[HQ!!] AIEL: TOUCH

TOUCH
iwaoi. hq!! doctor au. pg. romance.
part of ‘an adventure in everyday life of goshiki tsutomu’ series

.

.

.

วันหยุดของแพทย์ประจำบ้านถือเป็นวันล้ำค่า

นานทีจะมีโอกาสได้พักผ่อนเต็มที่โดยไม่จำเป็นต้องคิดเรื่องงานมากมายสักหน พวกเขาแต่ละคนจึงมีวิธีบริหารเวลาว่างแตกต่างกันไป บ้างนอนหลับ บ้างดูหนัง บ้างใช้เวลากับครอบครัว

สำหรับอิวะอิสึมิ ฮาจิเมะ เขามักใช้เวลาอยู่กับตัวเอง ทบทวนบทเรียน เก็บห้อง ซื้อของกินของใช้ บางครั้งก็ออกไปเที่ยวกับเพื่อนฝูงตามประสาหนุ่มโสด

แต่วันนี้แตกต่างจากวันอื่น

แตกต่างเพราะเขามีนัดเป็นการส่วนตัวกับใครบางคน

ใครบางคนที่ทำให้เขาตัดสินใจตื่นเช้ากว่าปกติ เพื่อรีบไปตรวจดูผู้ป่วยในให้เสร็จสิ้นก่อนแปดนาฬิกาสามสิบนาที แล้วมุ่งหน้ากลับที่พักด้วยความว่องไว เปลี่ยนชุดทำงานเป็นเสื้อยืดกางเกงยีนส์ และหยุดยืนมองสภาพความเรียบร้อยของตัวเองในกระจกนานกว่าที่เคย

ใครบางคนที่ชื่อว่าโออิคาวะ โทรุ

นายแพทย์ประจำบ้านศัลยกรรมกระดูกและข้อรุ่นเดียวกัน คนที่กวนประสาทเขาเช้ากลางวันเย็นนั่นแหละ

ส่วนสาเหตุที่พวกเขามีนัดพบในวันหยุดน่ะหรือ ก็เพราะว่าอิวะอิสึมิแพ้พนันเข้ายังไงล่ะ

พนันที่ทำตั้งแต่ตอนนัดกินเนื้อย่างมื้อเย็นกันสองคนเมื่อหลายเดือนก่อน ตอนปลายปีแรกของการเป็นแพทย์ประจำบ้าน พนันที่ว่าถ้าใครทายแผนกปลายทางของคนไข้บนรถฉุกเฉินที่ผ่านหน้าไปถูกต้อง อีกฝ่ายจะต้องเลี้ยงหนังให้กับคนถูก

ทีนี้คงไม่ต้องเดาว่าใครคือผู้แพ้

คำตอบนอนคาบท่อช่วยหายใจอยู่มุมหนึ่งในแผนกอุบัติเหตุฉุกเฉิน เพิ่งผ่านการกดหน้าอกเป็นเวลายี่สิบห้านาทีสามรอบ จากบนรถฉุกเฉินมากระทั่งบนวอร์ด จวบจนเช้าถึงอาการคงตัว

อิวะอิสึมิเจอชายผู้นั้นนอนอยู่ในแผนกที่ตนขึ้นปฏิบัติงานในวันรุ่งขึ้น ดูเวลาย้ายเข้าแผนก รวมทั้งการรักษาที่ได้รับขณะเคลื่อนย้าย แล้วรู้สึกสังหรณ์ใจแปลกๆ จึงพาตัวเองไปสืบหาความจริงให้หายคาใจ

และพบว่าเป็นผู้ป่วยรายเดียวกันจริงๆ

แพทย์หนุ่มโอดครวญในใจ ถ้าไม่บังเอิญอยู่แผนกตัวเอง เขาก็คงลืมไปแล้ว นี่คำตอบกระแทกตา เขาจะหนีไปไหนได้

