[HQ!!] Where My Love Goes: (8) a pile of lies

Where My Love Goes
iwaoi. hq!! abo au. pg-13. romance, mild angst.
written for novelber ’16 challenge. part of ‘instinct: omegaverse au’ series.

content warning:
– ฟิคเรื่องนี้มี alpha/beta/omega dynamics
– และมีการกล่าวถึง mpreg (male pregnancy)
– ถึงจะไม่มีฉาก explicit แต่ถ้าไม่นิยม abo แนะนำให้หลีกเลี่ยงค่ะ

.

.

8.
a pile of lies

.

.

เวลาจริงผ่านไปเร็วกว่าที่รับรู้เสมอ

มัตสึคาวะ อิซเซคิด ทอดสายตามองไปยังท้องฟ้าสีคราม พระอาทิตย์ฤดูร้อนส่งแสงแรงแยงตาจนต้องเบือนหน้าหลบ

รู้ตัวอีกที ก็เข้าสู่ปิดเทอมฤดูร้อนของมหาวิทยาลัยปีสองเสียแล้ว

มัตสึคาวะใช้ช่วงเวลาส่วนใหญ่อยู่ที่บ้าน เล่นเกม ดูหนัง ฟังเพลง มีบ้างที่เขาออกไปนั่งร้านกาแฟข้างนอกเพื่อทบทวนบทเรียน หรือพบปะสังสรรค์กับเพื่อนฝูง เรียกได้ว่าเป็นการใช้ชีวิตช่วงว่างไปวันๆ อย่างแท้จริง แต่วันนี้เขามีภารกิจที่ยิ่งใหญ่กว่านั้น

นัยน์ตาเรียวปราดมองรอบกาย เปิดประตู ก้าวเท้าเข้าห้องสมุด ลมเย็นจากเครื่องปรับอากาศแตะต้องผิวเนื้อ มัตสึคาวะมองซ้ายขวา สองเท้าก้าวตามหาอดีตเพื่อนร่วมทีม ไม่นานนักก็พบคนที่ตามหา

อิวะอิสึมิ ฮาจิเมะนั่งอยู่ตามลำพังตรงมุมห้อง ข้างตัวมีกองหนังสือสี่ห้าเล่ม กระนั้นชายหนุ่มกลับดูไม่ได้ให้ความสนใจกับหนังสือเหล่านั้นสักเท่าไรนัก เขาเปิดเล่มใหญ่สุดทิ้งไว้ตรงหน้า สายตากวาดมองผ่านๆ แต่ใจดูไม่อยู่กับตัว

อดีตเอซแห่งเซย์โจดูโตขึ้น อย่างน้อยก็ในสายตาของมัตสึคาวะ เค้าโครงหน้าดูคมเข้ม ท่าทางดูสงบนิ่งขรึม และถ้าเขามองไม่ผิด ดูท่าจะสูงขึ้นสักหน่อยด้วยกระมัง

วิชาสุขศึกษาขั้นพื้นฐานสอนให้พวกเขารู้ว่าเมื่ออัลฟ่าแสดงเพศสภาพ จะสามารถเติบโตเพิ่มขึ้นได้อีกภายในปีถึงสามปี ผิดจากโอเมก้าที่มักจะหยุดการเจริญเติบโตตั้งแต่วันที่รู้ว่าตนเป็นโอเมก้า กระนั้นภาพการเปลี่ยนแปลงที่เห็นกับตาก็สร้างความอัศจรรย์ใจให้กับมัตสึคาวะอยู่ดี

แต่นี่ไม่ใช่เวลามามัวชื่นชมเพื่อนตัวเอง

มัตสึคาวะมีเป้าหมาย และเป้าหมายในวันนี้คือการพุ่งชนกับอิวะอิสึมิให้รู้เรื่องรู้ราว

กว่าจะจับตัวได้ เสียเวลาใช่น้อยเสียเมื่อไหร่ เขาจะไม่ปล่อยให้อิวะอิสึมิหลุดมือไปแน่

เบต้าหนุ่มผมดำทิ้งตัวลงนั่งบนเก้าอี้ข้างเพื่อนแบบไม่ให้สุ้มให้เสียง ไม่มีคำทักทายนำหน้า เพราะเขาเกรงว่าการทำให้อีกฝ่ายรู้ตัวจะทำให้ฝ่ายนั้นหนีได้ทันเสียก่อน

อิวะอิสึมิสะดุ้งเล็กน้อย หันขวับมองเขา หัวคิ้วขมวดมุ่นเข้าหากัน “มัตสึคาวะ”

“เฮ้”

“ทำไมนายถึงอยู่ที่นี่”

“ตั้งใจมาหานายไง”

อิวะอิสึมิเม้มปาก ดูตึงเครียดขึ้นอย่างเห็นได้ชัด

แต่มัตสึคาวะจะไม่ยอมให้คนตรงหน้าหนีเขาไปง่ายๆ เด็ดขาด

“ฉันไปหานายที่บ้าน เขาบอกว่านายอยู่ที่นี่”

