[HQ!!] Where My Love Goes: (12) stay away from the knife

Where My Love Goes
iwaoi. hq!! abo au. pg-13. romance, angst, a bit of domestic fluff.
written for novelber ’16 challenge. part of ‘instinct: omegaverse au’ series.

content warning:
– ฟิคเรื่องนี้มี alpha/beta/omega dynamics
– และมีการกล่าวถึง mpreg (male pregnancy)
– ถึงจะไม่มีฉาก explicit แต่ถ้าไม่นิยม abo แนะนำให้หลีกเลี่ยงค่ะ

.

.

12.
stay away from the knife

.

.

แสงแดดลอดผ่านม่าน แยงเข้าตา ปลุกเขาตื่นจากความฝัน

โออิคาวะ โทรุหรี่ตาขึ้นมองรอบตัว ไฟบนเพดานยังไม่เปิด ในห้องนอนจึงมีเพียงแสงสลัวจากภายนอกเป็นที่มา เขาหันซุกหมอน ลมเย็นจากเครื่องปรับอากาศพัดผ่านผิวเนื้อ จึงดึงผ้าห่มที่หลุดลงไปกองตรงบั้นเอวขึ้นมาคลุมตัว

รู้สึกหัวหมุนติ้ว ต่อรองขอเวลานอนเพิ่มอีกห้านาที เพิ่งผ่านคืนสุดท้ายของช่วงฮีทไป จะพักเพิ่มคงไม่ผิดอะไร

แว่วเสียงกุกกักของเครื่องครัวลอยมา ปะปนกับกลิ่นหอมของกาแฟและอาหารเช้า โออิคาวะพลิกตัว มองประตูที่เปิดแง้มไว้ เขายิ้ม ตัดสินใจดึงตัวเองลุกจากเตียงในที่สุด

มือกระชับดึงผ้าห่มที่ยาวลากพื้นให้คลุมตัวเองมิดชิด อันที่จริงถ้าไม่ติดว่าแอร์ในห้องเย็นจับใจ เขาคงกองผ้าไว้กับเตียงแล้วเดินตัวเปล่าออกไปแล้ว

หรือเขาควรจะเกรงใจคนร่วมชายคาด้วยนะ

ก้าวออกไปไม่นาน โออิคาวะพาตัวเองไปหยุดลงที่ประตูห้องครัว จ้องมองแผ่นหลังใต้เสื้อเชิ้ตขาวของคนที่กำลังง่วนอยู่กับการตระเตรียมอาหารเช้า รอยยิ้มระบายบนใบหน้า ก่อนที่เขาจะเดินไปสวมกอดอีกฝ่ายจากด้านหลัง

อาการไหวตัวเล็กน้อยคือสิ่งที่บอกให้เขารู้ว่าอิวะอิสึมิ ฮาจิเมะรับรู้ถึงสัมผัสของเขา กระนั้นอีกฝ่ายก็ไม่หันมองแต่อย่างใดขณะเอ่ย “แกนี่ อย่ามาไม่ให้สุ้มให้เสียงสิ อันตราย”

โออิคาวะซุกไซ้ลงที่ซอกคอคนรัก งึมงำทั้งตาปิด “อันตรายยังไงกัน”

“ฉันกำลังเตรียมอาหารเช้า”

“อืม ฮึ”

“เท่ากับฉันถือมีดอยู่ ทีนี้นายรู้หรือยังว่าอันตรายยังไง”

“แต่นายวางมีดลงแล้วนี่นา” เขาตอบทั้งเสียงงัวเงีย สังเกตตั้งแต่แรกแล้วว่ามีดนั้นวางอยู่ไกลมือ “ฉะนั้นปลอดภัย”

ได้ยินเสียงถอนหายใจจากคนในอ้อมกอด ต่อด้วยความเงียบ ไม่มีเสียงตอบรับใดๆ กลับมาอีก

โออิคาวะแนบหน้าลงกับช่วงไหล่ขวาของอิวะอิสึมิ จุมพิตเบาๆ ที่หลังหู คลอเคลียไม่ต่างอะไรกับลูกสุนัขตัวโต “ทำไมตื่นเช้าจัง…”

“ไม่ใช่ทุกคนที่ได้ลายาวเพราะมีโควต้าวันหยุดนะ” อิวะอิสึมิผ่อนลมหายใจยาว “นายหายแล้ว ฉันก็ต้องกลับไปทำงาน”

โออิคาวะหน้ามุ่ย “อีกสักวันไม่ได้หรือไง”

“ไม่ได้”

“ฮาจิเมะ…”

