[HQ!!] Where My Love Goes: (18) led by the street lamps

Where My Love Goes
iwaoi. hq!! abo au. pg-13. romance, angst, a bit of domestic fluff.
written for novelber ’16 challenge. part of ‘instinct: omegaverse au’ series.

content warning:
– ฟิคเรื่องนี้มี alpha/beta/omega dynamics
– และมีการกล่าวถึง mpreg (male pregnancy)
– ถึงจะไม่มีฉาก explicit แต่ถ้าไม่นิยม abo แนะนำให้หลีกเลี่ยงค่ะ
– Heavy angst and mention of character death

.

.

18.
led by the street lamps

.

.

หนึ่ง สอง สาม

เขานั่งนับไฟถนนที่ผ่านตา

ดวงแสงสีเหลืองนวลส่องสว่างในยามค่ำคืน นำทางรถราที่เริ่มซาลงไปบ้างแล้ว ถนนหลวงโล่งว่าง พาให้การจราจรไหลลื่นกว่าช่วงหัววัน

กระนั้น เส้นทางยังดูยาวไกลเหลือเกินในความรู้สึกของอิวะอิสึมิ ฮาจิเมะ

เส้นทางที่นำเขาไปสู่โออิคาวะ โทรุ

เขานั่งอยู่บนรถแท็กซี่ ตั้งแต่วางสายโทรศัพท์จากสึกะวาระ ก็รีบวิ่งไปถนนใหญ่ โบกรถโดยสาร บอกที่หมาย แล้วเร่งกระโดดขึ้นรถ ไม่ยอมให้เสียเวลาแม้แต่วินาทีเดียว

ขอให้ไม่เป็นอะไร

เขาเฝ้าภาวนา โออิคาวะอยู่ใกล้แค่นี้ อีกแค่ไม่กี่นาทีก็จะได้พบกัน แต่กลับรู้สึกเป็นกังวลมากยิ่งกว่าตอนที่อยู่กันคนละเมืองเสียอีก

อย่าเป็นอะไรไปเลย

รถจอดลงจุดหมาย หน้าแผนกฉุกเฉินของโรงพยาบาลที่เขาแวะมารับคนรักหลังเลิกงานจนเคยชิน อิวะอิสึมิจ่ายเงิน วิ่งลงจากรถ มือกดโทรศัพท์หาสึกะวาระ ถามหาห้องพิเศษที่โออิคาวะอยู่ก่อนพุ่งตรงไปตามทางที่ประชาสัมพันธ์ชี้ทันที

อย่าได้เป็นอะไร…

เขาเหลือบมองชื่อหน้าห้อง เปิดประตูโดยไม่เคาะด้วยความร้อนใจ

“โทรุ!”

“เหวอ!” เสียงอุทานสวนย้อนกลับมา ฟังแล้วรู้ทันทีว่าเป็นเสียงเจ้าของชื่อนั่นเอง

แต่คนแรกที่สายตาของเขาเห็นกลับเป็นสึกะวาระ หนุ่มผมเทายืนพิงปลายเตียง ดวงตาเบิกกว้างจ้องมองเขา ท่าทางตกใจทั้งที่รู้อยู่แล้วว่าเขาจะมา คงเป็นเพราะอาการหุนหันพลันแล่นของอิวะอิสึมิกระมัง

และคนที่กึ่งนั่งกึ่งนอนอยู่บนเตียงก็คือโออิคาวะ โทรุ

โอเมก้าของเขาไม่ได้มีรูปลักษณ์เปลี่ยนไปจากเดิมมากมายนัก กระนั้นระยะเวลาสองเดือนก็ยังความเปลี่ยนแปลงเล็กๆ น้อยๆ มาสู่โออิคาวะ ชายหนุ่มดูอ่อนเพลีย ซีดเซียวลงนิดหน่อยแต่ก็ไม่ได้ผอมแห้งลงไป เขามีสายน้ำเกลืออยู่ที่แขนซ้าย สีหน้าตกตะลึงไม่ต่างจากสึกะวาระอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนที่รอยยิ้มบางจะระบายขึ้นบนริมฝีปาก

“มาช้านะ ฮาจิเมะ”

อิวะอิสึมิไม่รู้ว่าเขาควรจะรู้สึกอย่างไรดี ทั้งโกรธที่อีกฝ่ายทักทายเขาราวกับทุกอย่างปกติดี ไม่เคยมีอะไรเกิดขึ้น ดีใจที่ได้พบหน้า และโล่งใจที่โออิคาวะดูปลอดภัยดี

เขาทำได้แค่ยืนอึ้งอยู่บนทางเดิน ห่างจากคนรักแค่สามก้าว สึกะวาระมองเขาสองคนสลับกัน คงเห็นว่าพวกเขานิ่งกันไปนานเหลือเกิน ถึงได้ตัดสินใจรับหน้าที่เป็นคนทำลายความเงียบเสีย

