[HQ!!] Where My Love Goes: (15) blank bedsheets

Where My Love Goes
iwaoi. hq!! abo au. pg-13. romance, angst, a bit of domestic fluff.
written for novelber ’16 challenge. part of ‘instinct: omegaverse au’ series.

content warning:
– ฟิคเรื่องนี้มี alpha/beta/omega dynamics
– และมีการกล่าวถึง mpreg (male pregnancy)
– ถึงจะไม่มีฉาก explicit แต่ถ้าไม่นิยม abo แนะนำให้หลีกเลี่ยงค่ะ

.

.

15.
blank bedsheets

.

.

“ฉันไม่เป็นอะไรน่า”

อิวะอิสึมิ ฮาจิเมะจัดเนคไทให้เข้าที่ ก่อนกอดอกยืนอยู่ปลายเตียง ดวงตาคมจับจ้องคนที่นอนซุกตัวเปล่าเปลือยอยู่ใต้ผ้าห่ม คล้ายจะคาดคั้นเอาความจริงจากคนตรงหน้า

โออิคาวะ โทรุถอนหายใจ ดึงผ้าห่มขึ้นคลุมจนถึงปาก ส่งสายตาปริบใส่คนหน้าดุ “บอกว่าไม่เป็นอะไรก็คือไม่เป็นอะไรไง”

แต่ไม่ได้ผล อิวะอิสึมิยังคงตีหน้าดุใส่เขา “นายต้องไปตรวจ นี่มันไม่ปกติ”

“ฮีทของฉันเคยปกติที่ไหน”

ก็ถูกอย่างที่ว่า แต่นี่มันผิดปกติมากเกินไป

“รอบนี้มาสิบวัน” อิวะอิสึมิเริ่ม “ปกตินายมาไม่เคยเกินเจ็ดวัน ซึ่งเจ็ดวันนี่ก็นานพอแล้ว สิบวันนี่มันนานมาก แถมยังห่างจากรอบที่แล้วแค่สามสิบห้าวัน”

“นี่นายจำได้ละเอียดกว่าฉันอีก…”

เขารีบพูดต่อ รู้ดีว่าโออิคาวะตั้งใจจะเฉไฉเปลี่ยนเรื่องเท่านั้น “มองยังไงก็ไม่ปกติ และไม่ปกติมากด้วย ฉะนั้นนายจะต้องไปหาหมอ วันนี้

“ไม่มีอะไรหรอกน่า ฮาจิเมะ มันก็แค่ฮีท”

“โทรุ” น้ำเสียงเน้นหนักขึ้น แฝงความดุดันอย่างอัลฟ่าที่พาให้ความเป็นโอเมก้าในตัวของโออิคาวะแทบยอมสิโรราบ ณ บัดนั้น “ถ้านายไม่ยอมไปดีๆ ฉันจะลางานแล้วพานายไปเอง”

ความเงียบโรยตัวลงปกคลุมรอบตัวพวกเขา ต่างฝ่ายต่างจ้องหน้ากัน คล้ายกับว่าจะไม่มีใครยอมใคร อิวะอิสึมิตัดสินใจในวินาทีนั้นเองว่า ต่อให้เขาจะต้องใช้วันลาเพิ่มโดยไม่จำเป็นแล้วเสียรายได้ไปอีกโดยใช่เหตุ เขาก็จะต้องลาแล้วลากโออิคาวะไปโรงพยาบาลให้ได้

ป่วยแล้วดื้อดึงไม่ยอมไปตรวจนี่ใช่เรื่องเสียที่ไหน

รู้ทั้งรู้ว่าดื้อแล้วผลที่ตามมาจะเป็นยังไง เข่าขวานั่นเสียหายไปแล้วขนาดไหน ยังจะรั้นไม่เข้าท่าอีก