แถมผู้ป่วยยังมีกระดูกสะโพกหัก

และอยู่ภายใต้การดูแลร่วมจากสายที่โออิคาวะอยู่เสียด้วย

ดังนั้น เมื่อหนุ่มผมน้ำตาลเดินมาถึงแผนกในวันถัดมา จึงส่งรอยยิ้มมีความนัยมาให้เขา ไม่รู้ว่าไปหาคำตอบมาได้ยังไง แต่แค่เห็นโออิคาวะยิ้ม อิวะอิสึมิก็ตระหนักแล้วว่าตนคือผู้แพ้พ่าย

พวกเขาลองหาวันว่างตรงกัน รวมทั้งหาหนังเรื่องที่ผู้ชนะอยากดู แต่หาอย่างไรก็ไม่ได้ที่ตรงใจ โออิคาวะจึงผัดวันประกันพรุ่งเรื่อยมา

“ไม่ต้องรีบน่า ยังไงอิวะจังก็ได้เลี้ยงหนังฉันแน่นอน” โออิคาวะมักจะตอบเช่นนั้นเมื่อเขาถามเรื่องนี้ “มีเวลาไปเดททั้งที ต้องเอาให้ประทับใจที่สุด”

ผลคือพ่อรูปหล่อปากดีโดนเขาเตะเข้าให้หนึ่งที โทษฐานพูดจาไม่มีสาระ

กระทั่งผ่านเข้าสู่การเป็นแพทย์ประจำบ้านปีที่สองมาได้สามเดือน พวกเขาจึงเพิ่งหาวันนัดได้ ซึ่งก็คือวันนี้นั่นเอง

โออิคาวะขอนัดเวลาไว้ที่สิบโมงครึ่ง จุดนัดพบคือล๊อบบี้ใต้คอนโด ใช่แล้ว คอนโดที่เขาทั้งคู่อยู่อาศัย โดยอิวะอิสึมิเพิ่งมารู้ความจริงเอาตอนปลายปีแรกของการรู้จักกันนั่นแหละ

คิดแล้วก็ยังอับอายไม่หาย ให้ตายสิ ปิดความจริงกับเขาไว้ โออิคาวะเห็นเขาทำอะไรลงไปบ้างก็ไม่รู้

ถึงกระนั้น หลังจากรู้ความจริงดังกล่าว พวกเขาก็ไปมาหาสู่กันบ่อยขึ้น โออิคาวะเดินมาหาเขาแทบทุกสามวัน ขอน้ำตาล ขอครีม ขอกาแฟ ขอสารพัดของใช้ ราวกับว่าเมื่อไม่มีความลับต้องปิดบังอีกต่อไป พ่อหนุ่มศัลยกรรมกระดูกก็ได้ฤกษ์ก่อกวนชีวิตส่วนตัวเขาอย่างเป็นทางการเสียที

แต่ปฏิเสธไม่ได้ว่าการมีเพื่อนคุยนอกเวลางานก็ทำให้คลายเหงาไปได้มากเช่นกัน

อิวะอิสึมิเช็คความเรียบร้อยรอบสุดท้าย หยิบกระเป๋าสตางค์ โทรศัพท์ และกุญแจบ้านใส่กระเป๋ากางเกง เดินตัวเปล่าออกไป เป้าหมายอยู่ที่ชั้นหนึ่ง

ระหว่างอยู่ในลิฟท์ ความคิดของเขาเวียนวนอยู่แต่กับโออิคาวะ และคำว่าเดท

เดท

ถ้าให้พูดตามตรง นี่ก็นับเป็นเดทหรือเปล่า

ถึงโออิคาวะจะไม่เคยพูดอะไรออกมาชัดเจน แต่การเลี้ยงดูปูเสื่อเช้ากลางวันเย็นนั่นก็เป็นการแสดงความชอบพอในตัวเองอยู่แล้วไม่ใช่หรือ

และการที่เขาไม่เคยปฏิเสธ แถมยังรู้สึกชอบใจที่มีอีกคนดูแล ก็คือการตอบรับไปในตัวด้วยนี่

อิวะอิสึมิ ฮาจิเมะจะไม่ปฏิเสธหรอกว่าเขารู้สึกชอบโออิคาวะ โทรุ

เพียงแต่ไม่รู้ว่าความชอบนั้นมันมากพอที่จะทำให้ตัดสินใจสานสัมพันธ์มากไปกว่าเพื่อนหรือเปล่าเท่านั้นเอง

.

