู่แล้ว ยังจะทำซ่า

 

ไอ้เด็กไม่รู้จักโต

 

“อะไร” ถ้าถามให้จบๆ ไป แล้วมันจะปล่อยเขากับตัวเองไปนอน อิวะอิสึมิจะยอมเล่นไปตามน้ำก็ได้

 

“ไม่บอก!” สองนิ้วชี้ไขว้กันเป็นรูปกากบาท รอยยิ้มกว้างระบายบนใบหน้า “เป็นเซอร์ไพรส์ที่สอง รอเฉลยเย็นนี้!”

 

นี่มันตั้งใจจะกวนประสาทเขาใช่ไหม

 

อิวะอิสึมินวดขมับ “แล้วอะไรคือเซอร์ไพรส์แรก”

 

“ตัวฉันไง!”

 

พูดจบแล้วก็หัวเราะฮ่าฮ่า ให้คนฟังหยุดชะงักมือที่กำลังนวดขมับ แม้ข้างหัวจะยังเต้นตุบๆ ทั้งเพราะโดนปลุกกลางคัน และต้องฟังคนพูดมากพูดไม่หยุดอีกต่างหาก

 

โออิคาวะยักคิ้วหลิ่วตา ยิ้มมุมปาก “ดีใจจนพูดไม่ออกเลยล่ะซี่”

 

พูดมากเป็นบ้า

 

นี่พวกเขายืนอยู่ตรงทางเดินคอนโด ในเวลาตีหนึ่ง

 

มันใช่เวลาที่ไหนกัน

 

“อิวะจั…”

 

เขาเอื้อมมือออกไป คว้าหลังคอคนตัวโย่งเข้าใกล้ ฉุดรั้งเข้าในเขตห้อง ก่อนจะปิดประตู ผลักผู้บุกรุกหลังชนกำแพงเข้าดังโครม

 

โออิคาวะปิดปากฉับ เม็ดเหงื่อผุดพราย คงเริ่มตระหนักว่าตนรบกวนมากเกินไปจนเจ้าของห้องมีน้ำโห

 

เมื่อสบโอกาสเหมาะที่หนุ่มผมน้ำตาลสงบปากสงบคำ อิวะอิสึมิจึงโน้มใบหน้าเข้าใกล้

 

ผ่อนลมหายใจอุ่นรดใส่กันแผ่วเบา

 

“หมายความว่านายเป็นของขวัญชิ้นแรกของฉัน?”

 

โออิคาวะอ้าปากพะงาบ หนึ่งครั้ง สองครั้ง “อิวะจ…”

 

นัยน์ตาสีเขียวมองตามริมฝีปากคนตรงหน้าอย่างไม่อาจละสายตา

 

ก่อนจะโน้มสัมผัสแผ่วเบาอย่างลองเชิง

 

อิวะจัง ได้ยินเสียงกระซิบปะปนมากับเสียงถอนหายใจ แต่ไร้ท่าทีขัดขืน

 

ราวกับโล่งอกที่สิ้นสุดการรอคอยอันยาวนานเสียที

 

จูบแรกของพวกเขาแผ่วเบา เต็มไปด้วยความไม่มั่นใจ กระนั้นกลับไม่มีใครหยุดยั้งตัวเองเอาไว้

 

กว่าจะถอยห่างออกจากกัน ก็ผ่านไปราวห้านาที หัวใจอิวะอิสึมิเต้นรัวเร็ว และเขารู้ว่าโออิคาวะเองก็ไม่ต่างกันนัก

 

ในที่สุด

 

ในที่สุด

 

“…อิวะจัง”

 

“อยู่ที่นี่” เขาดึงข้อมืออีกฝ่ายไว้ “…อย่าเพิ่งกลับห้อง”

 

“หวาย” โออิคาวะยิ้มหยอก “อิวะจัง คิดจะทำอะไรน่ะ คนทะลึ่ง”

 

อิวะอิสึมิฟังแล้วกลอกตา บรรยากาศดีๆ หดหายหมด “งั้นก็กลับไปเลย ไป”

 