“โทรุ ถ้าอย่างนั้นฉันกลับแล้วนะ” ว่าแล้วดันตัวลุกขึ้นยืนตรง “อธิบายทุกอย่างให้อิวะอิสึมิฟังด้วยล่ะ” สึกะวาระพูดพร้อมกับรอยยิ้มอ่อนโยนตามแบบฉบับ แต่น้ำเสียงกลับเย็นผิดปกติชนิดที่บีบให้คนฟังต้องปฏิบัติตามอย่างไม่มีเงื่อนไข

“ครับผม…” โออิคาวะตอบเสียงอ่อย ยกมือสองข้างขึ้นเป็นเชิงยอมแพ้ โอเมก้าผมเทายิ้มพอใจ ตบขาใต้ผ้าห่มของเพื่อนเบาๆ แล้วหยิบกระเป๋าที่วางไว้บนโซฟาข้างกำแพง ก่อนเดินสวนอิวะอิสึมิออกไป

ก่อนจาก สึกะวาระตบไหล่เขาทีหนึ่ง ยิ้มให้ แล้วเดินออกไปโดยไม่พูดอะไรเพิ่มเติมสักคำ

บรรยากาศในห้องหนักอึ้งเมื่อเหลือแค่เขาสองคน โออิคาวะมองเขา พอเขาไม่ยอมพูดอะไรนานเข้า รอยยิ้มก็จางหายไปจากใบหน้า หนุ่มผมน้ำตาลหลุบตาลงครู่หนึ่ง ก่อนจะเบือนไปมองโทรทัศน์ที่ไม่ได้เปิดไว้ ไม่ยอมสบตาเขาอีกต่อไป

อิวะอิสึมิกวาดตามองอีกคนอีกครั้ง ไล่จากใบหน้า ลงมาหัวไหล่ ถึงช่วงอกใต้ชุดผู้ป่วย ก่อนจะหยุดลงกลางตัว บริเวณที่โออิคาวะกำลังใช้มือขวาลูบไล้หน้าท้องของตนอย่างเบามือ

ตอนนั้นเองที่อิวะอิสึมิตระหนักถึงความจริงที่อยู่ตรงหน้าเขา

โออิคาวะท้อง

ข่าวที่เขารู้ตั้งแต่สองสัปดาห์ก่อน แต่ยังรู้สึกเหมือนกึ่งหลับกึ่งตื่น ใจหนึ่งรู้ว่าเป็นความจริง ใจหนึ่งคิดว่าเป็นแค่ฝัน กระทั่งมาเห็นกับตาตัวเอง น้ำหนักของความจริงจึงกดทับจนเขาหายใจไม่ทั่วท้อง

สองเท้าก้าวไปข้างหน้า ทิ้งน้ำหนักตัวลงนั่งบนเตียงผู้ป่วย ดวงแก้วสีน้ำตาลเบนมามองเขา สั่นระริกด้วยความหวาดกลัวและไม่มั่นใจ

รู้ตัวอีกที เขาพบว่าตนเองวางมือทาบลงไปบนมือของโออิคาวะที่อยู่เหนือเนินท้องนูน แว่วเสียงสูดลมหายใจเข้าลึกของคนรัก อิวะอิสึมิจับจ้องภาพตรงหน้า ประมวลหาคำพูดมาอธิบายความรู้สึกของตน แต่พบว่าไม่สามารถเลือกเฟ้นคำใดๆ ออกมาได้

มืออีกข้างถือวิสาสะแทรกไปใต้ผืนผ้า ลูบผิวเนื้อของอีกคนโดยไม่ปล่อยให้มีสิ่งใดขวางกั้น

อุ่น

“…ฮาจิเมะ” เสียงของโออิคาวะแผ่วเบา “…อย่าร้องไห้สิ”

เขาเพิ่งรู้ตอนนั้นเองว่าหยดน้ำอุ่นกำลังไหลอาบสองข้างแก้มของตน มีมือซ้ายของโออิคาวะปาดน้ำตาและประคองแก้มไว้อย่างแผ่วเบา อิวะอิสึมิซึมซับสัมผัสนั้นไว้ให้สมกับที่ห่างหายไปนาน

เนิ่นนานเหลือเกิน

“…ปลอดภัยก็ดีแล้ว” เขาพึมพำ ไม่ยอมละมือจากตัวโออิคาวะแม้แต่วินาที “แค่ปลอดภัยดีก็ดีแล้ว”

“…อืม” โออิคาวะตอบ ปลายนิ้วโป้งลูบวนตรงผิวแก้มอิวะอิสึมิ คนป่วยก้มมองบริเวณที่มือของอิวะอิสึมิวางอยู่ เงียบไปพักใหญ่ก่อนจะเปิดปากพูดอีกครั้ง “แท้งคุกคามน่ะ… แต่แค่คุกคาม ยังปลอดภัย อยู่ครบดี”

เขาเงยขึ้นมองคนพูด ความไม่เข้าใจคงสื่อผ่านสีหน้าชัดเจน อีกฝ่ายจึงเริ่มต้นอธิบายต่อ