บางทีเขาก็เหนื่อยใจกับคนรักของตัวเองเสียเหลือเกิน

ฝ่ายโอเมก้ามองหน้าเขา หัวคิ้วขมวดเข้าหากัน เบะปากตามประสาคนรั้นอยู่ครู่หนึ่ง ก็เป็นฝ่ายยอมแพ้ “ก็ได้ เดี๋ยวสายๆ ฉันออกไป พอใจไหม”

แต่คำตอบที่ได้ไม่น่าพอใจสักนิด “ไม่ต้องประชด ถ้าไม่อยากไปดีๆ นัก ฉันก็จะพาไป”

“ฮาจิเมะ ถ้านายลาอีกสักวัน ฉันว่านายจะตกงาน” โออิคาวะถอนหายใจยาว “ฉันไปเองได้น่า เชื่อสิ แต่ขอซักผ้าปูที่นอนก่อนแล้วกัน เลอะเทอะไปหมด”

“ไปจริง?”

“จริงสิ ไม่ไว้ใจนักก็โทร.ถามโคจังก็ได้ ฉันจะไปตรวจที่โรงพยาบาลนั่นแหละ” เจ้าตัวพูดด้วยน้ำเสียงไม่พอใจสักเท่าไรนัก คงไม่ชอบใจที่เขาไม่เชื่อใจนั่นแหละ

ได้ยินแล้วรู้สึกผิดนิดหน่อย แต่ขืนยอมโอนอ่อนตามมากไปจะได้ใจ อิวะอิสึมิเลยยืนนิ่งที่เดิม ท่าทีอ่อนลงเล็กน้อย

“…ถ้ามีปัญหาใหญ่อะไร ให้โทร.หาฉันทันที เข้าใจไหม”

โออิคาวะกลอกตา “ครับ ครับ คุณแม่”

“โทรุ”

“มีอะไรเดี๋ยวโทร.บอกน่า ถ้าไม่มีก็จะรอบอกตอนเย็น ตกลงไหม”

ถือว่าเป็นทางออกที่เจอกันได้ครึ่งทาง อิวะอิสึมิจึงไม่บีบบังคับอะไรอีก เขาก้าวตรงไป โน้มตัวลงจูบข้างขมับคนที่เมินหน้าเขา

“ฉันเป็นห่วง”

ประโยคสั้นๆ แต่ส่งให้โออิคาวะโอนอ่อนผ่อนตามไปด้วย ชายหนุ่มยอมหันมองหน้าเขา ประทับจูบเบาบนริมฝีปากตอบรับ

“รู้อยู่แล้ว แต่ฉันดูแลตัวเองได้”

“ก็ถ้านายว่าอย่างนั้น” อิวะอิสึมิดันตัวกลับขึ้นยืนตรง “ซักเสร็จแล้วก็กินข้าวก่อนออกไปด้วย”

“ครับ ครับ” โออิคาวะรับคำส่งๆ เลิกผ้าห่มขึ้นมองใต้ตัวเองชั่วครู่ ก่อนจะยักคิ้วขวาใส่อิวะอิสึมิ “เลอะมาก อัลฟ่าแถวนี้นี่มีเท่าไหร่ก็ปล่อยไม่ยั้งเลยจริงๆ”

อิวะอิสึมิคว้าผ้าขนหนูใกล้มือได้ก็ปาใส่หน้าคนรักที่หัวเราะร่วน ก่อนจะก้าวออกไปโดยไม่ต่อปากต่อคำใดๆ ทั้งสิ้น

.

.

