[HQ!!] Let me wipe away (your sweat, your tears, your body)

Let me wipe away (your sweat, your tears, your body)
iwaoi. hq!! pg-13 to r. implied sexual content.
written for weekly hq: ผ้าขนหนู

.

.

อิวะอิสึมิ ฮาจิเมะรู้ดีว่าผ้าขนหนูมีประโยชน์นานับประการ

อาทิเช่น

.

.

.

1
เช็ดเหงื่อ

.

.

สำหรับนักกีฬา ผ้าขนหนูคือสิ่งที่พวกเขาต้องมีติดตัว

การปล่อยให้หยาดเหงื่อไหลย้อยคล้อยเต็มใบหน้าไม่ใช่เรื่องน่าอภิรมย์นัก และยิ่งไม่ใช่เรื่องตลกเมื่อมันไหลเข้าสองตา ดังนั้นการมีผ้าขนหนูสักผืนไว้คอยเช็ดเหงื่อจึงจำเป็นอย่างยิ่งสำหรับพวกเขา

ต่างคนล้วนแล้วแต่มีผ้าของตัวเอง ส่วนมากเป็นสีพื้นอย่างสีขาวหรือฟ้า ส่วนน้อยมีผ้าลายประหลาดแตกต่างจากคนอื่น อย่างลายดาวเคราะห์และมนุษย์ต่างดาวที่เจ้าตัวแสนชื่นชอบและภาคภูมิใจ

ส่วนน้อยที่มีชื่อว่าโออิคาวะ โทรุ

นายกัปตันชมรมวอลเล่ย์บอลของเซย์โจ คนที่กำลังใช้เวลาพักซ้อมเดินพูดคุยกับเพื่อนร่วมทีมรอบยิม พลางหมุนผ้าขนหนูลายสุดแฟนตาซีดังกล่าวไปด้วย ท่าทางนั้นราวกับเด็กน้อยผู้เห่อของใหม่เลยเดินอวดเพื่อนไปทั่ว แต่อิวะอิสึมิรู้ว่าอีกฝ่ายนั้นไม่ได้ทำกิริยาดังว่า เขาเพียงแค่ต้องการให้คำแนะนำกับบรรดาลูกทีมเท่านั้น

ถึงโออิคาวะจะชอบทำท่าทีเล่นทีจริง แต่เขานั่นแหละคือคนที่จริงจังกับวอลเล่ย์บอลมากยิ่งกว่าใคร

มากจนละเลยตัวเอง

อิวะอิสึมิถอนหายใจ ยกขวดน้ำดื่มอึกใหญ่พลางเช็ดหน้าเช็ดตาของตน เหลือเวลาพักอีกประมาณห้านาทีก่อนเริ่มซ้อมอีกครั้ง เขาคิดขณะไล่สายตามองไปตามโออิคาวะ โดยไม่ยอมละออกเลยแม้แต่น้อย

เด็กหนุ่มลดขวดน้ำลงจากริมฝีปาก ถือติดมือซ้าย เอาผ้าขนหนูพาดไหล่ข้างเดียวกัน เดินดุ่มตรงไปหาเพื่อนสมัยเด็กที่กำลังพูดจ้อใส่คุนิมิ อากิระ ฝ่ายรุ่นน้องทำหน้าอิดหนาระอาใจ แต่ก็ยืนฟังความเห็นรุ่นพี่โดยไม่ปริปากบ่นสักคำ

เขาเดินเข้าไปยืนหลังโออิคาวะ เห็นแล้วว่าคุนิมิสังเกตเห็นเขาเข้าใกล้ แต่ไม่ได้พูดทักทายอะไรออกมา อิวะอิสึมิจึงใช้โอกาสนั้นยกมือขวาขึ้นสูง…

…แล้วตบลงไปบนศีรษะโออิคาวะเต็มแรง!

“โอ๊ย!” คนโดนประทุษร้ายร้องเสียงหลง หันขวับไปมองตัวต้นเหตุ พอเห็นว่าเป็นใครก็เริ่มต้นโอดครวญ “อิวะจัง! ทำร้ายฉันเรื่องอะไรอ้ะ!”

“ไอ้บ้า” เขาไม่พูดพล่ามทำเพลง เริ่มด้วยคำต่อว่าทันที

“นอกจากจะทำร้ายแล้วยังว่ากันอีกเหรอ!”