“ฉัน… คิดว่าจะมาก่อนเวลาที่บอกนายไว้ เพราะคุยอะไรหลายอย่างกับพี่ เลยเปลี่ยนใจ ว่าจะรีบกลับมา ทำให้นายแปลกใจ” โออิคาวะพูดเสียงเบา “ฉันเดินทางตั้งแต่เช้า กำลังจะกลับถึงบ้านแล้ว แต่พอไปถึงประตูห้อง… อยู่ดีๆ ก็มีเลือดไหลออกมา หยดลงพื้น”

ท้ายประโยคสั่นไหว อิวะอิสึมิบีบมือคนรักเบาๆ แต่ไม่พูดอะไร เขาอยากได้คำอธิบาย อยากรู้เหตุการณ์ที่เกิดขึ้น

ต้องการรู้ความจริง

“…เลยรีบมาที่นี่ก่อน อาจารย์หมอบอกว่าแค่แท้งคุกคาม ไม่ได้เสียเลือดมาก แต่ฉันดูเพลีย เลยให้พักอยู่เฉยๆ นอนดูอาการ แล้วก็เลิกเครียด…” เสียงหัวเราะฝืดเฝือดังแทรก “…ยากมากเลย จะเลิกเครียดได้ยังไง ฉันกลัวแล้วก็ทิ้งนายไป ทำผิดแต่ก็ทำลงไปแล้ว อยากจะแก้ไขอะไรก็ไม่ได้ แต่จะให้กลับมาก็ไม่กล้ากลับ…”

อิวะอิสึมิมองใบหน้าคู่สนทนา ลูบหลังมือคนรักอย่างปลอบประโลม “…ทำไม”

“กลัว…” โออิคาวะย้ำคำเดิม “ฮาจิเมะ ฉันกลัว ฉันท้อง”

ฝ่ามือที่เขากอบกุมไว้สั่นเทา อิวะอิสึมิสัมผัสได้ถึงความหวาดกลัวของคนตรงหน้า เขาเลือกที่จะเงียบ ปล่อยให้โออิคาวะเล่าสิ่งที่ตนคิดและรู้สึกออกมา

เขาอาจเป็นยังรักและเป็นห่วงโออิคาวะมากพอที่จะให้อภัยเพียงเมื่อเห็นสภาพอ่อนไหวของคนตรงหน้า แต่ไม่ได้หมายความว่าเขาจะหายโกรธและสับสนชนิดที่ปล่อยให้โออิคาวะไม่อธิบายอะไรสักคำต่อเขาได้

เขาต้องการคำอธิบายต่อเหตุการณ์ช่วงที่ผ่านมา

“วันนั้นที่นายให้ฉันไปตรวจเรื่องฮีทรอบล่าสุด หมอบอกว่าฮอร์โมนของฉันแปรปรวน… เพราะกำลังปรับตัวรับชีวิตใหม่” ไม่ใช่แค่มือที่สั่น แม้แต่เสียงคนพูดยังสั่นเครือ “หมอบอกว่ามีโอเมก้าชายจำนวนไม่น้อยที่มีฮีทเป็นอาการแรกเริ่มของการตั้งครรภ์ เลยจับฉันตรวจ และผลออกมาว่าฉันท้องเจ็ดสัปดาห์… หมอให้ยาบำรุงกลับบ้าน วันนัด บอกให้ฉันพานายไปด้วยครั้งหน้า แต่ฉัน… ไม่รู้จะบอกนายยังไง”

เขาไม่พูดอะไร ปล่อยให้โออิคาวะพรั่งพรูความรู้สึกในใจออกมาไม่ขาดสาย

“อันที่จริง ฉันรู้ว่ามีโอกาส… รู้ดีแก่ใจ ฮีทรอบก่อนหน้านั้นเราไม่ได้ป้องกัน และ… ยาฝังคุมกำเนิดของฉันหมดอายุพอดี”

นั่นคือเรื่องที่อิวะอิสึมิไม่รู้มาก่อน

เขารู้ว่าโออิคาวะฝังยาคุมช่วงเข้ามหาวิทยาลัย รู้ว่ายาฝังหนึ่งครั้งมีฤทธิ์อยู่ได้นานหลายปี แต่ไม่รู้ว่าจะหมดเอาช่วงประจวบเหมาะกับที่โออิคาวะมีฮีท และพวกเขาตัดสินใจไม่ป้องกันเข้าพอดี

แต่โออิคาวะรู้

“นายไม่เห็นบอก…”

“ฉันไม่คิดว่าจะท้องกันง่ายๆ แบบนี้นี่ โอเมก้าส่วนมากไม่ค่อยท้องกันตั้งแต่ลองมีครั้งแรกนี่นา อาจารย์สมัยมัธยมก็สอนแบบนั้นมาตั้งแต่ไหนแต่ไร…” โออิคาวะงึมงำ ไม่ยอมมองหน้าเขา “แล้วตอนนั้นฉันก็คิดว่าบางทีฉันอาจจะพร้อม… ผ่านไปหลายอาทิตย์ฉันก็ไม่ได้คิดเรื่องนี้มาก คิดแต่ว่าไม่น่าจะท้องได้ …แต่ก็…”