สุดท้ายแล้วโออิคาวะก็ไม่ได้โทรศัพท์หาเขาตลอดทั้งวัน

อิวะอิสึมิตกอยู่กึ่งกลางระหว่างความกระสับกระส่ายและความโล่งใจ ใจหนึ่งเขาเชื่อว่าผลการตรวจคงไม่มีปัญหาอะไร แต่อีกใจกลับเผลอคิดว่าโออิคาวะอาจไม่ยอมบอกเขาก็ได้ ชั่วขณะหนึ่งเขานึกอยากโทรศัพท์ถามสึกะวาระให้รู้แล้วรู้รอด แต่เมื่อคิดได้ว่าการทำเช่นนั้นคือการสื่อถึงความไม่เชื่อใจ เขาก็ยุติความคิดนั้นลงเสีย

ความสัมพันธ์ของพวกเขาดำเนินอยู่บนพื้นฐานของความเชื่อใจตลอดมา เมื่อคบหาเป็นคู่ครองยิ่งต้องอาศัยความเชื่อใจอย่างมาก แล้วเขาจะให้เรื่องนี้มาทำลายมันหรือ

คิดแล้วตัดสินใจรอถามจากเจ้าตัวเอาเองคงจะดีเสียกว่า

เมื่อลงจากรถไฟ ก้าวเท้าจนถึงคอนโด และขึ้นไปถึงหน้าห้อง อิวะอิสึมิเสียเวลาเนิ่นนานในการยืนจ้องบานประตู เตรียมใจรับสิ่งใดก็ตามที่รออยู่เบื้องหลัง

“กลับมาแล้ว”

แว่วเสียงโทรทัศน์จากห้องนั่งเล่น เขาเดินตรงไปยังต้นเสียง พบโออิคาวะนั่งกอดหมอนอิงดูโทรทัศน์อยู่

“โทรุ”

เจ้าของชื่อหันมา ส่งยิ้มกว้างตาปิด “ฮาจิเมะ กลับมาแล้วเหรอ”

เขาพยักหน้า วางกระเป๋าลงบนเก้าอี้ว่าง ก่อนเดินไปนั่งลงข้างโออิคาวะ “เป็นยังไงบ้าง”

“สบายดีมาก” ยังคงยิ้มจนตายิบหยี แถมด้วยชูสองนิ้ว

“ที่ไปตรวจ…”

“ไม่มีอะไร หมอบอกว่าเป็นผลจากฮอร์โมนเปลี่ยนแปลง อะไรทำนองนั้น” โอเมก้าหนุ่มว่าพลางยักไหล่ “ฟังเข้าใจยากชะมัด แต่สรุปคือได้ยาบำรุงกลับมากิน แล้วเดี๋ยวนัดติดตามอาการอีกที”

เขายังไม่เชื่อนัก และคงแสดงชัดผ่านสีหน้า โออิคาวะจึงหยิบห่อยาที่กองอยู่ตรงหน้าขึ้นมาให้เขาดู

“นี่ ยาบำรุง ตัวที่หนึ่ง ตัวที่สอง กินวันละครั้ง ทีนี้เชื่อหรือยัง”

“…เออ เชื่อแล้วๆ” เขาคว้ายามามองผ่านๆ ก่อนโยนกลับลงบนโต๊ะ “กินให้ครบแล้วกัน”

คนข้างตัวยังไม่ยอมตอบ เอาแต่กอดหมอนมองหน้าจอ เมินเขาโดยสิ้นเชิง

เอ้า น้อยใจอีก

เอาใจยากเหลือเกิน

“โทรุ” เรียกเสียงเบา ลูบหัวคนข้างตัว “ไม่เป็นอะไรก็ดีแล้ว”

“…อืม” เจ้าคนเอาแต่ใจส่งเสียงรับในคอ เอนตัวมาซบเขาอยู่ครู่หนึ่ง “…ฮาจิเมะ”

“หืม”

“อยากมีลูกไหม”

คำถามที่ได้ยินทำเอาคนฟังตกใจจนพูดไม่ออกไปพักหนึ่ง หันไปมองคนถามที่จ้องเขาตาใส แต่ไม่มีวี่แววล้อเล่นอยู่แม้แต่น้อย

ถามอะไรของมัน

น้ำลายในลำคอพลันเหนียวหนืด การพูดตอบกลายเป็นเรื่องยากลำบากขึ้นมากะทันหัน “แต่นายไม่อยาก…”

