[HQ!!] Where My Love Goes: (17) almost forget

Where My Love Goes
iwaoi. hq!! abo au. pg-13. romance, angst, a bit of domestic fluff.
written for novelber ’16 challenge. part of ‘instinct: omegaverse au’ series.

content warning:
– ฟิคเรื่องนี้มี alpha/beta/omega dynamics
– และมีการกล่าวถึง mpreg (male pregnancy)
– ถึงจะไม่มีฉาก explicit แต่ถ้าไม่นิยม abo แนะนำให้หลีกเลี่ยงค่ะ
– Heavy angst and mention of character death

.

.

17.
almost forget

.

.

อิวะอิสึมิ ฮาจิเมะแทบจะลืมไปแล้วว่าช่วงเวลาที่มีความสุขเป็นอย่างไร

 

นับแต่วันที่โออิคาวะหายตัวไปจากชีวิตเขา จนกระทั่งวันที่เขารู้ว่านอกจากจะพาตัวเองหายไปแล้ว โออิคาวะยังนำเอาเลือดเนื้อเชื้อไขของเขาไปด้วย อิวะอิสึมิคิดว่าเขาไม่เคยได้สัมผัสสิ่งที่เรียกว่าความสุขอีกเลย

 

ทุกวันเขาได้แต่ตั้งคำถาม มีแต่ความไม่เข้าใจต่อเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น

 

ไม่รู้ว่าตัวเองทำผิดพลาดไปที่ตรงไหน

 

แต่ถ้าเขาทำอะไรผิด ก็อยากจะขอโอกาสให้ได้แก้ตัวใหม่

 

ไม่ใช่หันหลังจากกันโดยไม่อธิบายอะไรสักคำแบบนี้

 

ผ่านไปสองเดือนหลังจากไม่มีโออิคาวะอยู่ข้างกัน อิวะอิสึมิได้ทราบข่าวใหม่จากสึกะวาระ เขาลองพยายามติดต่อโออิคาวะอีกครั้ง แต่อีกฝ่ายยังคงไม่ยอมรับโทรศัพท์ของเขา

 

เขาระดมส่งข้อความ ทิ้งข้อความเสียง ตั้งใจจะสื่อให้คนรักรู้ว่าเขาอยากเจอ อยากมีโอกาสได้ดูแล

 

แต่ไม่เคยมีการติดต่อใดๆ กลับมา

 

อิวะอิสึมิหมดหวัง ความรู้สึกดีใจที่รู้ว่าโออิคาวะอยู่กับพี่สาวเหือดหายไปแทบหมดสิ้น เหลือแต่ความเสียใจ ที่เริ่มมีความโกรธเข้ามาปะปน

 

โกรธคนที่ไม่พูด ไม่ปรึกษาอะไรเขาสักอย่างก่อนจะหุนหันพลันแล่นจากไป แถมยังปิดบังความจริงจากเขา

 

นี่พวกเขาแต่งงานกันมาเป็นปีแล้ว และรู้จักกันมาแทบตลอดชีวิต ยังไม่ไว้ใจปรึกษากับเขาอีกหรือ

 

เมื่อเขาลองติดต่อพี่ของโออิคาวะเพื่อคาดคั้นหาความจริง สิ่งที่เขาได้รับตอบกลับมาคือน้ำเสียงอึกอัก ลำบากใจที่จะตอบ

 

แต่เธอก็ยอมรับว่าเป็นเรื่องจริง

 

โออิคาวะ โทรุอาศัยอยู่กับเธอ พร้อมกับพาเอาลูกในท้องอายุสิบหกสัปดาห์มาอยู่ด้วยกัน

 

“ฮาจิเมะ… พี่รู้ว่าน้องพี่ทำตัวน่าโกรธ” เธอพยายามอธิบาย เสียงเบาหวิว คงสัมผัสได้ถึงความโมโหและเสียใจที่แฝงอยู่ในน้ำเสียงของคู่สนทนา “…แต่พี่ขอเวลาอีกสักหน่อยได้ไหม ถ้าไม่เห็นแก่โทรุ อย่างน้อยก็เห็นแก่เด็ก…”