คู่สนทนาหลุบตาลงต่ำ ทอดมองกลางลำตัว อิวะอิสึมิมองตาม หน้าท้องที่นูนออกเกินปกติคือความจริงที่ตอกย้ำว่าสิ่งที่ตัวโอเมก้าไม่คิดว่าจะเกิดได้เกิดขึ้นแล้ว

“…พอรู้ว่าท้องเข้าจริง ฉันถึงรู้ว่าตัวเองไม่ได้พร้อมเลยสักนิด ฉันเพิ่งบ่นกับมักกี้ไปไม่นานเองว่าไม่พร้อม พอเจอของจริงยิ่งรู้เลยว่าไม่พร้อมจริงๆ กลัวว่าฉันจะทำอะไรสักอย่างพลาด เจ้าตัวจิ๋วที่ต้องพึ่งฉันจะเป็นอะไรไป อีกอย่างฉันไม่เคยปรึกษานายมาก่อนเลย อยู่ดีๆ ก็ปล่อยตัวเองท้อง ฉันเลย… ไม่บอกนาย แล้วก็หนีไป”

พูดถึงตรงนี้ พวกเขาต่างคนต่างเงียบ เสียงเครื่องปรับอากาศดูดังกว่าที่เคยในบรรยากาศอึดอัดเช่นนี้

“…ฉันขอโทษ”

ใจอิวะอิสึมิอยากต่อว่า อยากแสดงความโกรธที่เขารู้สึกตลอดสองเดือนที่ผ่านมาให้ปลายทางได้รับรู้ นายไม่ไว้ใจฉันนักหรือไง เขาอยากพูดออกไปเช่นนั้น นี่ไม่ใช่เรื่องเล็ก โออิคาวะหอบตัวเองพร้อมลูกไปจากเขา ลูกที่อิวะอิสึมิควรมีส่วนช่วยดูแล มีส่วนในการช่วยตัดสินใจก่อนที่โออิคาวะจะทำอะไรก็ตาม แต่นี่เขากลับโดนปิดบังความจริง ใช้ชีวิตว่างเปล่าโดยที่ไม่รู้ด้วยซ้ำว่าชีวิตน้อยๆ กำลังค่อยๆ เติบโตอยู่ในตัวของคนรัก

แต่เขาทำไม่ลง

แค่เห็นโอเมก้าของเขาหลุบตาต่ำ เนื้อตัวและน้ำเสียงสั่นสะท้านเพราะความหวาดกลัว อ่อนแออย่างที่โออิคาวะไม่เปิดเผยให้ใครเห็นง่ายๆ ไม่แม้แต่เขาที่ผูกพันธะและเป็นคู่ถูกต้องตามครรลอง แค่ภาพนั้นก็ทำให้เขาใจอ่อนไม่เป็นท่า ความเคืองขุ่นมลายหายไปราวกับไม่เคยมีอยู่บนโลกใบนี้

ชีวิตน้อยๆ ใต้ฝ่ามือของเขาต้องการคนปกป้อง

คนที่รับหน้าที่อุ้มชูและดูแลชีวิตนั้นก็ต้องการคนปลอบประโลมมากกว่าตอกย้ำเช่นกัน

“…ไม่เป็นไร” เขาโน้มตัวลง แนบหน้าผากลงสัมผัสกัน “ไม่เป็นไร เรา… เรามาเริ่มกันใหม่ โทรุ นายกับฉัน จากตอนนี้ไป เราจะช่วยกันดูแลลูกของเรา

นัยน์ตาสีอ่อนเหลือบขึ้นมองเขา หยดน้ำใสรื้นขอบตา อิวะอิสึมิคลี่ยิ้ม ลูบหน้าท้องโออิคาวะอย่างปลอบประโลม

“…ให้ฉันช่วยดูแล ได้ไหม”

อาการพยักหน้ารับคือคำตอบที่ยังความโล่งใจมายังคนถาม ก่อนจะตามมาด้วยเสียงสะอื้นไห้และถ้อยคำที่ฟังแทบไม่ได้ศัพท์ ได้สิ ฮาจิเมะ ได้สิ โออิคาวะพูดซ้ำไปมาราวกับต้องมนต์

เขาเลื่อนมือของตนไปประคองใบหน้าของคนรัก พรมจูบตั้งแต่หน้าผาก ลงมาซึมซับน้ำตาที่ข้างแก้ม ไล่ยังปลายจมูก จบที่ริมฝีปากสั่นเทา ทุกสัมผัสแทนคำปลอบโยน

ไม่เป็นไร เขาอยากจะสื่อเช่นนั้น รู้ว่าเรื่องที่ผ่านไปแล้วแก้ไขไม่ได้ และความรู้สึกผิดหวังระคนเสียใจที่ผ่านมาก็เป็นเรื่องจริง แต่ไม่ใช่แค่เขาคนเดียวเสียหน่อยที่รู้สึกเช่นนั้น อิวะอิสึมิอยากให้คนตรงหน้ารู้ว่าเขาพร้อมเริ่มใหม่ หากโออิคาวะพร้อมที่จะให้เขาเริ่มไปด้วยกัน