โออิคาวะขัดขึ้นมาก่อนที่เขาจะพูดจบประโยค “ฉันไม่ได้ถามถึงตัวฉันเอง ฉันถามว่า ฮาจิเมะอยากมีหรือเปล่า”

ความเงียบแทรกตัวปกคลุมบรรยากาศโดยรอบอีกพักใหญ่

เนิ่นนานจนคล้ายจะไม่มีใครต่อบทสนทนาใดๆ ต่อไปอีก

จนกระทั่งอาการพยักหน้ารับคือคำตอบของอิวะอิสึมิ “แต่ถ้านายไม่พร้อม ฉันก็…!”

คำพูดทั้งหมดโดนกลืนหายลงคอ เมื่ออยู่ดีๆ โออิคาวะก็ประกบริมฝีปากเข้ากับเขา รุกเร้าขณะที่เขาตั้งตัวไม่ทัน กระทั่งสัมผัสได้ว่าอีกฝ่ายย้ายตัวเองมานั่งคร่อมเขาอยู่ อิวะอิสึมิจึงเรียกสติกลับมาได้และเริ่มตอบกลับรสสัมผัสของคนรัก

“…มามีกันเถอะ”

อีกครั้งที่คำพูดของโออิคาวะทำให้เขาตกตะลึงจนทำอะไรต่อไม่ถูก ได้แต่ลูบหลังคนในอ้อมกอดซ้ำไปมาอยู่นาน “…แน่ใจ?”

“อืม”

พวกเขาจ้องตากัน ไม่มีบทสนทนาใดๆ ต่อจากนั้น มีเพียงสัมผัสร้อนรุ่มส่งผ่านกันและกันแทนทุกความรู้สึกตลอดค่ำคืน

.

.

อิวะอิสึมิ ฮาจิเมะลุกจากเตียงอย่างเงียบงันในเช้าวันถัดมา

เขาค่อยๆ ขยับตัว ระวังไม่ให้เกิดเสียงดังเพื่อปล่อยให้คนร่วมเตียงได้หลับไหลต่อไป ชายหนุ่มเคลื่อนกายแช่มช้า เก็บกองเสื้อผ้าที่กระจัดกระจายตามพื้นห้องเก็บลงตะกร้า ชำระล้างร่างกาย แต่งตัวและเก็บข้าวของลงกระเป๋า เตรียมตัวเดินทางไปทำงานยามเช้า

ก่อนออกจากห้องนอน เขาหยุดยืนมองโออิคาวะที่ยังคงหลับสนิท ผ่อนลมหายใจเข้าออกสม่ำเสมอ โอเมก้าหนุ่มนอนคว่ำ ผ้าห่มหลุดลงไปกองอยู่ที่บั้นเอว เผยแผ่นหลังเปล่าและร่องรอยจากบทรักในคืนที่ผ่านมา

สมองไพล่นึกถึงเหตุการณ์ที่เพิ่งผ่านพ้น แล้วความร้อนก็แล่นยังสองข้างแก้ม เลยลามไปถึงใบหูโดยอัตโนมัติ พวกเขาคบหากันในฐานะคนรักมาได้สี่ปี นี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่มีสัมพันธ์ทางกาย กระนั้นกลับรู้สึกแตกต่างไปจากทุกครั้งโดยที่ไม่สามารถอธิบายได้ว่าเป็นเพราะเหตุใด

คงเป็นเพราะคำถามที่อยู่ดีๆ โออิคาวะก็ถามขึ้นมากระมัง

เป็นคำถามที่เขาไม่คาดคิดว่าจะได้ยิน อย่างน้อยก็ไม่ใช่ในเร็วๆ นี้ อิวะอิสึมิรู้แก่ใจว่าคนรักของเขาไม่พร้อมจะขยับขยายครอบครัวมากไปกว่านี้ จึงไม่เคยออกปากถามความเห็นเรื่องลูกสักครั้ง แต่จู่ๆ เจ้าตัวก็กลับเป็นฝ่ายเปิดประเด็นขึ้นมา

