[HQ!!] Where My Love Goes: (5) will you please hold on to this keychain

Where My Love Goes
iwaoi. hq!! abo au. pg-13. romance, mild angst.
written for novelber ’16 challenge. part of ‘instinct: omegaverse au’ series.

content warning:
– ฟิคเรื่องนี้มี alpha/beta/omega dynamics
– และมีการกล่าวถึง mpreg (male pregnancy)
– ถึงจะไม่มีฉาก explicit แต่ถ้าไม่นิยม abo แนะนำให้หลีกเลี่ยงค่ะ

.

.

5.
will you please hold on to this keychain

.

.

“อิวะอิสึมิเป็นอัลฟ่า”

จู่ๆ มัตสึคาวะก็พูดขึ้นมาเช่นนั้น

ฮานามากิเลิกคิ้ว มองเพื่อนซี้ควบตำแหน่งแฟนหนุ่มด้วยสายตาฉงนสงสัย ขณะยกแก้วสตรอเบอรี่มิลค์เชคขึ้น แล้วจรดริมฝีปากลงบนหลอดดูดเพื่อลิ้มรสน้ำหวานอย่างเพลิดเพลิน

“แล้ว?”

“บอกให้รู้ นายไม่ตกใจหน่อยเรอะ”

“ก็ไม่เห็นจะน่าตกใจ…” มัตสึคาวะหรี่ตามองเขา ราวกับจะคาดคั้นหาความจริง คนโดนบีบทางสายตาจึงเสมองไปทางอื่น ก่อนจะถอนหายใจหนักๆ หนึ่งที “ตกใจนิดนึงก็ได้ เอ้า!”

ยอมรับว่าตกใจนิดหน่อย เพราะถ้าเทียบกันในกลุ่มนักกีฬาวอลเล่ย์บอลวัยเดียวกันเมื่อสมัยมัธยมปลายแล้ว อิวะอิสึมิถือว่าตัวเล็กที่สุดในบรรดาตัวจริง และใครๆ ต่างก็รู้ว่าอัลฟ่ามักมีลักษณะทางกายภาพที่แสดงถึงความเป็นผู้นำ กล่าวคือ ร่างกายกำยำ สูงใหญ่ น่าเกรงขาม

สำหรับอิวะอิสึมิ กำยำก็พอจะเข้าเค้า ถึงจะไม่ได้ถูกเผงเสียทีเดียว แต่เรื่องสูงใหญ่นั้น เอาไปบรรยายโออิคาวะที่เป็นโอเมก้ายังจะเข้าทีเสียกว่า ส่วนเรื่องความน่าเกรงขาม หากวัดจากความเคารพของบรรดารุ่นน้องแล้ว เขาคิดว่าอิวะอิสึมิมีอยู่เต็มเปี่ยมจนแทบล้น แต่ก็ไม่ได้ถึงขั้นจะลุกมาเป็นผู้นำใครได้ในทันทีอย่างที่อัลฟ่าชั้นนำเป็นกัน

ฮานามากิคิดว่าอิวะอิสึมิน่าจะเป็นเบต้า เป็นสิ่งมีชีวิตชั้นกลางธรรมดาเหมือนอย่างพวกเขา หรือหากพิจารณาจากลักษณะกายภาพ ก็อาจเป็นโอเมก้า ถึงเขาจะนึกภาพอดีตเอซของทีมปล่อยฟีโรโมนเรียกฝูงอัลฟ่าไม่ออกก็ตามทีเถอะ

เพราะอย่างนั้นเลยตกใจอยู่นิดหน่อยที่รู้ว่าอีกฝ่ายเป็นอัลฟ่า แต่ก็แค่นิดเดียวเท่านั้น เพราะถ้าอิวะอิสึมิเป็นอัลฟ่า นั่นก็หมายความว่า…

“ก็ถือว่าดีกับสองคนนั้นไม่ใช่หรือไง”

มัตสึคาวะหยิบเฟรนช์ฟรายจิ้มลงซอสมะเขือเทศ ก่อนจะโยนเข้าปาก “หมายถึงอิวะอิสึมิกับโออิคาวะ? ก็คงอย่างนั้นมั้ง”

อัลฟ่าส่วนมากมักจับคู่กับโอเมก้า เรียกได้ว่าเป็นสิ่งมีชีวิตที่ถูกสร้างขึ้นมาเพื่อกันและกัน มีส่วนน้อยเหลือเกินที่อัลฟ่าจะจับคู่ด้วยกันเอง หรือเลือกเบต้าเป็นคู่ครอง และการที่อิวะอิสึมิเป็นอัลฟ่า ก็หมายความว่าคงจะเลือกโอเมก้าเป็นคู่ด้วยเช่นกัน

และมีความเป็นไปได้สูงที่จะเป็นโอเมก้าสูงโย่งจอมคร่ำครวญที่อยู่ใกล้ไม้ใกล้มือมาตั้งแต่เด็กคนนั้น โอเมก้าที่ชื่อว่าโออิคาวะ โทรุ