และเขารู้โดยที่โออิคาวะไม่ต้องพูดว่าพวกเขายังตั้งต้นใหม่ได้ ตั้งแต่ตอนนี้ นาทีนี้

ใช้เวลาปลอบอยู่พักใหญ่ กว่าโออิคาวะจะสงบลงได้ กลิ่นโอเมก้าโศกเศร้าเจือจาง กลายเป็นกลิ่นที่เขาคุ้นเคย กระนั้นโออิคาวะก็ดูอ่อนล้า อิวะอิสึมิเกลี่ยเส้นผมที่ปรกหน้าผากมนออก กระซิบ “พักเถอะ หมอบอกให้นายพักไม่ใช่เหรอ”

คนป่วยพยักหน้ารับ อิวะอิสึมิมองอีกฝ่ายค่อยๆ เอนตัวลงบนฟูก ซุกตัวลงใต้ผ้าห่ม มองเขาตาปริบ คล้ายมีคำถามที่อยากถามแต่ไม่กล้าเอ่ย

เขาพอจะเดาได้ว่าคำถามนั้นคืออะไร

“…นอนสิ ไม่ไปไหนหรอกน่า”

โออิคาวะยิ้ม ท่าทางพอใจในสิ่งที่ได้ยิน “…อย่าไปไหนนะ สัญญา”

“…คงต้องกลับไปเอาเสื้อที่ห้อง แต่จะไปหลังนายหลับแล้วรีบกลับมา ตกลงไหม”

เจ้าของเรือนผมสีน้ำตาลพยักหน้ารับจนกลุ่มผมสั่นไหวตามแรง แต่กลับไม่ยอมนอนง่ายๆ เอาแต่จ้องเขาตาใสราวกับไม่เคยเห็นหน้าเขามาก่อนในชีวิตนี้

ไม่แปลกอะไร พวกเขาไม่เจอหน้ากันมาสองเดือน จะคิดถึงอยากมองหน้ากันก็ไม่ผิด

แต่โออิคาวะต้องพักผ่อน และอิวะอิสึมิจะต้องทำให้คนหัวดื้อนอนให้ได้

“นอน”

“…อืม…”

“ถ้านายไม่นอน ลูกก็ไม่ได้พัก”

สองข้างแก้มโอเมก้าขึ้นสีแดงจัดหลังได้ยินคำว่าลูกดังออกมาจากปากของเขา “…ฮาจิเมะ”

“อะไร”

“ฉัน… มีอีกเรื่องที่ยังไม่ได้บอกนาย”

“ว่า”

“สามล่ะ”

เขาเลิกคิ้ว รอคำอธิบายเพิ่มเติม

รอยยิ้มกว้างระบายขึ้นบนใบหน้าที่ยังคงขึ้นสีเรื่อ โออิคาวะยื่นมือไปดึงเอามืออิวะอิสึมิมาวางลงบนท้องของตัวเอง “ในนี้มีสามคน”

เขาไม่แน่ใจว่าตนเองได้ยินถูกต้องสักเท่าไรนัก

สาม…?

“แฝดสาม” โออิคาวะย้ำ ยืนยันว่าเขาได้ยินถูกแล้ว “หมออัลตร้าซาวด์ให้ตั้งแต่ครั้งแรก วันนี้ก็ทำให้อีก… เป็นแฝดสาม ยังอยู่ครบ ไม่มีใครหายไปไหน”

แฝดสาม

อิวะอิสึมิพูดไม่ออก มองสิ่งที่อยู่ใต้มือของตนเองด้วยแววตาฉงน ประหลาดใจแต่กลับรู้สึกอบอุ่นหัวใจในเวลาเดียวกัน แค่รู้ว่าจะมีลูกสักคนเขาก็ดีใจแล้ว แต่นี่กลับมาถึงสาม

“สมแล้วที่เป็นอัลฟ่าป่าเถื่อนบ้าพลัง นอกจากจะติดตั้งแต่ครั้งแรก ยังมาตั้งสาม ฉันนี่กินอะไรแทบจะไม่ได้ แพ้แล้วก็…”

คำบ่นกลืนหายไปเพราะจุมพิตแผ่วที่อิวะอิสึมิก้มลงมอบให้ โออิคาวะปิดปากฉับ มองคนที่อยู่ดีๆ นึกจะจูบก็จูบไม่ให้ทันตั้งตัว อัลฟ่าหนุ่มกำลังยิ้ม ท่าทางดีใจกับข่าวที่ได้ยินอย่างปิดไม่มิด ภาพที่เห็นทำให้คนแพ้ท้องหนักตลอดช่วงเวลาที่ผ่านมานึกหมั่น แต่ก็มีความสุขที่ได้เห็น