.

หลังจากเจอกันที่จุดนัดพบ โออิคาวะกับอิวะอิสึมิก็พากันเดินไปยังสถานีรถไฟใต้ดิน เพื่อมุ่งหน้าไปยังโรงหนังเป้าหมาย

(ซึ่งกว่าคุณชายโออิคาวะจะเสด็จลงมาได้ ก็เลยเวลานัดไปแล้วครึ่งชั่วโมง แผนการกินข้าวเที่ยงก่อนดูหนังของพวกเขาจึงล้มเหลวไม่เป็นท่า… แต่แต่งตัวออกมาน่ามอง ความหงุดหงิดของอิวะอิสึมิจึงลดลงไปกึ่งหนึ่ง)

“หวาย อิวะจังขอบตาดำ” พ่อตัวดีอุทานเช่นนั้น หลังสังเกตเครื่องหน้าเขาอย่างถี่ถ้วน ด้วยอยู่ในระยะประชิดกันจากปริมาณคนมากมายในพื้นที่แออัด

เขาขมวดคิ้ว “รีบตื่นไปราวด์นี่หว่า นอนก็ดึก”

“โฮ่” โออิคาวะห่อปากกลม ยิ้มจนตาหยี “รีบเคลียร์ตารางงานเพื่อมาเดทกับฉันขนาดนั้นเลย ฉันเข้าใจนะ มีนัดกับคุณโออิคาวะ เป็นใครก็อยากใช้เวลาด้วยนานๆ เป็นธรรมดา”

ถ้าไม่ติดว่าพื้นที่มีจำกัด เขาคงฟาดปากคนปากดีเข้าให้สักป้าบไปแล้ว

สุดท้ายพวกเขาก็ไปถึงโรงหนังตอนยี่สิบนาทีก่อนเวลาฉาย และคนชนะก็รีบลากเขาไปซื้อบัตรด้วยความกลัวว่าจะอดดู

“อิวะจัง รีบไปซื้อบัตรเร็ว! เอาที่นั่งที่หรูและมุมดีที่สุดเลยนะ นี่เลย!” โออิคาวะจิ้มจึ้กเข้าให้หนึ่งที่ เป็นบริเวณกลางหน้าจอที่มุมดีและไม่ต้องแหงนหน้ามาก

“เออๆ รู้แล้ว” อิวะอิสึมิตอบเสียงห้วนอย่างตัดรำคาญ ควักเงินจ่ายค่าตั๋วหนังสำหรับสองคนเรียบร้อย หันซ้ายขวาอีกทีก็พบว่าโออิคาวะไปยืนอยู่หน้าร้านขายขนมเสียแล้ว

ไอ้เด็กไม่รู้จักโตเอ๊ย!

“เฮ้ย จะกินก็บอกสิ จะได้ซื้อให้…”

โออิคาวะชูสองแขนขึ้นทำเป็นรูปกากบาท “ม่าย” ลากเสียงยาว พร้อมส่งเงินตัวเองจ่ายเสร็จสรรพ “อันนี้ฉันเลี้ยง อิวะจังเลี้ยงหนังก็พอ เราตกลงกันแค่นั้นนี่นา”

ก็นับว่าแฟร์ดี

ซื้อบัตร ซื้อป๊อปคอร์นและน้ำอัดลมเรียบร้อย พวกเขาก็เดินเข้าโรงไปตอนห้านาทีก่อนเวลาเริ่ม พูดคุยสัพเพเหระกันอยู่ครู่หนึ่ง พอหน้าจอเริ่มแสดงภาพ จึงต่างเงียบเสียงลง