เขาสงสัย ในใจนึกสังหรณ์ว่าอาจมีเรื่องบางอย่างที่โออิคาวะปิดบังเขา บางทีผลการตรวจอาจไม่ราบรื่นอย่างที่อีกฝ่ายพยายามบอก

…บางทีเขาอาจไม่มีวันมีลูก

อิวะอิสึมิจินตนาการไปถึงความเป็นไปได้ต่างๆ นานา แต่เขาตัดสินใจตั้งแต่เมื่อคืนนี้เองว่าจะยังไม่คาดคั้นโออิคาวะมากไปกว่านั้น อย่างน้อยเช้านี้เขาก็ยังไม่ควรปลุกอีกฝ่ายขึ้นมาเพียงเพื่อคลายข้อสงสัยของตนเอง โออิคาวะเพิ่งพ้นช่วงฮีทกะทันหันไปได้ไม่กี่วัน แน่นอนว่ายังอ่อนเพลีย เขาอยากให้ได้พักผ่อนเสียมากกว่า

ยังมีเวลาอีกมากให้ถาม ถึงไม่ได้คำตอบวันนี้ ตอนนี้ พรุ่งนี้ก็ยังมี

สรุปกับตัวเองแล้วตัดสินใจก้าวออกจากห้อง ปิดประตูตามหลังอย่างเบามือที่สุดเท่าที่จะทำได้ ปล่อยให้โออิคาวะนอนพักต่อไป

.

.

ตะวันลาลับขอบฟ้า เขาเพิ่งเดินทางกลับถึงบ้าน

อิวะอิสึมิเปิดประตู ถอดรองเท้า ส่งเสียงทักทายตามปกติ

รอบตัวมืดสนิท เขากดเปิดไฟ ย่างเท้าเข้าห้องนั่งเล่น ถอดเนคไท กวาดตามองไปรอบห้อง

“ฉันกลับมาแล้ว โทรุ”

ยังคงไม่มีเสียงตอบรับ

ไม่มีวี่แววของโอเมก้าทั้งในห้องนั่งเล่นและห้องครัว ทุกบริเวณมืดสนิท เงียบสงัด

ความตระหนกเริ่มคืบคลานเข้าครอบคลุมทุกตารางนิ้วของความคิด อิวะอิสึมิดิ่งไปห้องนอน หมุนลูกกลอน ในใจเฝ้าภาวนา อยู่ในนี้สิ อยู่ในนี้ นายจะหายไปที่ไหน…

แต่ห้องนอนของพวกเขาว่างเปล่า

ผ้าห่มคลุมบนที่นอนอย่างเรียบร้อย เขารีบร้อนเลิกผ้าขึ้น ผ้าปูที่นอนถูกปูใหม่อย่างเรียบร้อยไร้รอยยับ

ไร้ร่องรอยของสิ่งมีชีวิตใดๆ ไม่มีกระทั่งกลิ่นโอเมก้าที่เขารักนักหนา

โออิคาวะ โทรุหายไปจากชีวิตของเขาอย่างไร้ร่องรอยในค่ำคืนนั้นเอง

.

.

NEXT


A/N:

และ… เจอกันใหม่อาทิตย์หน้า ถ้าเรายังสามารถลากสังขารมาอัพได้ค่ะ /ปิดหน้า

Advertisements

2 thoughts on “[HQ!!] Where My Love Goes: (15) blank bedsheets

  1. น้องเขาหายไปไหนนนนน
    สถานการณ์ตอนนี้คิดได้ทั้งเรื่องดีและไม่ดี ใจคนอ่านกำลังสั่นระรัวค่ะ ฮือ ;-;

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s