“โทรุ” อิวะอิสึมิวางอุปกรณ์ลง เปลี่ยนไปใช้มือดันศีรษะอีกฝ่ายออกห่างจากตนแทน “นายจะไม่ใส่เสื้อผ้าเดินก็เรื่องของนาย แต่หยุดไถกับหลังฉันเสียที”

“น่า ฮาจิเมะะะ…”

อัลฟ่าหนุ่มหยุดทุกอย่างที่กำลังทำอยู่ในทันที เขาพลิกตัวหันกลับไปประจันหน้ากับคนรัก อีกฝ่ายทำหน้าหงอยอย่างเด็กโดนขัดใจ ผ้าห่มที่เคยคลุมตัวมิดชิดตกไปเกี่ยวแค่ที่หัวไหล่ เปิดเผยผิวเนื้อแนวกลางตัวชัดเจน

ร่องรอยบทรักตลอดสามวันปรากฏชัดทั่วร่างกายโอเมก้า เขากวาดสายตา มองนานๆ แล้วรู้สึกเห่อร้อนบนใบหน้าขึ้นมาเสียอย่างนั้น

อาจไม่ใช่ฮีทแรกที่อยู่ด้วยกัน

แต่เป็นครั้งแรกที่ยอมปล่อยตัวเองไปตามสัญชาตญาณดิบ โดยไร้ความยับยั้งชั่งใจใดๆ

กระหวัดคิดถึงภาพ เสียงและสัมผัสที่สลักลึกในความทรงจำ แจ่มชัดราวกับเหตุการณ์กำลังดำเนินอยู่ที่นี่ เวลานี้

“นี่” เสียงกระซิบของโออิคาวะใกล้จนสัมผัสได้ถึงไอร้อนจากริมฝีปากคนรักข้างใบหู “คิดอะไรอยู่น่ะ แสดงออกทางสีหน้าหมดแล้วนะ รู้ไหม ฮาจิเมะ”

โดนหยอกแบบนั้น ความร้อนยิ่งแล่นมากระจุกอยู่ที่ใบหน้าเข้าไปใหญ่ เขาขมวดคิ้ว ผลักอีกฝ่ายออกไป เบือนหน้าหนีไม่ยอมมองร่างของโออิคาวะ ก่อนจะงึมงำ

“ไปอาบน้ำแล้วมากินข้าว ไม่อย่างนั้นฉันจะไม่รอ รีบ”

โออิคาวะหัวเราะ จูบข้างแก้มคนรัก แล้วเดินฮัมเพลงจากไป

.

.

เมื่อครบวันลาหยุดห้าวัน โออิคาวะก็กลับไปทำงานตามเดิม

โดยทั่วไปโอเมก้ามักได้วันลาหยุดพิเศษอย่างไร้เงื่อนไขเมื่อเข้าสู่ช่วงฮีท ถึงโออิคาวะจะมีรอบฮีทไม่ปกติเหมือนคนอื่นเขา แต่เมื่อเขายื่นวันลาผ่านเพื่อนร่วมงาน ก็ได้วันลาห้าวันนี้มาอย่างรวดเร็ว

ตอนนี้เขาทำงานด้านกายภาพบำบัดอยู่ที่โรงพยาบาลแห่งหนึ่งในเมืองหลวง เป็นโรงพยาบาลชื่อดังที่มีนักกีฬาทีมชาติหลายคนมาตรวจรักษา เขาจึงวางแผนสมัครเข้าทำงานตั้งแต่สมัยเรียน และย้ายเข้ามาอยู่ในเมืองทันทีเมื่อได้งานดังกล่าว

ย้ายมาอาศัยอยู่ในอพาร์ทเม้นต์เล็กๆ แต่อบอุ่น กับคู่ครองที่ชื่อว่าอิวะอิสึมิ ฮาจิเมะ

นั่นคือเหตุการณ์เมื่อแปดเดือนก่อน

โออิคาวะหาวหวอดแต่เช้า ถึงฮีทรอบนี้จะคงอยู่แค่สามวันเพราะเขาได้อัลฟ่าคอยดูแลอยู่ข้างๆ แถมยังได้พักต่อฟรีๆ อีกสองวันเพราะลาเผื่อไว้รวมทั้งสิ้นห้าวัน การตื่นเช้ามาทำงานก็ยังทำให้รู้สึกเหนื่อยตั้งแต่ยังไม่เริ่มอยู่ดี