หนังที่โออิคาวะเลือกดูคือภาคต่อของหนังเอเลี่ยน เจ้าตัวดูจะมีความหลงไหลในสิ่งมีชีวิตจากต่างดาวและห้วงอวกาศมากมายจนเข้าขั้นบ้าคลั่ง พอตารางออกฉายเข้า ถึงได้รีบส่งข้อความทางไลน์มาบีบบังคับให้เขาไปดูด้วยกันทันที

อิวะอิสึมิไม่ได้ชอบหนังประเภทนี้นัก ไม่ถึงขั้นดูไม่ได้ แต่ถ้าให้เขาเลือกเอง ก็คงเลือกไปดูหนังแอ็คชั่นหรือสัตว์ประหลาดเสียมากกว่า จึงไม่ได้รู้สึกตื่นเต้นกับการดูหนังครั้งนี้นัก

กลับกัน โออิคาวะตั้งอกตั้งใจดูเสียจนน่าขัน ดวงตาทอประกายราวกับเด็กน้อยพบของถูกใจ สูดลมหายใจเข้าออกลึกตามจังหวะความตื่นเต้นของเรื่องราว

รู้ตัวอีกที อิวะอิสึมิพบว่าตัวเองจับจ้องโออิคาวะอยู่นานกว่าห้านาที จึงเบนสายตากลับไปมองหน้าจอภาพยนตร์เสีย

เอาแต่มองจนไม่ดูหนัง

เสียดายเงินและเสียฟอร์มชะมัด

ศัลยแพทย์หนุ่มจ้องมองหน้าจอ ปล่อยให้เสียงและภาพเคลื่อนผ่านโสตประสาทไปเรื่อย ถึงจะไม่ได้ชอบตัวหนังเป็นการพิเศษ แต่ปฏิเสธไม่ได้ว่าสนุกดีเหมือนกัน

ขณะที่กำลังจดจ่ออยู่นั้น หลังมือของเขาก็ได้รับสัมผัสอุ่นแผ่วเบา

เมื่อก้มลงมองที่มา ถึงพบว่าหลังมือของอีกฝ่ายกำลังวางทาบชิดติดกัน

นัยน์ตาสีเขียวเลื่อนขึ้นมองคนข้างตัว

โออิคาวะยังคงมองตรง แต่มีรอยยิ้มประดับบนใบหน้า ทั้งที่ฉากบนจอแก้วไม่ได้ชวนให้ยิ้มแม้แต่น้อย

“อิวะจัง ไม่ดูฉากนี้เดี๋ยวก็พลาดตอนสนุกหรอก”

อิวะอิสึมิพ่นลมหายใจพรืด เบนสายตากลับไปดูตามที่โดนบอก

ใจนึกถามตัวเองซ้ำไปมา ว่าเขาควรจะจับมือโออิคาวะให้รู้แล้วรู้รอดไปเลยดีหรือไม่

อย่างไรเสียในโรงหนังก็ไฟสลัว ข้างตัวพวกเขาไม่มีคน แอบจับนิดหน่อยคงไม่มีใครเห็น

ทว่า สุดท้ายอิวะอิสึมิก็ไม่ได้ขยับตัวมากไปกว่านั้นแต่อย่างใด

.

.