 

เธอยกเหตุผลแบบนี้ขึ้นมา แล้วเขาจะทำอะไรได้นอกจากยอมถอย ปล่อยให้โออิคาวะหลุดมือไป แล้วตัวเองนั่งเครียดอยู่คนเดียว

 

ก่อนวางสาย เธอบอกกับเขา “แต่อย่าปล่อยมือนะ ฮาจิเมะ อย่าเพิ่งยอมแพ้”

 

เขาไม่อยากยอม แต่เขาจะทำอะไรได้มากไปกว่านี้ ถ้าคนที่เขาต้องการไม่ยอมตอบอะไรเขาแม้สักอย่างเดียว

.

.

.

อยู่ดีๆ สึกะวาระ โคชิก็มาปรากฏตัวตรงหน้าเขาในเย็นวันหนึ่ง

 

เป็นเวลาสามวันให้หลังจากที่สึกะวาระโทรศัพท์มาบอกข่าวเขา อิวะอิสึมิอยู่ทำงานล่วงเวลาต่อจนดึกดื่นอย่างที่เขาทำตลอดหลายสัปดาห์มานี้ ขณะนั้นทั้งแผนกเหลือคนอยู่แค่สองคน และสึกะวาระก็ถือวิสาสะบุกมาลากเขาออกจากโต๊ะทำงานอย่างอุกอาจ

 

อัลฟ่าหนุ่มขมวดคิ้ว เขาไม่ขยับเขยื้อนไปไหน สึกะวาระไม่มีแรงมากพอที่จะบังคับเขาไปไหนได้ง่ายๆ อยู่แล้ว “นายมาทำอะไรที่นี่”

 

“มาพานายไปกินข้าว”

 

“ฉันไม่กิน”

 

“อิวะอิสึมิ ฮาจิเมะ” สึกะวาระกอดอก น้ำเสียงแข็งขึ้นเล็กน้อย “ฉันเข้าใจว่านายกำลังโกรธและเสียใจ แต่นายต้องกินข้าว นายจะทรมานตัวเองแบบนี้ไม่ได้ ถึงทำไปก็ใช่ว่าโทรุจะกลับมา”

 

ความเจ็บแปลบแล่นขึ้นมาที่กลางอก ถ้อยคำของโอเมก้าตรงหน้ากรีดซ้ำลงบนแผลสดใหม่ที่ยังไม่ทันหายดี

 

“แล้วฉันต้องทำยังไงโทรุถึงจะกลับมา”

 

“อิวะ…”

 

“ทำยังไงโทรุกับลูกถึงจะกลับมา”

 

ไม่มีคำตอบใดๆ จากสึกะวาระ ไม่ใช่เรื่องน่าแปลกใจอะไร ไม่มีใครเข้าใจสิ่งที่โออิคาวะกำลังทำอยู่ทั้งนั้น พวกเขาทำได้แค่คาดเดาสาเหตุกันไปต่างๆ นานา แต่ไม่ว่าเหตุผลใดที่ยกขึ้นมาก็ดูไม่เข้าท่าสักอย่าง ในเมื่อสาเหตุยังไม่รู้ แล้วเขาจะหาหนทางในการตามตัวคนรักกลับมาได้อย่างไร

 

อิวะอิสึมิรู้สึกมืดแปดด้าน

 

เขาไม่ได้โกรธเพื่อนที่เป็นห่วง ถ้าสลับบทบาท เขาก็คงเป็นห่วงเพื่อนและพยายามช่วยเหลือเช่นกัน ถึงอย่างนั้น เขาก็ไม่สามารถเก็บความรู้สึกโมโหและเสียใจที่รู้สึกอยู่ตอนนี้ไว้กับตัวเองได้

 