พอได้บอกความจริงทั้งหมดออกไป แถมยังได้กลับมาอยู่ข้างๆ คนรัก โออิคาวะรู้สึกโล่งใจจนอดนึกก่นด่าตัวเองในอดีตที่ขลาดกลัวจนหนีทุกอย่างไปไม่ได้ นอกจากจะเป็นการทำร้ายตัวเองแล้ว ยังทำร้ายอิวะอิสึมิมากกว่าที่เขาคิด

โง่เง่าเหลือเกิน โออิคาวะ โทรุ

ลูกๆ ของเรา…” อิวะอิสึมิพึมพำ “…โทรุ นายสุดยอดไปเลย”

คนที่สุดยอดน่ะคือนายด้วยนั่นแหละ

โออิคาวะนึกค้าน แต่ก็เหนื่อยเกินกว่าจะพูดโต้ตอบกลับ พอรู้สึกสบายใจความอ่อนเพลียก็แทรกเข้ามาแทนที่ ปล่อยให้อิวะอิสึมิแตะต้องตัวเองตามใจ เคลิ้มไปกับสัมผัสอ่อนโยน ก่อนจะผล็อยหลับไป

.

.

วันรุ่งขึ้น อิวะอิสึมิตื่นขึ้นมาพบกับโออิคาวะที่ลุกมานั่งพะอืดพะอมแต่เช้ามืด

โอเมก้าของเขาโบกไม้โบกมือขอถุงเปล่าหรือกระโถนรองรับ เขาจึงรีบคว้ากระโถนตรงปลายเตียงขึ้นมาให้ พอได้ของที่ต้องการ โออิคาวะก็อาเจียนทุกอย่างออกมาจนเกือบหมด อิวะอิสึมิได้แต่นั่งประจำข้างเตียง ลูบหลังป้อยอย่างไม่รู้จะทำอะไรมากไปกว่านั้น

แค่ดูยังรู้สึกทรมานแทน แล้วเจ้าตัวที่ต้องเจอแบบนี้แทบทุกเช้าจะทนทุกข์ขนาดไหน

“เจ้าพวกเอเลี่ยนตัวจิ๋ว” เสียงโอดครวญแทรกปนมาในช่วงที่โออิคาวะหยุดสูดลมหายใจเข้าเต็มปอด “เมื่อไหร่จะหยุดกวน…”

ถ้อยความจบเท่านั้นเมื่อคนบ่นถูกระลอกอาการคลื่นไส้อาเจียนจู่โจมอีกหน

“เฮ้… ไหวไหม” อิวะอิสึมิถามเสียงเบา

คนหวังดีโดนคนแพ้ท้องตวัดสายตามองตาขวาง เขาปิดปากฉับ รับฟังคำบ่นแต่โดยดี “เพราะใครกันล่ะ”

“จะโทษฉันได้ยังไง…”

“ถ้าไม่ใช่เพราะนายแล้วเอเลี่ยนพวกนี้จะมาอยู่ในตัวฉันได้ยังไง ฮาจิเมะ”

ก็ถูก แต่ก็ไม่ใช่เพราะเขาคนเดียวสักหน่อยไม่ใช่หรือยังไง จะโบ้ยเป็นความผิดเขาล้วนๆ ก็ไม่เห็นจะยุติธรรม แต่อิวะอิสึมิตัดสินใจว่าถึงเถียงไปก็ไม่ก่อเกิดประโยชน์ เขาเลยเงียบไป

ผ่านไปสองสามนาที ไม่มีสิ่งใดออกมาเพิ่มเติม อิวะอิสึมิจัดการเอากระโถนไปเททิ้ง ล้างไม้ล้างมือแล้วหยิบแก้วน้ำเปล่าส่งให้คนรักดื่ม โออิคาวะรับไปโดยไม่อิดออด ดูไม่มีเรี่ยวแรงจะต่อต้านสิ่งใด

เขาเหลือบมองนาฬิกา ตีห้าครึ่ง “วันนี้ฉันต้องไปทำงาน”

โออิคาวะปรายตามองเขา ส่งเสียงตอบรับแผ่วเบาในลำคอเป็นเชิงรับรู้ ก่อนจะหลับตาลง พร้อมกลับเข้าสู่นิทรารมย์ได้ทุกเมื่อ

ใจจริงอิวะอิสึมิยังไม่อยากไปไหน ลึกๆ เขากลัวว่าโออิคาวะจะหายไปอีก แต่ก็รู้ว่าถ้าอีกฝ่ายติดอยู่ในโรงพยาบาล แถมมีสายน้ำเกลือห้อยคาไว้อย่างนี้ คงไม่สามารถหายตัวไปได้ง่ายๆ อีกอย่างช่วงที่ผ่านมาเขาใช้วันลาไปเยอะเหลือเกิน จนไม่แน่ใจว่าจะสามารถลากะทันหันวันนี้ได้อีก