“นายมีธุระอะไรกับฉัน”

“ฉันว่านายรู้ตัวดีว่าฉันมีธุระอะไรกับนาย”

อิวะอิสึมิปิดตำราฉับ มัตสึคาวะรีบคว้าข้อมืออีกฝ่ายไว้ ออกแรงบีบเป็นเชิงบังคับให้อัลฟ่าหนุ่มนั่งอยู่ที่เดิม เป็นการกระทำที่อาจหาญเกินกว่าเบต้าคนหนึ่งควรจะทำสักหน่อย แต่มัตสึคาวะตั้งใจแล้วว่าเขาจะไม่ยอมถอย

เขารับปากฮานามากิมาแล้ว และจะต้องทำให้สำเร็จ

“อย่าหนี”

“หนีอะไร”

“ฉัน ฮานามากิ” เขาเว้นช่วง จงใจเน้นเสียงหนักที่ชื่อต่อไป “โออิคาวะ

ความเงียบโรยตัวลงปกคลุมบรรยากาศโดยรอบ สามสิบวินาทีผ่านไป หนึ่งนาทีผ่านไป มัตสึคาวะคิดว่าเขาควรจะเปิดปากต่อบทสนทนา แต่เสียงแหบพร่าดังขึ้นขัดเสียก่อน

“ฉันไม่ได้หนี”

“นายหนี” เขายังคงยืนยัน หนักแน่น “ถ้าไม่ได้หนี แล้วทำไมนายถึงไม่ตอบหรือทักอะไรโออิคาวะเลยตลอดหลายเดือนมานี้”

“ฉันยุ่ง”

“ถ้าไม่ได้หนี” มัตสึคาวะทำหูทวนลม พูดสิ่งที่ตัวเองคิดต่อไป “แล้วนายจะเดินหนีโออิคาวะตอนเจอหมอนั่นในเมืองเมื่อต้นปีทำไม”

อิวะอิสึมิหลบตา ชั่วขณะหนึ่ง “ใครบอกว่าฉันหนี”

“โออิคาวะ” เขาตอบห้วนสั้น “ฉันกับฮิโระฟังหมอนั่นโอดครวญในไลน์มาหลายเดือน นายทำอะไรไว้ฉันรู้หมด”

“ไอ้งี่เง่า…”

“แต่นั่นฉันฟังแค่จากฝั่งโออิคาวะ” มัตสึคาวะกล่าวต่อ “ฉันอยากรู้เรื่องจากฝั่งนาย อยากรู้ว่านายคิดอะไร ทำไมนายถึงทำแบบนั้น”

นัยน์ตาคมเบือนสบเขา ความประหลาดใจพาดผ่าน ก่อนจะจางหายไปแทบจะในทันใด

“ฉันบอกว่าไม่มีอะไรไง” คนปากแข็งยังคงยืนกราน ท่าทางไม่อยากคุยกับเขาสักเท่าไรนัก “และฉันก็ไม่ได้หลบด้วย ฉันอยู่นี่ หมอนั่นอยู่ในเมือง ฉันมีงานต้องจัดการ จะให้คอยตอบตลอดเวลาได้ยังไง”

แต่ถ้าไม่มีอะไรจริง นายจะเลี่ยงตอบเกือบครึ่งปีหรือไง มัตสึคาวะนึกท้วง แต่เห็นได้ชัดว่าถ้ามัวแต่พูดเรื่องนี้อยู่ จนจบวันบทสนทนาก็คงไม่กระเตื้องไปไหน และคงไม่เกิดประโยชน์อะไรในการบุกมาตามเค้นความจริงจากนายอัลฟ่าหัวดื้อตรงหน้าแน่

เขาถอนหายใจ เหนื่อยอ่อน ก่อนเปลี่ยนประเด็น “นายไม่อ่านไลน์ฮิโระ”

“ฉันย…”

มัตสึคาวะรีบขัด “โออิคาวะเข่าหลุด”

อิวะอิสึมินิ่งงัน คล้ายหยุดหายใจไปชั่วขณะ แววตกตะลึงฉายชัด ราวกับหน้ากากที่สวมใส่ไว้ดิบดีตลอดบทสนทนาถูกขว้างทิ้งในชั่ววินาทีที่ประโยคดังกล่าวหลุดออกจากปากของมัตสึคาวะ

“โออิคาวะ… เข่าหลุด?”