หนังจบลงในเวลาสองชั่วโมงกว่า

และสิ่งที่ตามมาคือเขาต้องคอยฟังเสียงพล่ามของโออิคาวะอีกสี่ชั่วโมง

“อิวะจัง ซีจีเรื่องนี้มันสุดยอดไปเลยใช่มั้ยล่ะ เอเลี่ยนสมจริงมากๆ แสงก็สวย ยิ่งฉากที่ตัวเอก…”

สี่ชั่วโมงที่นายคนคลั่งเอเลี่ยนเล่ารายละเอียดหนังให้อิวะอิสึมิฟังราวกับไม่ได้เพิ่งดูจบด้วยกันมา

ทั้งตอนกินข้าว กินขนมหวาน เดินห้าง เดินร้านหนังสือ เดินร้านขายซีดี โออิคาวะก็ยังเอาแต่จ้อไม่หยุด นานๆ ทีถึงจะเปลี่ยนไปออกความเห็นเรื่องอื่น เช่น จะกินอะไร จะตบท้ายด้วยของหวานเจ้าไหน ซีดีวงนี้เพิ่งออกใหม่นี่ หรือหนังสือเรียนที่ตนตามหาวางอยู่ร้านนี้เอง

นอกเหนือจากนั้นเป็นการร่ายยาวประวัติศาสตร์เอเลี่ยนล้วนๆ

“เฮ้ย โออิคาวะ แกจะหยุดพล่ามเรื่องเอเลี่ยนได้หรือยัง”

หลังจากฟังมหากาพย์มาสองชั่วโมง อิวะอิสึมิก็ทนไม่ไหวต้องลองขอขัดดูสักที

“ไม่นะ อิวะจังไม่เข้าใจเหรอ หนังเรื่องนี้น่ะมัน…”

เอาเป็นว่าความพยายามของเขาล้มเหลวไม่เป็นท่า

ขอท่องจำไว้ให้ขึ้นใจว่าคราวหน้าไม่ควรเลือกพามันมาดูหนังเอเลี่ยนอีก

หลังจากใช้ความพยายามพักใหญ่ พวกเขาก็ได้บทสรุปว่าจะแวะเข้าซูเปอร์มาร์เก็ตเป็นที่สุดท้าย เพื่อเลือกซื้อข้าวเย็นกลับไปกินที่คอนโด เนื่องจากเห็นว่าเป็นโอกาสพิเศษ อิวะอิสึมิจึงหย่อนเบียร์สองกระป๋องลงตะกร้า ยอมอนุมัติให้คนขี้เมาดื่มหนึ่งกระป๋อง

ได้ข้าวเย็นเรียบร้อย ก็พากันขึ้นรถกลับบ้าน ถึงตอนนี้โออิคาวะเริ่มหยุดร่ายยาวเอเลี่ยนเดอะซีรี่ส์แล้ว

“ในที่สุดก็ได้ดู” หนุ่มผมน้ำตาลถอนหายใจตบท้าย “ไม่ต้องคอยวิ่งหลบสปอยล์แล้ว โล่งอกเป็นบ้า ขอบใจมากเลยนะ อิวะจัง”

“เว่อร์” อิวะอิสึมิพึมพำ ตบหัวคนท่ามากเข้าให้หนึ่งที “ฉันแพ้พนัน ยังไงก็ต้องเลี้ยงหนังนายตามสัญญา”

รถไฟใต้ดินมาถึงที่หมาย โออิคาวะก้าวนำออกจากรถ “เห” ก้าวผ่านไปได้สามก้าว ก็หมุนตัวหันหลังมายักคิ้วหลิ่วตาใส่เขา “แค่นั้นเองเหรอ อิวะจัง”

เขาก้าวตาม ท้องไส้ปั่นป่วนกับสายตารู้ทัน “อะไร”

ประตูรถไฟเลื่อนปิด พวกเขาสองคนก้าวไปตามทาง รอบตัวไม่มีคน มีแค่พวกเขาที่ลงสถานีนี้

“แค่เพราะแพ้พนันจริงๆ เหรอ”

“เออ”

“อิวะจังไม่ได้อยากไปเดทกับฉันอยู่แล้วเหรอ”

เขาอับจนด้วยคำพูด มองคู่สนทนา สลับกับเสมองไปทางอื่น

“ฉัน…”

“โอ๊ะ!”