“ไปเถอะ” โออิคาวะพึมพำโดยที่ไม่ลืมตา คงสัมผัสได้ว่าเขากำลังคิดอะไรอยู่ “เด็กๆ ต้องการคุณพ่อที่มีงานทำมีเงินเดือนให้ใช้นะ…”

ฟังแล้วรู้สึกเต็มตื้นในหัวใจ เขาเฝ้ามองคนหลับ อดไม่ได้ที่จะเลื่อนมือไปลูบไล้ผิวเนื้อคนรักอีกที

พ่อ

เขากำลังจะเป็นพ่อคนจริงๆ

“…ถ้าอย่างนั้นเย็นนี้ฉันจะรีบมา” อิวะอิสึมิว่า ชั่งใจในสิ่งที่จะพูดต่อไปอยู่พักหนึ่ง “…อย่าดื้อกับแม่นักล่ะ เด็กๆ”

โออิคาวะโอดโอยเสียงแผ่ว “…ไม่เอาแม่ได้ไหม”

เขาขมวดคิ้ว “…แต่นายเป็นแม่”

“ปะป๊า” โอเมก้าหนุ่มพึมพำ “ฉันจะเป็นปะป๊า ฮาจิเมะเป็นคุณพ่อ นะ…”

เขาอ้าปากจะเถียงต่อ แต่คนร่วมห้องนอนหลับไปแล้ว ผ่อนลมหายใจสม่ำเสมอ หลับสบายจนเขาไม่นึกอยากปลุกขึ้นมาเพียงเพื่อถกกันเรื่องเล็กน้อยอย่างสรรพนามแทนตัว

อิวะอิสึมิเฝ้ามองอยู่อีกพักหนึ่ง ก่อนจะลุกไปอาบน้ำ เตรียมตัวออกไปทำงาน ทั้งที่ใจไม่อยากไปสักนิด

.

.

โออิคาวะนอนโรงพยาบาลเป็นเวลาสามวันถ้วน ก็ได้รับอนุญาตให้กลับบ้าน

ระหว่างช่วงเวลานั้น อิวะอิสึมิอยู่เฝ้าทุกคืน ช่วงกลางวันเขาไปทำงานตามปกติ มีสึกะวาระกับซาวามุระแวะเวียนไปเยี่ยมเยียนในระหว่างวัน ตกเย็นมีเพื่อนฝูงผลัดกันแวะมาหา หลายคนดูตกใจที่รู้ว่าโออิคาวะตั้งท้อง พวกเขารู้แค่ว่าอดีตกัปตันทีมเซย์โจหายตัวไป แต่ทั้งสึกะวาระและอิวะอิสึมิไม่ได้บอกใครเพิ่มเติมถึงเรื่องนี้ นอกจากคำอวยพรให้หายโดยไวแล้ว จึงมีคำยินดีพ่วงมาถึงพวกเขาสองคนอีกด้วย

หลายคนแสดงความยินดี เว้นก็แต่เพื่อนเก่าของเขาสองคนเท่านั้น

มัตสึคาวะกับฮานามากิพุ่งตรงจากบ้านเกิดเข้ากรุงมาเยี่ยมโออิคาวะตอนวันเสาร์ ทั้งคู่ยังไม่รู้เรื่องเด็ก พอมาถึงแล้วเห็นสภาพโอเมก้าท้องโตนอนอยู่บนเตียงคนไข้ ก็โวยวายเสียงดังยกใหญ่ตามประสาชนิดที่ไม่มีใครห้ามอยู่

“นายท้อง!” ฮานามากิอุทาน เบิกตากว้าง พุ่งตรงไปแตะท้องเพื่อนแบบไม่มีคำว่าเกรงใจ “นายท้อง!”

“แถมยังแฝดสาม…” มัตสึคาวะผิวปาก มองอิวะอิสึมิที่นั่งโซฟาใกล้ๆ เพิ่งสบโอกาสหยุดงาน ได้อยู่เฝ้าคนรักเต็มวันเสียที “ไม่ธรรมดาจริงๆ อิวะอิสึมิ”

อิวะอิสึมิไม่แน่ใจสักเท่าไรนักว่านั่นเป็นคำชม แถมยังรู้สึกอายแปลกๆ เลยทำเป็นเสมองไปทางอื่น ไม่สบตาเพื่อนเสียอย่างนั้น

“นายท้อง!” เบต้าผมชมพูยังย้ำคำเดิม “ท้องสี่เดือน! สามคน! ไหนใครหน้าไหนมันบอกฉันเมื่อตอนนู้นว่าไม่พร้อมจะมีลูก หา!”