“ก็นายมันบ้า” อิวะอิสึมิบ่นขรม “ใช้เวลาพักให้สมกับเป็นเวลาพักบ้าง”

“ฉันก็พักอยู่นี่ไง”

เขาดึงเอาผ้าขนหนูของตนออกจากไหล่ “พักบ้าอะไร หน้าก็ไม่เช็ด ไอ้ผ้าลายประหลาดนั่นมีไว้ใช้โชว์เท่านั้นหรือไง”

โออิคาวะอ้าปากจะเถียง แต่ไม่ทันได้มีเสียงใดเล็ดลอดออกมา อิวะอิสึมิก็นำผ้าขาวของตนโปะลงกลางใบหน้าที่สาวน้อยหลงใหลกันนักหนานั่นเสีย

เสียงอู้อี้โวยวายดังแว่วให้ได้ยิน เขาจึงออกแรงกดผ้าแนบกับใบหน้าพ่อคนหล่อแรงขึ้น เรียกเสียงโวยวายดังกว่าเดิม ก่อนที่อิวะอิสึมิจะคลายแรงกด และใช้ผ้าผืนเล็กเช็ดปาดหน้าโออิคาวะลวกๆ หนึ่งที

เมื่อสบโอกาสสูดลมหายใจเต็มปอด โออิคาวะก็รีบประท้วง “อิวะจัง! ถึงจะอิจฉาความหล่อของคุณโออิคาวะก็ไม่ควรจะก่อเหตุฆาตกรรมกลางโรงยิมกันแบบนี้นะ”

“ใครจะไปอิจฉาแกกันวะ!”

“อิจฉาก็ยอมรับมาเถอะ คุณโออิคาวะเข้าใจ”

คนโดนกล่าวหากลอกตา หน่ายใจกับความคิดเองเออเองของเพื่อนเสียเต็มประดาเขาย้ายมือขวาที่ถือผ้าขนหนูไปข้างแก้มซ้ายของโออิคาวะ แล้วเริ่มลงมือเช็ดเหงื่ออย่างเบามือ “เหลือเวลาพักอีกสองนาที จะอยู่เฉยๆ ให้เช็ดดีๆ เช็ดเอง หรือให้ใช้กำลังบังคับ”

“อะไร–”

กดน้ำหนักมือลงบนผิวแก้มนุ่มหนักขึ้นแทนคำตอบ หวังให้อีกฝ่ายตระหนักถึงสิ่งที่เขาตั้งใจจะทำให้เสียที

ได้ผล โออิคาวะปิดปากฉับ ปล่อยให้อิวะอิสึมิเช็ดเม็ดเหงื่อที่เกาะพราวตามใบหน้า รอยยิ้มกว้างระบายขึ้นบนริมฝีปาก ส่งผลให้อิวะอิสึมิชักรู้สึกหน้าร้อนวาบขึ้นมา

คุนิมิถอยหลังเดินจากไปแล้ว เหลือก็แต่เขาสองคนในมุมหนึ่งของโรงยิม

“นี่”

“อะไร”

“เหม็นเหงื่ออิวะจัง”

“อะไรของแกวะ!” ได้ยินเช่นนั้น เขาจึงหยิกแก้มโออิคาวะเต็มแรง นี่คนเขาอุตส่าห์ทำดีด้วยมันยังจะกวนประสาทใส่อีกเหรอ!

“โอ๊ย ใช้ความรุนแรง!”

“แกหาเรื่องเองนะ!”

“แต่ถึงจะเหม็นเหงื่อ ฉันก็ชอบนะ”

อิวะอิสึมิจ้องคนพูดเขม็ง ทำเข้มไปอย่างนั้นเอง เขารู้ว่าตอนนี้ใบหน้าของตัวเองคงขึ้นสีจัดน่าดู

โออิคาวะยิ้มแป้น ยิ้มทั้งตายิ้มทั้งปากแบบที่เจ้าตัวเองก็รู้ดีว่าเขาชอบรอยยิ้มนั้นมากขนาดไหน

“เช็ดให้ฉันทุกครั้งที่ซ้อมเลยน้า”

“ฝันไปเถอะ”

เถียงไปอย่างนั้นเอง แค่โออิคาวะยิ้มแบบนั้นมาให้ จะพูดอะไรเขาก็ยอมเสียทั้งหมดอยู่แล้ว

.

.

.

2
เช็ดน้ำตา

.

.

พวกเขาอาจไม่ได้เสียน้ำตากันบ่อย แต่ก็ใช่ว่าจะร้องไห้ยากจนถึงขั้นไม่เคยร้องเลยสักครั้งในชีวิต

อิวะอิสึมิ ฮาจิเมะมักโดนมองว่าเป็นคนเข้มแข็งและหนักแน่นดุจหินผา เป็นเสาหลักของทีมที่คอยเหนี่ยวรั้งและค้ำจุนหลายคนเอาไว้อย่างสมกับตำแหน่งรองกัปตันทีม ถึงกระนั้น เด็กหนุ่มคนนี้ก็มีเวลาที่ร้องไห้เหมือนกับคนทั่วไปเช่นกัน