สึกะวาระไม่ได้ให้คำตอบใดกับเขา ชายหนุ่มแค่ยืนยันว่าต้องการให้อิวะอิสึมิหยุดทำงานและกลับไปกินข้าวที่บ้านด้วยกัน หว่านล้อมอยู่นานจนในที่สุดอิวะอิสึมิก็ยอมเก็บข้าวของ ตามเขากลับไป

 

เขารู้ว่าเพื่อนเป็นห่วงและหวังดี แต่จะดีกว่านี้ถ้าคนที่มาตามเขากลับบ้านคือโออิคาวะ โทรุ

.

.

.

โทรศัพท์ของเขาดังขึ้นในคืนวันเสาร์

 

อยู่ดีๆ อิวะอิสึมิก็กลายเป็นหนุ่มสุดฮอตที่ทุกคนขยันโทรศัพท์หา ตลอดช่วงเวลาที่ผ่านมา มือถือเขามีเบอร์เพื่อนปรากฏวันละสองถึงสามชื่อ นอกจากจะต้องรับโทรศัพท์จากที่ทำงานแล้ว ยังมีโทรศัพท์จากที่บ้านและเพื่อนมาถามไถ่สารทุกข์สุขดิบอีก เขาจึงกลายเป็นต้องรับโทรศัพท์แทบทั้งวัน ไม่เว้นแม้แต่เวลาดึกดื่นค่ำคืน

 

วันนี้โทรศัพท์ดังในเวลายี่สิบสามนาฬิกา ขณะที่เขากำลังพยายามข่มตาหลับ อิวะอิสึมิมีปัญหากับการนอนมาหลายสัปดาห์แล้ว เตียงคู่ดูจะใหญ่และอ้างว้างเกินกว่าที่เขาจะนอนคนเดียว จึงมีหลายคืนเหลือเกินที่เขาหมดเวลาไปกับการนอนมองเพดาน แทนที่จะหลับพักผ่อนหลังทำงานเหนื่อยมาหลายวัน

 

เขาใกล้จะนอนหลับได้เสียที ตอนที่เสียงเรียกเข้าแผดลั่นห้อง จึงรู้สึกหงุดหงิดใจใช่น้อย อิวะอิสึมินอนฟังเสียงเพลง เขาคิดว่าถ้าปล่อยทิ้งต่อไป ฝ่ายนั้นก็คงยอมแพ้และวางสายเอง

 

ผ่านไปสิบห้าวินาที เสียงเพลงเดิมยังดังเข้าสองรูหู เขาเริ่มใจอ่อน หยิบโทรศัพท์ขึ้นมามองหน้าจอ ตั้งใจจะดูก่อนว่าใครโทรมา ค่อยตัดสินว่าจะรับดีหรือไม่

 

วินาทีถัดมา เขากดรับ ละล่ำละลักเรียกชื่อปลายสายอย่างไม่สมกับเป็นตัวเอง

 

“โทรุ”

 

“ฮาจิเมะ”

 

ไม่ได้ยินแค่สองเดือน แต่อิวะอิสึมิกลับรู้สึกเหมือนห่างหายไปเป็นปี เขาแทบจะลืมไปแล้วว่าเสียงคนรักเป็นอย่างไร ถึงอย่างนั้นก็ยังจับได้ว่าเสียงนั้นแหบแห้งกว่าที่เคยได้ยิน

 

“โทรุ นาย…” เขามีคำถามมากมาย แต่ไม่รู้ว่าควรจะถามอะไรออกมาก่อนดี

 

“ฉัน…” โออิคาวะสูดหายใจเข้าลึก “ฉันขอโทษ ฮาจิเมะ ฉัน…”

 

น้ำเสียงอีกฝ่ายพร่าแปร่ง อ่อนแออย่างที่ไม่เคยได้ยินมาก่อน อิวะอิสึมิตัดสินใจในวินาทีนั้นเองว่าคำถามใดก็ไม่สำคัญทั้งนั้น