เพียงแต่ว่า…

ฮานามากิเท้าค้าง มองออกไปข้างนอกบานกระจก พวกเขานั่งอยู่ในร้านอาหารจานด่วนติดถนนใหญ่ใจกลางกรุงโตเกียว กำลังกินมื้อเย็นหลังดูหนังจบ สนทนาเรื่อยเปื่อยฆ่าเวลา และมัตสึคาวะก็เลือกจะหยิบประเด็นนี้ขึ้นมาพูดถึง

“แต่หมอนั่นยังไม่บอกโออิคาวะ”

เขาผงกหัวเป็นเชิงรับรู้ “ก็ไม่เห็นเป็นเรื่องที่ต้องรีบบอก” เจ้าของผมสีอ่อนเงียบไปชั่วอึดใจ “อีกอย่าง ขนาดฉันเองก็ยังไม่แน่ใจว่าใช่เรื่องที่ควรบอกหรือเปล่า”

คิ้วหนาบนใบหน้าเข้มขมวดเป็นปม ทุกกล้ามเนื้อบนใบหน้าของมัตสึคาวะขยับแสดงความสงสัย “ทำไม”

“นายก็รู้ว่าหมอนั่นไม่อยากเป็นโอเมก้า ทั้งที่เนื้อหอมจะตาย แต่ตั้งแต่รู้ว่าเป็นโอเมก้าก็ไม่เห็นคบใครสักคน” ฮานามากิว่า เขาอยู่มหาวิทยาลัยใกล้กันกับโออิคาวะ ไปมาหาสู่กันบ่อย ดังนั้นเรื่องพวกนี้เขารู้ดี “มีอัลฟ่าเข้าหาเยอะแยะด้วย แต่ก็โดนดีดกลับออกมาทุกคน ฉันว่าโออิคาวะคงไม่อยากผูกพันธะกับอัลฟ่าคนไหน แม้แต่คบหาดูใจก็คงไม่”

“ไม่แม้แต่อิวะอิสึมิ?”

“…ฉันไม่รู้ด้วยซ้ำว่าโออิคาวะคิดยังไงกับอิวะอิสึมิ ถึงหน้าตาจะดูเหมือนมีใจ แต่ถ้าไม่ได้ใจตรงกันจริง ฉันว่าการที่อิวะอิสึมิเป็นอัลฟ่าอาจทำให้โออิคาวะรู้สึก… ด้อยกว่า”

อัลฟ่าคือสิ่งมีชีวิตที่เกิดมาเพื่อเป็นผู้นำ นั่นเป็นกฎที่สังคมรับรู้โดยไม่ต้องมีร่างลายลักษณ์อักษร โดยเฉพาะสำหรับโอเมก้า ที่มักมีอัลฟ่าคอยชี้นำ

โออิคาวะไม่ใช่โอเมก้าแบบนั้น และนั่นแหละคือปัญหา

เขาไม่พร้อมจะรู้สึกด้อยกว่า ไม่พร้อมจะตกอยู่ภายใต้การชี้นำของอัลฟ่า ไม่แม้แต่อัลฟ่าที่ชื่อว่าอิวะอิสึมิ ฮาจิเมะ

พวกเขาอาจคิดกันไปเอง แต่ก็ไม่ใช่ว่าไม่มีโอกาสที่จะเกิดเหตุการณ์เช่นนั้นเอาเสียเลย ฮานามากิยังอยากเห็นโออิคาวะถกเถียงกับอิวะอิสึมิอยู่ และคิดว่าอิวะอิสึมิยังอยากให้เพื่อนสนิทปฏิบัติกับตนเช่นเดิม จึงเลือกที่จะเก็บข่าวใหม่นี้ไว้กับตัวเอง

“หมอนั่นมันคิดเล็กคิดน้อยกว่าที่ฉันคิด ตอนเรื่องโอเมก้านั่นก็เศร้าไปเสียหลายวัน”

มัตสึคาวะมองออกไปยังท้องนภาสีดำมืดภายนอก “แต่วันนั้น… อาจเป็นเพราะเรื่องเข่า”

อ้อ นั่นก็อีกเรื่อง…ฮานามากินึกเห็นด้วย เขารู้มาว่าเส้นเอ็นบริเวณเข่าของโออิคาวะบาดเจ็บสาหัสในวันที่เขาแสดงตนเป็นโอเมก้า และอดีตกัปตันแห่งเซย์โจก็เลือกที่จะรักษาก่อนเข้ามหาวิทยาลัย และรับการกายภาพบำบัดมาเรื่อย แต่ดูเหมือนว่าเข่าขวาที่เสียไปก็จะยังไม่เป็นเหมือนเดิม และนั่นทำให้ที่นั่งในตำแหน่งตัวจริงของทีมวอลเล่ย์บอลมหาวิทยาลัยของเขาสั่นคลอน

เขาเคยถามเรื่องนี้กับโออิคาวะครั้งหนึ่ง แต่เซ็ตเตอร์หนุ่มไม่ตอบอะไร เขาเปลี่ยนเรื่องไปเสียอย่างนั้น

“…ทำไมพวกเราถึงต้องมาคอยเป็นห่วงพวกนี้ตลอดเวลาเลยนะ”

“เพราะพวกเราเป็นเพื่อนที่ดีไงล่ะ” มัตสึคาวะตอบเรียบๆ ก่อนจะดูดน้ำอัดลมเสียงดัง

“นั่นสินะ” ฮานามากิอดขำไม่ได้ โออิคาวะกับอิวะอิสึมิต้องขอบคุณพระเจ้าที่ส่งเพื่อนที่ประเสริฐสุดอย่างเขาสองคนไปให้ล่ะนะ!