เสียงอุทานดังลั่น เรียกสายตาของอิวะอิสึมิกลับไปยังตัวโออิคาวะโดยอัตโนมัติ

คนที่เอาแต่เดินหันหลัง เพื่อจะประจันหน้ากับเขา สะดุดขั้นบันไดเข้าให้ กำลังจะหงายหลังอยู่แล้ว

ชั่ววินาทีนั้น อิวะอิสึมิรีบกระโจนออกไป ดึงโออิคาวะเข้าหาตัว

ทันท่วงที

“ไอ้บ้า!” เขาดุ ใจหายใจคว่ำจนหายใจไม่ทั่วท้อง “เดินดูทางดีๆ สิ!”

“หวา อิวะจัง อย่าดุกันซี่!” โออิคาวะประท้วง “ฉันขวัญเสียนะ ควรได้รับการปลอบอย่างอ่อนโยนต่างหาก ไม่ใช่เสียงดุใส่กันแบบนี้!”

เขาเองก็ขวัญเสียพอกันนั่นแหละ (วะ)

เผลอตัวกระชับมือที่จับอีกฝ่ายไว้แน่น ตอนนั้นเองที่เพิ่งรู้ตัวว่าเขาเลือกจะจับส่วนไหนของโออิคาวะเอาไว้

มือ

มือของอิวะอิสึมิ เกี่ยวกระหวัดฝ่ามือของโออิคาวะเอาไว้แน่น

พวกเขามองมือของตัวเอง ผ่านไปหนึ่งนาทีได้ ถึงเงยหน้าขึ้นมองกันและกัน

และโดยไม่ต้องสื่อความหมายทางคำพูดใดๆ โออิคาวะก็ขยับเข้ามาใกล้เขา เปลี่ยนมายืนเคียงข้าง และขยับแขนของตนเพียงเล็กน้อยให้อยู่ในลักษณะที่เอื้อต่อการเดินจับมือกันมากกว่าเดิม

อิวะอิสีมิไม่ได้คัดค้าน

เขาจับมืออีกฝ่ายแน่นขึ้นเสียด้วยซ้ำ

ไออุ่นจากฝ่ามือนั้นร้อน

ร้อนราวกับจะแล่นขึ้นมาได้ถึงปลายหู

“หัดเดินดีๆ หน่อยสิวะ ไอ้บ้า หกล้มขาหักไปจะทำงานได้ยังไง”

เสียงหัวเราะใสดังกังวาน “ก็ให้ที่แผนกใส่เฝือก แล้วใช้ไม้ค้ำยันเดินทำงาน” ตอบเสียงสบายราวกับเป็นเรื่องธรรมดาที่สุด “แต่ถ้าอิวะจังไม่อยากให้ฉันซุ่มซ่ามอีก ก็คงต้องจูงมือฉันเดินกลับบ้านแล้วล่ะ”

เขาดุ พึมพำ แล้วถ้าคนอื่นเห็นเข้าจะทำยังไง

.

.

แต่สุดท้าย ตลอดทางกลับบ้านจากสถานีไปจนถึงคอนโด อิวะอิสึมิก็ไม่ยอมปล่อยมือจากโออิคาวะแม้แต่วินาทีเดียว

.

.

END


A/N:

หายไปนานกับเอยูหมอ กลับมาอีกทีหลังจากอมกว.จบค่ะ ‘ w ‘)/
ยังคงเป็นเรื่องสมัยเขาเป็นแพทย์ประจำบ้านกันอยู่ แต่ขยับขึ้นมาถึงปีที่สองแล้ว
ณ จุดนี้ความสัมพันธ์ก็ดำเนินไปอย่างช้า ช้าาา แบบที่เห็นค่ะ

เหตุการณ์นี้ต่อเนื่องมาจาก DATE และเกิดขึ้นก่อน 3 AM Chocolate นะคะ

Advertisements

One thought on “[HQ!!] AIEL: TOUCH

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s