 

สิ่งที่สำคัญที่สุดคือคนที่คุยอยู่กับเขาต่างหาก

 

“ไม่เป็นไร” เขารีบพูด “ไม่เป็นไร… ไม่เป็นไร โทรุ แค่นายปลอดภัยดี แค่นายกลับมา…”

 

“ฮาจิเมะ” เสียงปลายสายแผ่วเบา “ฉันยัง… จะไม่กลับไป”

 

คล้ายโลกหยุดหมุน เสียงอื้ออึงดังก้องในหู เขาไม่เข้าใจสิ่งที่โออิคาวะต้องการจะสื่อไปชั่วขณะ

 

“…ทำไม ฉันทำอะไรผิดไปหรือเปล่า”

 

“เปล่า แต่ฉันขอเวลาอีกสักหน่อย…”

 

เวลา ทำไมต้องขอเวลา อิวะอิสึมิไม่เข้าใจเลยแม้แต่น้อย

 

“โท…”

 

“ขอร้อง” โออิคาวะเอ่ย น้ำเสียงวิงวอน “ขออีกอาทิตย์เดียว แล้วฉันจะกลับไป แต่ขอ… ขอเวลาให้ฉันอีกสักนิด”

 

ถ้าโออิคาวะเอ่ยปากขอขนาดนี้ แล้วอิวะอิสึมิเป็นใครถึงจะไปปฏิเสธได้

 

เขาหลับตา นับหนึ่งถึงสิบ พยายามสะกดกลั้นความรู้สึกผิดหวังและเสียใจลงลึก ใช้เสียงเรียบที่สุดในการตอบ “…หนึ่งอาทิตย์”

 

“หนึ่งอาทิตย์ แล้วฉันจะกลับไป”

 

“…ก็ได้” อันที่จริงเขามีสิทธิทัดทานด้วยหรือ “แต่ดูแลตัวเองดีๆ ด้วย” อิวะอิสึมิตอบได้เท่านั้นเอง แม้ใจจริงเขาอยากบอกให้โออิคาวะดูแลตัวเองและลูกให้ดีใจจะขาด

 

ในเมื่อโอเมก้าของเขาหนีไปหลังทราบเรื่องนี้ แล้วเขาควรจะพูดให้เจ้าตัวรู้ไหมว่าเขา… รู้

 

แต่เขาคิดว่าโออิคาวะคงพอจะรู้อยู่แล้ว

 

อืม เสียงแผ่วเบาตอบรับเขากลับมาเช่นนั้น พวกเขาคุยกันต่อสั้นๆ โออิคาวะถามไถ่สารทุกข์สุขดิบของเขาตามมารยาท ก่อนจะทิ้งท้ายด้วยการบอกว่ารู้สึกเพลีย และขอตัวไปนอนก่อน

 

ดูแลตัวเองดีๆ ด้วย เขาได้แต่ย้ำอีกครั้ง

 

อิวะอิสึมิวางโทรศัพท์ลงด้วยหัวใจอันหนักอึ้งกว่าที่เคย

.

.

.

เย็นวันพุธ เขาพบตัวเองนั่งอยู่ที่ร้านอาหารกับกลุ่มเพื่อนร่วมงาน

 

เป็นหนึ่งในไม่กี่ครั้งที่เขาตอบรับคำชวนกินข้าวเย็นจากคนอื่นนอกจากสึกะวาระและซาวามุระ ถึงแม้ว่าการสนทนากับโออิคาวะจะไม่ได้จบลงด้วยดีนัก แต่เขาคิดว่าอย่างน้อยการได้ยินเสียงคนที่คิดถึงก็ทำให้อารมณ์ของเขาดีขึ้นมาเล็กน้อย

 

อีกอย่าง โออิคาวะรับปากเขาแล้วว่าจะกลับมา

 

ถึงหนึ่งอาทิตย์จะนานเหมือนหนึ่งปี แต่ก็ดีกว่าอยู่อย่างไร้ความหวัง

 

