[HQ!!] Where My Love Goes: (4) like a fool

Where My Love Goes
iwaoi. hq!! abo au. pg-13. romance, mild angst.
written for novelber ’16 challenge. part of ‘instinct: omegaverse au’ series.

content warning:
– ฟิคเรื่องนี้มี alpha/beta/omega dynamics
– และมีการกล่าวถึง mpreg (male pregnancy)
– ถึงจะไม่มีฉาก explicit แต่ถ้าไม่นิยม abo แนะนำให้หลีกเลี่ยงค่ะ

.

.

4.
like a fool

.

.

อิวะอิสึมิ ฮาจิเมะไม่ได้พบกับโออิคาวะ โทรุมาประมาณครึ่งปี

พวกเขาเรียนกันคนละที่ อิวะอิสึมิอยู่ที่มหาวิทยาลัยใกล้บ้านเกิด โออิคาวะเดินทางเข้ามาเรียนในโตเกียว ต่างฝ่ายต่างต้องการเวลาสำหรับปรับตัวเข้ากับสังคมใหม่ พวกเขายังติดต่อกันผ่านทางโปรแกรมสนทนาออนไลน์บ้าง แต่ก็ไม่ได้พบหน้ากันมานานเหลือเกิน

และเพราะไม่ได้พบกันนานนั่นแหละ เขาถึงตระหนักว่าโออิคาวะมีอิทธิพลต่อชีวิตของเขามากขนาดไหน

เขามีความคิดว่าเพื่อนสมัยเด็กของเขานั้นวุ่นวายน่ารำคาญอยู่เสมอ ถึงส่วนมากจะเป็นความน่ารำคาญที่พอทนได้ แต่บางครั้งก็น่ารำคาญจนอยากจะเมินเฉยเสีย เมื่อเขาตัดสินใจแยกกันไปคนละมหาวิทยาลัย อิวะอิสึมิจึงคิดว่าเขาคงไม่ได้รู้สึกอะไรสักเท่าใดนัก

ก็แค่แยกจากเพื่อนสมัยเด็กไปเจอสังคมใหม่ ไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไรสักหน่อย

แต่ช่วงเวลาหกเดือนที่ผ่านมาพิสูจน์ให้เขารู้ว่า… เขาคิดผิด

ถึงจะติดต่อกันผ่านตัวอักษรข้อความอยู่เสมอ แต่เขาก็ยังคิดถึงโออิคาวะ โทรุ

ความคิดถึงที่ทำให้อบอุ่นหัวใจและเจ็บปวดในเวลาเดียวกัน

เขาไม่เข้าใจความรู้สึกนี้เลยสักนิดเดียว

.

.

‘อิวะจัง ฉันจะกลับบ้านอาทิตย์หน้าล่ะ’

เป็นข้อความล่าสุดที่โออิคาวะส่งเข้ามือถือเขาในตอนที่อิวะอิสึมิเพิ่งเลิกเรียนคาบสุดท้าย และกำลังจะเดินทางกลับหอของตัวเองพอดิบพอดี

ท้ายข้อความมีอีโมจิหน้ายิ้มแป้นแล้นที่มองแล้วชวนให้รู้สึกหงุดหงิดปนชาชินประหนึ่งใบหน้าของเจ้าตัวมาปรากฏอยู่ตรงหน้าก็ไม่ปาน

เขาจิ้มข้อความตอบกลับไปสั้นๆ ‘อืม’

‘ทำไมตอบสั้นจัง คุณโออิคาวะจะกลับไปหานะ ไม่ตื่นเต้นหน่อยเหรอ!’

เขากลอกตา ไม่สนใจเพื่อนร่วมคลาสที่เหลือบมองท่าทีของเขาอย่างสนอกสนใจ

‘นายก็แค่คิดถึงบ้านไม่ใช่หรือไง’

‘ก็ช่าย แต่ฉันก็คิดถึงอิวะจังนะ!’

อ่านจบแล้วเขาก็นิ่งไป รอยยิ้มระบายขึ้นบนริมฝีปากโดยไม่รู้ตัว

‘ถ้าอย่างนั้นก็รีบกลับมา เจ้าบ้าคาวะ’

รู้สึกตัวอีกทีก็ส่งข้อความนั้นไปเสียแล้ว

อิวะอิสึมิกะพริบตาปริบสามที อ่านข้อความที่ตัวเองส่งวนซ้ำไปสามรอบ จนกระทั่งฝ่ายผู้รับข้อความรัวสติกเกอร์กลับมาประมาณสามลายไม่ซ้ำกันเท่านั้นล่ะ เขาถึงดึงสติตัวเองกลับมาได้

หืม?

.

.