ชายหนุ่มเข้าห้องพักส่วนกลาง ไม่มีใครอยู่ก่อนหน้า เขาจึงเดินฮัมเพลงสบายอารมณ์ไปชงกาแฟ ขณะที่ยืนรอเครื่องต้มอยู่นั้นเอง เสียงเปิดประตูก็ดังขึ้น เขาหันตามต้นเสียง ยิ้มออกมาเมื่อพบว่าผู้มาใหม่เป็นใคร

“โคจัง”

“โทรุ” สึกะวาระ (ที่ตอนนี้สกุล ซาวามุระ) โคชิ อดีตเซ็ตเตอร์ทีมคู่แข่งอย่างคาราสุโนะเอ่ยทักเขา รอยยิ้มสดใสระบายบนใบหน้า “กลับมาทำงานแล้วเหรอ”

เขาพยักหน้า รองกาแฟใส่แก้ว “วันนี้มีนัดเยอะ เคสในโรงพยาบาลอีก” ยักไหล่หนึ่งที ก่อนเริ่มตักครีมและน้ำตาลใส่กาแฟ

“ดีแล้วนี่ นายเพิ่งมาทำงานไม่นาน มีเคสเยอะก็ถือว่าดีแล้ว” สึกะวาระว่า ทิ้งตัวลงนั่งบนเก้าอี้ รอให้อีกฝ่ายตามมานั่งลงฝั่งตรงข้าม “ฉันสิ ทำมานานกว่านายเป็นปี ยังมีคนไข้ไม่เท่านายเลย”

โออิคาวะกลอกตา ยกกาแฟขึ้นจิบ “เพราะไดจังไม่อยากให้นายทำงานเยอะมากกว่า ถึงเรียกฉันไปดูเกือบหมด”

เมื่อเอ่ยชื่อของซาวามุระ ไดจิ หัวหน้าแผนกกายภาพบำบัดและคนรักของสึกะวาระขึ้นมา สึกะวาระก็หัวเราะเบา “ไม่หรอก หมอคนอื่นก็ขอนายมาอีกที พวกเขาแค่ไว้ใจนายมากกว่ามั้ง”

โอเมก้าผมน้ำตาลโบกไม้โบกมือไปมา เป็นเชิงปฏิเสธว่าอีกฝ่ายนั้นเข้าใจผิดแล้ว “ไดจังอยากให้นายมีเวลาเลี้ยงลูกแหง เชื่อฉัน”

พอพูดประเด็นนี้ สึกะวาระก็หัวเราะออกมาหนักกว่าเก่า ก็คงงั้น เขาพูดเสียงเบาปนมากับเสียงหัวเราะ “แล้วนายล่ะ โทรุ ไม่คิดจะมีลูกบ้างเหรอ”

คนโดนถามแทบสำลักกาแฟพรวด แต่ก็เสแสร้งทำหน้านิ่งราวกับคำถามนั้นไม่ได้ส่งผลกระทบต่อเขาแต่อย่างใด

“วันนี้นายทำอะไรมาเป็นอาหารกลางวันน่ะ” โออิคาวะเปลี่ยนเรื่องหน้าตาเฉย

“อ้อ…” สึกะวาระลากเสียงยาว ไม่ได้ติดใจคาดคั้นอะไรเพื่อนร่วมงานอีก เขาหยอกเรื่องนี้บ่อยเสียจนรู้แล้วว่าถามไปก็ไม่ได้คำตอบ “แค่ข้าวผัดกับไข่หวานน่ะ ของเหลือเมื่อเช้า”

“สมเป็นโคจัง น่าอิจฉาไดจังจริงๆ”

คนโดนชมยังคงหัวเราะรับ “แค่อาหารธรรมดาเอง นายก็ทำให้อิวะอิสึมิบ้างสิ”

“ไม่ได้หรอก” โออิคาวะขมวดคิ้วมุ่น “อิวะจังไม่ยอมให้ฉันเข้าครัว”

“หืม” สึกะวาระส่งเสียงรับในลำคอ “ทำไมล่ะ นายเคยเผาครัวหรือไง”

“ไม่ขนาดนั้น” เขาถอนหายใจ “แต่ก็เละเทะน่าดู”

โอเมก้าผมเงินทอดสายตามองเพื่อนร่วมงาน “ลองใหม่สิ เซอร์ไพรส์อิวะอิสึมิไง” เขาเว้นช่วงไปพัก “ฉันไปช่วยนายก็ได้นะ”

ได้ยินเช่นนั้น โออิคาวะก็ตาวาวด้วยความสนอกสนใจขึ้นมา “โคจังจะช่วยฉันเหรอ”