อิวะอิสึมิเริ่มตั้งต้นเก็บของในห้อง ทำความสะอาดทุกซอกมุมของบ้าน ทำทุกอาณาบริเวณให้ปลอดภัยที่สุดในทุกช่วงเวลาที่เขาว่าง จะหาว่าเขาเป็นอัลฟ่าขี้ระแวงก็ได้ แต่ถ้าโออิคาวะจะกลับมา เขาต้องมั่นใจว่าโอเมก้าของเขาจะปลอดภัยภายในเขตบ้านของตัวเอง

 

หลายคนคงเริ่มสัมผัสได้ถึงบรรยากาศรอบตัวเขาที่เปลี่ยนแปลงไปในทางที่ดีขึ้น จึงกล้ามาพูดคุยทักทายและชวนเขาเที่ยวมากกว่าเดิม ดังนั้นเมื่อวันนี้เพื่อนร่วมงานชวนเขากินข้าว อิวะอิสึมิจึงตอบรับอย่างไม่ลังเล

 

เขาแทบจะลืมไปแล้วว่าช่วงเวลาที่ได้สังสรรค์กับเพื่อนเป็นอย่างไร

 

สองเดือนที่ผ่านมาทำให้เขาลืมเลือนอะไรไปหลายอย่างเหลือเกิน

 

แต่อีกแค่ไม่กี่วัน อีกไม่กี่วันทุกอย่างจะกลับไปเป็นเหมือนเดิม

 

ความคิดนั้นคือสิ่งที่หล่อเลี้ยงจิตใจของอิวะอิสึมิไว้

 

เขาแยกย้ายกับเพื่อนฝูงในเวลาสิบเก้านาฬิกา บางส่วนชักชวนให้เขาไปดื่มต่อ แต่อิวะอิสึมิปฏิเสธ จึงมีเพียงเขาที่เดินทางไปยังสถานีรถไฟตามลำพัง

 

โทรศัพท์ในกระเป๋ากางเกงสั่นครืด ก่อนจะเริ่มส่งเสียงร้อง เขาคว้าขึ้นมาโดยไม่อิดออด ชื่อผู้ติดต่อคือสึกะวาระ โคชิ

 

ไม่ใช่เรื่องเหนือความคาดหมายสักเท่าไร รู้ตัวอีกทีสึกะวาระก็กลายเป็นคนหนึ่งที่ติดต่อหาเขาบ่อยที่สุดประหนึ่งว่าเป็นคุณแม่คอยเฝ้าดูแลเขาไปเสียแล้ว

 

คงเรื่องมื้อเย็นเหมือนเดิม

 

“โคชิ ฉันกินข้าวแล้วน่า…”

 

“อิวะอิสึมิ” เสียงปลายสายรีบร้อน ได้ยินเท่านั้นเขาก็ชักสังหรณ์ใจไม่ดี “อิวะอิสึมิ มาโรงพยาบาลเร็ว”

 

“โคชิ ใจเย็นๆ โรงพยาบาลไหน”

 

“ที่ฉันทำงาน อิวะอิสึมิ… นาย นายต้องมาเดี๋ยวนี้”

 

“ใจเย็น เกิดอะไรขึ้น”

 

“โทรุอยู่ที่นี่” สึกะวาระรีบตอบ “โทรุมานอนที่นี่ อิวะอิสึมิ โทรุเลือดออก…

 

อิวะอิสึมิวางสายและออกวิ่งก่อนที่คนส่งสารจะทันได้พูดจบประโยคเสียด้วยซ้ำ

.

.

.

NEXT


 

A/N:

อาจจะกะทันหันไปสักหน่อย แต่… /เพิ่มแทค character death เข้าไปในอีกตอนถึงสองตอนหน้า

u x u)<3

 

Advertisements

One thought on “[HQ!!] Where My Love Goes: (17) almost forget

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s