เขาคิดว่าตัวเองไม่ได้ตื่นเต้นยินดีอะไรมากมายนักที่จะได้เจอโออิคาวะ

ก็แค่เพื่อนสนิทคนหนึ่งที่เดินทางกลับมาเยี่ยมบ้าน ไม่แตกต่างอะไรกับเวลาเขาบังเอิญเจอมัตสึคาวะ หรือได้รับข่าวสารจากฮานามากิ อีกทั้งเขาก็ไม่ใช่ญาติกับโออิคาวะ ถึงจะไปแสดงความดีใจออกนอกหน้าเหมือนอย่างทาเครุผู้เป็นหลาน

เขาปล่อยให้วันเวลาหมุนไปตามที่ควรจะเป็น

แต่ในใจลึกๆ กลับคาดหวังให้เข็มนาฬิกาเดินไวกว่าที่เคย เพื่อให้เวลาเดินทางไปถึงวันที่จะได้พบกันอีกครั้งโดยไว

เขานับเวลาถอยหลัง วันแล้ววันเล่า

โดยที่ไม่เข้าใจตัวเองที่ทำแบบนั้นเลยแม้แต่น้อย

.

.

ตอนที่พบกันอีกครั้ง เขารู้สึกว่าโออิคาวะเปลี่ยนไป

เหมือนเดิม แต่ก็เปลี่ยนไปจากที่จดจำได้ในความรู้สึก

ฝ่ายนั้นสวมเสื้อกันหนาวตัวใหญ่สีกรมท่า ด้านในสวมเสื้อคอเต่าสีดำสนิท พันทับด้วยผ้าพันคอลายสก๊อตสีน้ำตาลแดง สวมกางเกงยีนผ้าเก่าๆ ตัวเดิมแบบที่เขาเคยเห็นจนชินตา โผล่มายืนยิ้มแป้นแล้นทั้งแก้มที่แดงจัดเพราะอากาศหนาวไล้ผ่านผิวหน้าอยู่หน้าประตูบ้านของเขา

“อิวะจัง ยะโฮ”

ยะโฮบ้าอะไรล่ะ เขาคิดด้วยความหงุดหงิด ทั้งที่ในจิตใต้สำนึกกำลังรู้สึกว่าอยากจะดึงคนตรงหน้าเข้ามากอดเสียให้หายคิดถึง

…แต่เดี๋ยวก่อนนะ

เขานิ่งค้าง ตกใจกับความคิดที่แล่นวาบเข้ามาในห้วงคิดของตัวเอง และลงเอยที่แสดงออกด้วยการพูดจาถกเถียงกับเพื่อนด้วยเสียงห้วนๆ เหมือนเคย

“มาทำอะไร ไอ้บ้าคาวะ”

“ใจร้าย! คุณโออิคาวะอุตส่าห์รีบมาหาแท้ๆ” พูดแล้วก็ทำท่าสะเทือนอกสะเทือนใจอย่างเกินจริงตามสไตล์

“ใครอยากเจอ…”

“อิวะจังไง” โออิคาวะยิ้มกว้าง ชูโทรศัพท์มือถือที่เปิดข้อความที่อิวะอิสึมิส่งไปให้เมื่อครั้งก่อนเอาไว้ ข้อความที่บอกให้อีกฝ่ายรีบเดินทางกลับมาไวๆ

ใบหน้าของเขาร้อนวาบประหนึ่งโดนเหล็กร้อนฉาบ

“เปล่า!” หนุ่มน้อยเถียงเสียงแข็ง ยกมือขึ้นทำท่าจะตีเจ้าเพื่อนสนิทตัวดีเข้าให้เสียทีหนึ่ง โออิคาวะส่งเสียงอุทานเมื่อโดนประทุษร้าย ก่อนจะหัวเราะระรื่นแล้วถือวิสาสะก้าวเท้าเข้าบ้านของอิวะอิสึมิไปโดยไม่รอให้ฝ่ายเจ้าบ้านชวนเข้าก่อน เพราะขืนรอนานกว่านี้โออิคาวะคงแข็งตายเป็นแน่แท้

ค่ำคืนนั้นผ่านไปโดยที่อิวะอิสึมิหมดเวลาไปกับการจดจ้องเสี้ยวหน้าของเพื่อนสนิทเนิ่นนานเกินกว่าที่เขาอยากจะยอมรับ

.

.

โออิคาวะกลับมาอยู่ที่บ้านเกิดเป็นระยะเวลาหนึ่งสัปดาห์

พวกเขานัดพบกันแทบทุกวัน บางวันก็ไปเดินเล่นในบริเวณใกล้บ้าน บางวันก็แวะไปเยี่ยมเยียนโรงเรียนและชมรมวอลเล่ย์บอล บางครั้งอิวะอิสึมิเป็นฝ่ายไปหาโออิคาวะที่บ้าน บางครั้งโออิคาวะก็เป็นฝ่ายบุกมาลากเขาออกจากบ้านด้วยตัวเอง

ครั้งหนึ่ง พวกเขาไปดูบรรดารุ่นน้องซ้อมกิจกรรมชมรมกันในช่วงเย็นหลังเลิกเรียน ได้พบกับอดีตรุ่นน้องที่ต่างพากันเติบโตขึ้นมาอีกปี อย่างยาฮาบะที่เริ่มรับหน้าที่เป็นกัปตันชมรมคนใหม่ได้อย่างสมบูรณ์ เคียวทานิที่มาซ้อมกิจกรรมชมรมอย่างสม่ำเสมอมากขึ้น หรือคินดะอิจิและคุนิมิที่ดูจะพึ่งพาขึ้นได้กว่าเดิมเล็กน้อย