“ไม่เอาซี่” นายหมอกระดูกโวยวาย เอนลงซบไหล่ แนบแก้มเข้ากับข้างแก้มเขา “ให้นอนด้วย แล้วตอนเย็นจะพาไปกินข้าวอร่อยๆ เลี้ยงเบียร์นอก แล้วก็…”

 

เจ้าของห้องนิ่งฟังคนกระเง้ากระงอดแล้วอดยิ้มไม่ได้ ดีที่อีกฝ่ายมัวแต่พร่ำรำพันโดยไม่มองหน้าเขา ไม่อย่างนั้นคงเห็นเข้าว่าเขาเอ็นดูขนาดไหน

 

แต่ผ่านไปสามนาที โออิคาวะก็ยังพล่ามไม่หยุดเสียที

 

เขาหันมองพ่อรูปหล่อประจำแผนกศัลยกรรมกระดูกและข้อ เห็นว่าผิวเนื้อขึ้นสีแดงจัด ถึงรู้ว่าที่มัวแต่พูดอยู่นั่นคงเป็นเพราะประหม่านั่นเอง

 

อย่างน้อยก็ดีที่รู้ว่าไม่ได้มีแค่เขาที่รู้สึกอาย

 

“อิวะจัง ฟังฉันอยู่รึเปล่าน่ะ”

 

“โออิคาวะ”

 

เจ้าของชื่อดันตัวออกมามองหน้าเขาเมื่อโดนเรียก สองข้างแก้มพองออก ทำท่างอนแสนงอนราวกับว่าน่ารักเสียเต็มประดา ทั้งที่เป็นชายฉกรรจ์ส่วนสูงร่วมหนึ่งร้อยแปดสิบสี่เซนติเมตร

 

(…ซึ่งก็น่ารักจริงๆ นั่นแหละ)

 

อิวะอิสึมิฉวยโอกาสนั้นจูบโออิคาวะเข้าให้อีกที

 

และอีกหน

 

เสียงหัวเราะแผ่วดังข้างหูเขา ได้ยินแล้วอดหัวเราะตามไม่ได้ จูบแผ่วเบาตามมามากมายหลังจากนั้น มีความเก้อเขินปะปน ก่อนจะค่อยๆ จางหายไป

 

สุดท้ายโออิคาวะก็ไม่ได้กลับห้อง อิวะอิสึมิขับไสไล่ส่งให้หมอนั่นไปอาบน้ำ เสร็จออกมาแต่งตัวด้วยชุดที่ยืมเขาก่อนเรียบร้อย แล้วก็ลากกันขึ้นเตียงนอนในเวลาตีสองกว่า

 

พอถึงตอนเช้า พวกเขาก็ต้องตื่น อิวะอิสึมิคงหงุดหงิดบ้างที่นอนไม่พอ ส่วนโออิคาวะอาจงอแงไม่ยอมตื่น พวกเขาอาจจะลุกมาทะเลาะกันตามเดิม หรือบางทีอาจตื่นมาเขินอายเมื่อพบอีกฝ่ายนอนอยู่ข้างกันในวันใหม่

 

เขาไม่มีทางรู้อนาคต

 

แต่อิวะอิสึมิมีความเชื่อมั่นว่าอนาคตของพวกเขาจะดี

 

เพราะพวกเขามีจุดเริ่มต้นที่ดีอยู่ที่นี่ ตรงนี้ ตอนนี้แล้วนี่นา

 

 


 

A/N:

กลับมากับเอยูหมอ และฮปบดอิวะจังค่ะ!

เหตุการณ์นี้เกิดขึ้นขณะอิวะจังกับโออิเป็นแพทย์ประจำบ้านปีที่สามแบบปลายปีสุดๆ ใกล้เข้าปีที่สี่ (ปีสุดท้าย)
ซึ่งเป็นครั้งแรกที่โออิเพิ่งได้มาเซอร์ไพรส์อิวะจังคนแรกของวันค่ะ
(เป็นเหตุการณ์ประมาณสองปีหลังจาก TOUCH และเกิดขึ้นในปีเดียวกันกับ TABOO ค่ะ)

แล้วพบกันใหม่กับเอยูหมอตอนต่อไป
มาที่นี่เร็วๆ นี้ค่ะ :D

Advertisements

One thought on “[HQ!!] AIEL: FIRST

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s