สึกะวาระพยักหน้ารับด้วยความเต็มใจ “ปกติคนเตรียมอาหารที่บ้านนายเป็นอิวะอิสึมิตลอดเลยใช่ไหมล่ะ เปลี่ยนบรรยากาศเซอร์ไพรส์บ้าง หมอนั่นน่าจะดีใจนะ”

คิดแล้วก็เป็นเช่นนั้นจริงๆ นับตั้งแต่ตอนที่เขาเคยลองเข้าครัวตามลำพังสมัยแต่งงานใหม่ๆ แล้วทำครัวพังพินาศด้วยขยะกับบาดแผลทั้งมีดบาดทั้งไฟไหม้ตามปลายนิ้ว อิวะอิสึมิก็สั่งห้ามเขาเข้าครัวคนเดียวโดยเด็ดขาด แล้วจัดการเตรียมอาหารทุกมื้อด้วยตัวเอง ถ้าวันไหนเหนื่อยหน่อยก็สั่งอาหารข้างนอกมา

โออิคาวะยังไม่มีโอกาสได้ลองแก้ตัวเลยสักครั้ง

เขาจะทิ้งภาระทั้งหมดไว้ให้อัลฟ่าของเขาคนเดียวไม่ได้

ถึงจะไม่ได้ชอบทำอาหารสักเท่าไร แต่ครั้งนี้โออิคาวะ โทรุจะลองดูสักตั้ง

“ถ้าอย่างนั้นไปกันเย็นนี้เลย โคจัง”

สึกะวาระกะพริบตาสามที ตกใจกับการนัดกะทันหันเล็กน้อย “ขอบอกไดจิก่อนแล้วกัน”

“เย็นนี้นะ เย็นนี้!”

“ครับ ครับ” สึกะวาระหัวเราะร่า “ทำตัวน่ารักๆ บ้าง เผื่อนายจะมีลูกมาวิ่งเล่นเป็นเพื่อนลูกฉันบ้างเสียที”

“โคจัง!”

.

.

อิวะอิสึมิ ฮาจิเมะกลับถึงบ้านในเวลาสองทุ่ม

วันนี้เสร็จงานช้ากว่าปกติ เขาเห็นแววตั้งแต่ตอนสี่โมงเย็นแล้วว่าคงไม่แคล้วได้อยู่นอกเวลาเพิ่ม จึงส่งข้อความไปบอกคนรักตั้งแต่ตอนนั้นว่าเขาจะกลับช้า ให้อีกฝ่ายหาข้าวเย็นทานก่อนเข้าบ้าน และเขาจะกินจากข้างนอกกลับเข้าไปเลย

แต่ข้อความที่ได้รับตอบกลับมาดันเป็น ‘อิวะจังห้ามกินข้าวนอกบ้าน กลับมากินกับฉันนะ เข้าใจไหม!’

อิวะอิสึมิรู้สึกสังหรณ์ใจประหลาดเมื่อเห็นข้อความนั้น แต่เขาก็ทำตามที่โดนบอกแต่โดยดี จะว่าเขาตามใจมากไปก็ได้ แต่เขาก็เป็นคนเช่นนั้นเอง

เคยปฏิเสธได้เสียที่ไหน

เขากลับถึงคอนโด ไขกุญแจเปิดประตูเข้าห้อง ส่งเสียงทักตามปกติวิสัย “กลับมาแล้ว”

เสียงกุกกักดังจากทางห้องครัว ก่อนจะตามมาด้วยเสียงสูงตอบรับกลับมา “ฮาจิเมะ กลับมาแล้วเหรอ” ต่อด้วยรอยยิ้มกว้างบนใบหน้าของโออิคาวะที่ออกมาต้อนรับ

เขาคงจะยิ้มตอบแล้ว ถ้าไม่ใช่ว่าสังเกตเห็นรอยเปรอะเปื้อนบนใบหน้าและทรงผมสุดยุ่งเหยิงของโออิคาวะ

สมองของเขาประมวลผลอย่างรวดเร็ว

โออิคาวะเข้าครัวอีกแล้วแน่นอน

“โทรุ” เขาเริ่ม น้ำเสียงจริงจัง

“อย่าเพิ่งดุซี่” โออิคาวะโอดครวญ ตีหน้าเศร้าเป็นหมาหงอย “นี่ฉันให้โคจังมาช่วยเลยนะ ปกตินายทำให้ฉันตลอด ฉันก็อยากทำให้นายบ้าง”