ความเงียบโรยตัวลงปกคลุมพักหนึ่ง ฮานามากิใช้เวลาไปกับการดูดมิลค์เชค ขณะที่มัตสึคาวะทอดสายตามองออกไปข้างนอกราวกับภาพผู้คนที่เดินขวักไขว่นั้นน่าสนใจนักหนา

ครั้นแล้ว มัตสึคาวะก็เป็นผู้ทำลายความเงียบนั้นลง “ฮิโระ”

“หืม” ส่งเสียงอืออึงในลำคอเป็นการตอบรับ ทำนองว่าฟังอยู่นะ แม้สายตาจะไม่ได้หันไปตามเสียงเรียกก็ตามที

“ฉันมีอะไรจะให้”

คราวนี้ฮานามากิหันไปมองผู้พูด เห็นอีกฝ่ายกำมือขวายื่นออกมาตรงหน้า มือซ้ายแบออกเป็นเชิงชี้นำให้เขาทำตาม จึงยื่นมือซ้ายออกไปอย่างว่าง่าย แม้ความสงสัยจะแสดงชัดผ่านสีหน้าก็ตาม

มัตสึคาวะขยับมือขวา คว่ำวางลงบนมือซ้ายของเขา ก่อนจะกางออก ปล่อยให้สัมผัสเย็นของโลหะแนบลงบนฝ่ามือของผู้รับ

เมื่ออดีตมิดเดิลบล๊อคเกอร์ประจำทีมยกมือขึ้น สิ่งที่ปรากฏต่อสายตาของเขาคือกุญแจดอกหนึ่งที่ถูกห้อยติดไว้ด้วยโลหะแต้มสีแดงลวดลายดอกไม้

“กุญแจห้องที่ฉันซื้อไว้” เสียงของมัตสึคาวะดังเพียงพอให้พวกเขาได้ยินกันสองคน “ที่มิยางิ”  หยุดเพื่อกระแอมหนึ่งที ฮานามากิรู้ว่านั่นคืออาการที่คนรักมักทำเป็นการแก้เก้อ “เผื่อ… นายอยากมาอยู่ด้วยกันตอนเรียนจบ”

ฮานามากิกะพริบตา หนึ่งที สองที สามที จ้องกุญแจในมือราวกับมันเป็นสิ่งมหัศจรรย์อย่างที่แปดของโลก

เขาพูดอะไรไม่ออกไปพักใหญ่อย่างไม่สมกับเป็นตัวเอง นานจนเห็นผ่านหางตาว่ามัตสึคาวะชักหน้าเสีย

กว่าจะเปล่งเสียงออกมาได้ก็ตอนที่ผ่านไปเกือบห้านาทีเต็ม

“อิซเซย์”

“อืม”

“นี่นายขอฉันแต่งงานเหรอ”

เขาได้ยินเสียงหัวเราะพรืดดังออกมาจากคนโดนถาม จินตนาการได้ไม่ยากว่าอีกฝ่ายคงกำลงยกยิ้มมุมปากแบบที่ทำประจำ “ใช่”

“ด้วยพวงกุญแจเนี่ยนะ”

“ก็สมกับเป็นพวกเราดีออก”

“ความโรแมนติกอยู่ที่ตรงไหนกัน” พูดถึงตรงนี้เขาเริ่มรู้สึกว่นความร้อนแผ่กระจายไปที่ใบหู จินตนาการได้ไม่ยากว่าตอนนี้มันคงเริ่มเปลี่ยนเป็นสีแดง

“จำเป็นด้วย?”

ฮานามากิ ทาคาฮิโระจ้องมองหน้ามันสึคาวะ อิซเซย์นิ่ง เบต้าหนุ่มผู้ที่เขาคบหาดูใจมาตั้งแต่มัธยมปลาย คนที่ถึงจะแสดงสีหน้าง่วงงุนแทบตลอดเวลา แต่เขากลับรู้สึกสนุกและสบายใจทุกครั้งที่เขาอยู่ด้วย

พวกเขาเป็นเบต้า และเป็นผู้ชายทั้งคู่ ฮานามากิรู้ว่าพวกเขาจะไม่มีวันมีครอบครัวเหมือนคนอื่น…

แต่เรื่องนั้นไม่เห็นจะสำคัญหรือจำเป็นตรงไหนเลย

“ไม่จำเป็นหรอก”

ขอแค่ได้อยู่ด้วยกัน แค่นั้นก็ดีมากเกินพอแล้ว

.

.

NEXT


Advertisements

One thought on “[HQ!!] Where My Love Goes: (5) will you please hold on to this keychain

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s