คนแจ้งข่าวพยักหน้าเป็นการย้ำ “เมื่อสักสองอาทิตย์ก่อน ไม่รู้หมอนั่นซ้อมอีท่าไหนให้เข่าหลุด” น้ำเสียงคล้ายระอา แต่อันที่จริงตอนรู้เรื่องนี้เขาเองก็ตกใจไม่ใช่น้อย “ตอนแรกเข่าบวมมาก ฮิโระถ่ายรูปให้ฉันดู โชคยังดีที่เส้นเลือดไม่ขาด กระดูกไม่หัก แต่เส้นเอ็นขาด เพิ่งออกจากโรงพยาบาลเมื่อไม่กี่วันก่อน”

“ฉัน… หมอนั่น…”

“ฮิโระพยายามติดต่อนายตั้งแต่โออิคาวะเข้าโรงพยาบาลวันแรก แต่นายไม่อ่าน ไม่ตอบ ไม่รับโทรศัพท์” น้ำเสียงของมัตสึคาวะเย็นลงจนสัมผัสได้ “ทีนี้ฉันขอเหตุผลที่ฟังขึ้นว่าทำไมนายถึงไม่รับโทรศัพท์หรืออ่านไลน์พวกฉันเลยตลอดหลายเดือนมานี้”

ไม่มีคำตอบใดๆ

“อิวะอิสึมิ”

“ฉัน…”

“โออิคาวะต้องการนาย”

อิวะอิสึมิไม่ยอมสบตาเขา เบือนหนีไปอีกทาง มองชั้นวางหนังสือราวกับมันน่าสนใจนักหนา เนิ่นนานจนมัตสึคาวะคิดว่าเขาต้องจี้อีกฝ่ายอีกครั้งเสียแล้วกระมัง

“หมอนั่นไม่ต้องการฉันหรอก”

“อิวะอิสึมิ”

“หมอนั่นไม่ต้องการอัลฟ่าคนไหนทั้งนั้น”

เขาเงียบ อิวะอิสึมิเองก็เงียบ

เป็นอย่างที่คาดไว้ มัตสึคาวะคิดกับตนเอง เขาเคยคุยกับฮานามากิเรื่องนี้อยู่บ้าง เรื่องที่ว่าความเป็นอัลฟ่าของอิวะอิสึมิอาจไม่ใช่สิ่งที่โออิคาวะพร้อมเผชิญ นั่นเป็นเพียงการคาดเดา พวกเขาไม่เคยถามโออิคาวะตรงๆ ในเรื่องนี้ แต่มีสิ่งหนึ่งที่มัตสึคาวะและฮานามากิมั่นใจโดยไม่ต้องเอ่ยถาม

“หมอนั่นอาจจะไม่ต้องการอัลฟ่าในชีวิต” มัตสึคาวะต่อบทสนทนาอีกครั้ง คลายมือที่ตนกำแน่นไว้ตรงข้อมืออีกฝ่ายออก “แต่หมอนั่นต้องการนาย”

“นายมั่นใจได้ยังไง”

“ฉันมั่นใจ”

อิวะอิสึมิยังคงมองไปทางอื่น

“นายรู้จักโออิคาวะดีกว่าฉัน ลึกๆ นายรู้ดีว่าที่ฉันพูดเป็นความจริง” มัตสึคาวะดันตัวลุกขึ้นยืน เขาหมดหน้าที่ในการส่งสารของตนแล้ว ที่เหลือเป็นหน้าที่อิวะอิสึมิต้องตัดสินใจ “นายก็แค่โกหกตัวเอง เอาแต่หนีเพราะกลัวโดนปฏิเสธเท่านั้น”

“มัตสึคาวะ”

“นายนี่มันเป็นอัลฟ่าที่ขี้ขลาดที่สุดเท่าที่ฉันเคยเจอมาเลย อิวะอิสึมิ”

เสียงขู่ต่ำดังลอดลำคอคู่สนทนา มัตสึคาวะปิดปากเงียบไปพักใหญ่ ถึงอัลฟ่าจะไม่มีอิทธิพลหรืออำนาจเหนือเบต้าอย่างเขามากเท่าที่มีต่อโอเมก้า แต่เมื่ออัลฟ่าแสดงฤทธิ์ เขาก็ต้องยอมสิโรราบอยู่ดี

ช่างเป็นระบบอำนาจที่น่าหงุดหงิดใจชะมัด

“ถึงจะน่ารำคาญ แต่โออิคาวะเป็นโอเมก้าที่ดีนะ”

ไร้เสียงตอบรับ

“ถ้านายมัวแต่ยึกยัก ระวังจะโดนอัลฟ่าคนอื่นคว้าไปครอง”

“ฉันไม่…”

มัตสึคาวะยกยิ้ม เป็นรอยยิ้มเย็นยะเยือกจนอิวะอิสึมิต้องรีบหยุดคำพูดของตน

“ฉันอยากให้นายได้เห็นสายตาที่อุชิจิมะใช้มองโออิคาวะจริงๆ”

เขาหมุนตัว หันหลัง ทิ้งท้ายก่อนเดินจากอิวะอิสึมิไปโดยไม่ปล่อยให้อัลฟ่าหนุ่มทักท้วงใดๆ

“อัลฟ่าที่ดีกว่านายและอยู่ใกล้โออิคาวะมีอยู่มากมายถมไป อิวะอิสึมิ ฮาจิเมะ”

.

.

NEXT


A/N:

คำโกหกในที่นี้คือ ๑. อิวะจังที่โกหกตัวเอง ๒. มัตซึน… ค่ะ

Advertisements

One thought on “[HQ!!] Where My Love Goes: (8) a pile of lies

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s