บรรยากาศเหงาหงอยแผ่กระจายออกมารอบตัวนายโอเมก้า สัมผัสได้ถึงความน้อยใจที่ส่งผ่านรอยผูกพันธะที่ทำต่อกันไว้ อิวะอิสึมิมองคนตรงหน้าด้วยสายตาอ่อนลง ไล่จากใบหน้าลงไปถึงมือของโออิคาวะที่กุมกันอยู่เบื้องล่าง

ปลายนิ้วของโออิคาวะมีพลาสเตอร์ปิดแผลอยู่สามสี่อัน คาดเดาได้ไม่ยากว่าไปได้แผลมาตอนไหน เพราะครั้งแรกที่เขาเคยปล่อยโออิคาวะเข้าครัว ก็ได้แผลแบบนี้มาเหมือนกัน

เพราะอย่างนี้ถึงไม่อยากให้ทำ เขาทำเองไม่ลำบากลำบนอะไร เต็มใจเสียด้วยซ้ำ

แต่พอรู้ว่าโออิคาวะตั้งใจทำ ถึงจะทำตัวเองเจ็บตัวแต่ก็ตั้งใจ ทำแบบนี้แล้วจะดุลงได้ยังไง

เขาจึงไม่ว่าอะไร แค่จับมือคู่ของตนไว้ ไล้ไปตามปลายนิ้วที่เต็มไปด้วยแผล

ถึงจะรู้ว่าเป็นแค่แผลเล็กๆ แต่ก็ไม่อยากให้มี

“เรื่องแค่นี้ฉันทำได้ นายไม่เห็นต้องลำบาก”

“ไม่ใช่ว่าลำบากหรือไม่ลำบากหรอกนะ ฮาจิเมะ” โออิคาวะว่า “นายเป็นอัลฟ่าของฉัน ฉันเป็นโอเมก้าของนาย ผลัดกันดูแลกัน เป็นสิ่งที่ทำด้วยความเต็มใจอยู่แล้ว ไม่ใช่หน้าที่ของใครคนหนึ่ง”

“แต่…”

“แผลพวกนี้มันเรื่องเล็กน่า เดี๋ยวก็หาย” โอเมก้าของเขาฉีกยิ้มกว้าง คงสัมผัสได้ถึงความกังวลเล็กๆ จากเขา “นายมันขี้เป็นห่วงเกินไปแล้ว ฮาจิเมะ คุณโออิคาวะอุตส่าห์ทำมื้อเย็นโดยมีโคจังเป็นลูกมือทั้งที ต้องถือว่าเป็นเกียรติสิ”

อิวะอิสึมิหลุดขำพรืดออกมาหนึ่งที “นายเป็นลูกมือเขาสิไม่ว่า”

“หยาบคาย คุณโออิคาวะจะทำอะไรก็สมบูรณ์แบบไปหมดทั้งนั้นแหละ” บ่นแบบไม่จริงจังนัก สองมือฉุดดึงอิวะอิสึมิให้ก้าวไปทางครัวด้วยกัน “น่า ลองดู เดี๋ยวจะติดใจ อยากให้ฉันทำบ่อยๆ เชียว”

“จะท้องเสียหรือเปล่าเถอะ”

“ใจร้าย!”

สุดท้ายมื้อเย็นวันนั้นก็ผ่านไปโดยที่ไม่มีใครท้องไส้ปั่นป่วนพังไป

และถ้าอิวะอิสึมิจะซื่อสัตย์กับตัวเองสักหน่อย เขาคงไม่ปฏิเสธว่าอาหารนั้นรสชาติดีใช้ได้ทีเดียว (แม้จะไม่รู้ว่าเป็นเพราะฝีมือสึกะวาระเป็นส่วนใหญ่หรือเปล่าก็ตาม)

แต่เขาไม่ได้ชมมากมายประการใด เพราะขืนชมมาก เจ้าเด็กไม่รู้จักโตคงดีใจจนตัวลอย ติดใจทำอาหารไม่เลิกกันพอดี

หน้าที่ดูแลโอเมก้าของเขาน่ะยกให้เขาทำก็พอแล้ว

.

.

NEXT


 

A/N:

เข้าสู่ช่วงวัยทำงานและชีวิตครอบครัวแล้ว
อย่างที่บอกค่ะ ช่วงตอนโตอยู่ในแนวเรื่องครอบครัวใสๆ
ใสๆ จริงๆ นะ

:x

Advertisements

2 thoughts on “[HQ!!] Where My Love Goes: (12) stay away from the knife

  1. ตายแล้ววว หวานจนกับข้าวจืดหมดแล้วมั้งนั่นนน
    อิวะจังตามใจเกินไปแล้ววว ห่วงมากกกก ห่วงจนตามใจเกินไปแล้ววว อิจฉาาาา

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s