โออิคาวะหัวเราะร่า ปล่อยให้เพื่อนโวยวายพักหนึ่ง สุดท้ายอดีตเพื่อนร่วมทีมทั้งสองที่หายตกใจแล้วก็กล่าวแสดงความยินดีกับพวกเขา ตบท้ายด้วยสัญญาว่าคราวหน้าที่มาเยี่ยมจะซื้อของรับขวัญหลานมาฝาก ให้เตรียมรอรับได้เลย

ครอบครัวของพวกเขายังไม่สะดวกเดินทางเข้าเมืองในช่วงอาทิตย์นั้น แต่ก็โทรศัพท์มาถามไถ่อาการทุกวัน โออิคาวะโดนพ่อแม่ของอิวะอิสึมิบ่นขรมอยู่ครึ่งชั่วโมงเต็ม และถ้าเขาฟังไม่ผิด อิวะอิสึมิว่าเขาได้ยินเสียงสะอื้นของมารดาปนมาตอนที่บอกว่า ไม่เป็นอะไรก็ดีแล้ว แต่คราวหน้าห้ามทำแบบนี้อีก เข้าใจไหม

ขอให้อย่ามีครั้งถัดไปเลย เพราะถ้ามีอีก อิวะอิสึมิคงเป็นบ้าตาย

วันอาทิตย์ พวกเขาเก็บของ ออกจากโรงพยาบาลในช่วงบ่าย แพทย์เจ้าของไข้ย้ำให้โออิคาวะพักผ่อนต่ออีกหนึ่งสัปดาห์ เขียนใบรับรองแพทย์แนบใบลา แถมยังคุยกับหัวหน้าแผนกให้เองเสร็จสรรพ แพทย์อธิบายว่าเมื่อพ้นไตรมาสแรกไปอาการแพ้ท้องจะดีขึ้น แต่เพราะโออิคาวะตั้งครรภ์แฝด อาการจึงอาจจะหายช้ากว่านั้นได้อีกสักเล็กน้อย

อิวะอิสึมิเรียกรถแท็กซี่กลับบ้าน เฝ้ามองทุกย่างก้าวของโออิคาวะไม่วางตา ระมัดระวังไม่ให้กระทบกระแทกใดๆ ราวกับเป็นเครื่องแก้วที่เสี่ยงต่อการแตกสลาย การกระทำของเขาคงไม่เป็นที่น่าพอใจสำหรับโออิคาวะสักเท่าไรนัก เขาเห็นโอเมก้ากลอกตามองบน แต่ก็ไม่ได้บ่นอะไรออกมาให้ได้ยิน เลยไม่ได้ปรับลดการกระทำของตนแต่อย่างใด

ช่วยไม่ได้ ก็ตอนนี้เขาไม่ได้มีแค่ชีวิตเดียวให้เป็นห่วง และไม่ใช่แค่สอง แต่เป็นสี่ชีวิตที่เขาต้องดูแล

สัญชาตญาณอัลฟ่าบอกให้เขาระแวดระวังภยันตรายทุกชนิดที่อาจคืบคลานเข้าใกล้ และอิวะอิสึมิไม่คิดจะฝืนสัญชาตญาณเสียด้วย

หนึ่ง สอง สาม

เขามองเสาไฟถนนผ่านตา ไร้ซึ่งแสงสว่างใดๆ ต่างจากวันที่เขาจับรถมุ่งหน้ามาหาโออิคาวะเมื่อสามวันก่อน ถนนเป็นคนละเส้นสาย และความรู้สึกของเขาในวันนี้ก็แตกต่างจากวันนั้นโดยสิ้นเชิง

โออิคาวะเอนตัวลงซบไหล่ของเขา วางมือบนหน้าท้องตน หลับตา รอยยิ้มบางประดับบนใบหน้า

อิวะอิสึมิลูบกลุ่มผมนุ่มอย่างเบามือ

ถนนเส้นนี้จะนำเขากลับสู่บ้าน

กลับไปพร้อมกับคนที่จะเติมเต็มให้บ้านเป็นบ้านที่สมบูรณ์อีกครั้งเสียที

.

.

NEXT


 

A/N:

ตอนนี้น่ารักใสใสค่ะ ‘ w ‘)<3

อนึ่ง เผื่อใครงง สรุปแล้วท้องตั้งแต่ตอนที่ 12 ค่ะ รอบตอนที่ 14 เป็นรอบแทรกจากระดับฮอร์โมนเปลี่ยนแปลง ส่วนยาที่ได้ในตอนที่ 15 ก็คือยาบำรุงพวกธาตุเหล็กนั่นเอง
ส่วนยาคุมกำเนิดแบบฝังบางประเภทอยู่ได้นาน 5 ปี หลังหมดแล้วจะต้องไปเอาออกนะคะ u x u)

อสอง BGM ตอนนี้: Roads – Lawson, Restart – Room 39

แล้วเจอกันใหม่ตอนหน้าค่ะ อีกแค่สองตอนก็จะจบเนื้อเรื่องหลักละน้า u u,,

Advertisements

2 thoughts on “[HQ!!] Where My Love Goes: (18) led by the street lamps

  1. น่ารักมากเลยค่ะ ฮรือออ อบอุ่นน่ารักมาก ถึงจะโกรธนิดหน่อยที่โออิดื้อก็เถอะค่ะ แต่ก็เข้าใจความรู้สึกนายนะ/ตบบ่า อิวะจังโหมดอบอุ่นนี่น่ารักจริงๆค่ะ 😂

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s