“พวกรุ่นพี่… ดูไม่ค่อยเปลี่ยนไปสักเท่าไรเลย” คุนิมิเป็นคนตั้งข้อสังเกตนี้ขึ้นมา ก่อนเสริมด้วยเสียงที่เบาลงเล็กน้อยว่า โดยเฉพาะโออิคาวะ

อิวะอิสึมิไม่เห็นด้วยกับคำกล่าวนั้นสักเท่าไรนัก

เขายังคงเชื่อว่าโออิคาวะมีอะไรสักอย่างที่เปลี่ยนไป เพียงแต่เขายังไม่รู้ว่ามันคืออะไร

และเขาก็ได้รู้ในวันสุดท้ายของสัปดาห์ ก่อนที่โออิคาวะจะเดินทางกลับโตเกียว

เพื่อนสนิทของเขากดกริ่งที่หน้าบ้านของเขาในช่วงเย็น อิวะอิสึมิ ฮาจิเมะยังคงเป็นคนเดินไปเปิดประตูคนแรก เมื่อพบกับโออิคาวะอยู่หน้าประตู เขารู้สึกประหลาดใจเล็กน้อย

“ฉันกลับพรุ่งนี้แล้วนะ”

“อ้อ… เออ”

“ไม่ต้องคิดถึงคุณโออิคาวะมากไปล่ะ แล้วจะรีบกลับมาหาใหม่”

“ใครจะไปคิดถึ…”

จู่ๆ โออิคาวะดึงเขาเข้าไปใกล้ตัวเอง จับกดศีรษะลงอิงกับไหล่ มือตบแปะที่หลังหัวของเขาสองสามที “มีอะไรก็บอกฉันได้นา หรือมัตซึน มักกี้ก็ได้ อยู่ดีๆ อิวะจังบอกให้ฉันรีบกลับมา ตกใจแทบแย่เลยรู้รึเปล่า”

อิวะอิสึมิได้ยินเสียงอีกฝ่ายพึมพำข้างหูต่อเนื่อง ทำนองว่า รู้จักมาตั้งนานไม่เห็นเคยบอกอยากเจอเลยน้า แต่เขาไม่ได้ให้ความสนใจนัก ปล่อยตัวเองอิงไหล่ของโออิคาวะไว้อย่างนั้น

กลิ่นหอมลอยมาแตะจมูก

เย้ายวน เชิญชวน…

เขาเผยอริมฝีปาก แนบลงที่ต้นคอของคนตัวสูงกว่า

จิตใต้สำนึกกระซิบบอกให้แสดงความเป็นเจ้าของลงบนลำคอขาวนั่น

ประกาศให้โลกรู้ว่าโอเมก้าตรงหน้าเป็นของเขา

…ของเขา

“อิวะจัง?”

เสียงเรียกและแรงของโออิคาวะที่ผลักให้เขาออกห่างจากตัวเรียกให้อิวะอิสึมิหลุดจากภวังค์ เขาเบิกตากว้าง จดจ้องไปที่สีหน้าของเพื่อนสนิทสลับกับต้นคอที่เขาเกือบฝากรอยไว้เมื่อครู่ อิวะอิสึมิยกหลังมือขึ้นถูริมฝีปากของตัวเอง ก่อนจะหันหลังให้โออิคาวะและมุ่งหน้ากลับห้องนอน โดยไม่ปล่อยให้อีกฝ่ายได้มีโอกาสรั้งเขาไว้

เขารู้แล้วว่าอะไรที่เปลี่ยนไป

ไม่ใช่โออิคาวะ… แต่เป็นเขาเอง

.

.

อิวะอิสึมิ ฮาจิเมะเป็นอัลฟ่า

เป็นความจริงที่เขาได้รู้ในวันรุ่งขึ้น หลังจากที่โออิคาวะเดินทางกลับโตเกียวเป็นที่เรียบร้อย

และพร้อมกันนั้น เขาได้รู้ความจริงอีกหนึ่งอย่าง

อิวะอิสึมิ ฮาจิเมะคงเป็นอัลฟ่าที่โง่เง่าที่สุดในโลก

ที่หลงรักเพื่อนของตัวเองตลอดมา โดยไม่เคยรู้ตัวแม้แต่น้อย

.

.

NEXT


A/N:

สี่ห้าตอนผ่านไปและในที่สุดอิวะจังก็มีบทจริงจังกับเขาเสียที–
ไหนๆ ก็ไหนๆ แล้วอีกสี่ห้าตอนถัดไปค่อยมีบทใหม่ละกันเนอะอิวะจัง (…)

Advertisements

One thought on “[HQ!!] Where My Love Goes: (4) like a fool

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s