กลับกัน โออิคาวะ โทรุเป็นคนที่ไม่ได้ร้องไห้ให้ใครเห็นบ่อยนัก

ทั้งที่ลักษณะนิสัยของโออิคาวะดูเป็นคนเปิดเผย แต่อิวะอิสึมิรู้ว่ากัปตันทีมคนนี้ไม่ได้เป็นอย่างที่คนภายนอกเห็น เขาเข้มแข็งได้ในเวลาที่คนอื่นต้องการ มั่นคงได้ในยามที่คนอื่นอ่อนไหว เพราะเหตุนั้นเขาจึงมีคุณสมบัติของการเป็นกัปตัน

และเพราะอย่างนั้น เขาจึงมักจะไปร้องไห้คนเดียวภายหลัง

ในเวลาที่หน้ากากไม่มีความจำเป็นอีกต่อไป โออิคาวะมักห่อตัวกลมเป็นเด็กน้อย ปล่อยให้ความเศร้ากัดกินหัวใจอย่างเงียบเชียบภายในห้องสี่เหลี่ยมอันเงียบสงัดที่มีเพียงเขา ภาพความผิดพลาดนับร้อยนับพันถาโถมเข้าใส่ราวกับคลื่นพายุอันบ้าคลั่ง รุมฉุดดึงเขาลงสู่หุบเหวแห่งความสิ้นหวัง

ดังเช่นในเวลานี้

อิวะอิสึมิเคาะประตูห้องของเด็กหนุ่มเป็นรอบที่สาม ไม่มีเสียงตอบรับ เขาจึงสูดลมหายใจเข้าลึก เคลื่อนมือจากหน้าประตูลงมาที่กลอนประตู นับหนึ่งถึงสาม แล้วลองบิดกลอน…

เปิดได้ดังคาด

เอซแห่งเซย์โจดันประตูเปิดอย่างแผ่วเบา ทั้งห้องมืดสนิทไร้แสงไฟ มีเพียงแสงสลัวจากภายนอกที่ส่องลอดเข้าข้างในเป็นต้นแสงให้เขาพอใช้คลำทางได้ เขาแทรกตัวเข้าไปในห้องสี่เหลี่ยม กวาดตามองไม่นานก็เห็นเงาตะคุ่มขดตัวอยู่ใต้ผ้าห่ม นั่งจับเจ่าหน้าคอมพิวเตอร์ที่ไม่ได้เปิดเครื่อง

ภาพที่เห็นส่งให้ความเจ็บใจยิ่งเพิ่มพูนเป็นทวีคูณ

อิวะอิสึมิเฝ้าถามตนเองเป็นรอบที่เท่าไรไม่อาจทราบได้ คำถามเดิมวิ่งวนซ้ำไปมาในห้วงคิดของเขาตั้งแต่วินาทีแรกที่จบการแข่งขันกับคาราสุโนะ ถึงพยายามจะสลัดออกไป แต่เขาก็พบว่าช่างยากเหลือเกิน

ถ้าเอซของเซย์โจไม่ใช่เขาแต่เป็นคนอื่นที่ดีกว่า

ถ้าโออิคาวะเลือกชิราโทริซาวะ ไม่ใช่อาโอบะโจไซ

ผู้ที่กำชัยชนะอาจเป็นโออิคาวะ… ใช่ไหม?

อิวะอิสึมิเม้มปาก กลืนเอาความขมขื่นที่แล่นมาจุกอยู่ตรงคอหอย เขากลืนความรู้สึกพ่ายแพ้ลงไป พุ่งความสนใจของตนไปยังเจ้าของห้องที่ยังไม่มีทีท่าจะรู้ตัวว่าเขามาหา

เด็กหนุ่มก้าวไปนั่งลงข้างกลุ่มผ้าที่ห่อหุ้มตัวโออิคาวะเอาไว้ โอบข้างศีรษะของกัปตันทีมอย่างแผ่วเบา การกระทำที่ส่งผลให้โออิคาวะสะดุ้งเฮือก ใบหน้าหล่อเหลาหันขวับมามองสบตากับเขา

ทุกคำถามที่อิวะอิสึมิสงสัยมลายหายไปในฉับพลัน

ภายในวินาทีที่ดวงแก้วรื้นน้ำตานั่นเงยขึ้นสบมองเขา

อิสะอิสึมิก็ตัดสินใจทิ้งทุกข้อกังขาทิ้งไป เพราะวินาทีนี้ ตอนนี้ ไม่มีสิ่งใดจะสำคัญไปกว่าคนตรงหน้าอีกแล้ว

“อิวะจัง…”

ชู่ เขาส่งเสียง เลื่อนมือข้างที่โอบหัวโออิคาวะไปเกลี่ยเส้นผมเปียกน้ำที่ปรกหน้า ไล่สายตาจากกลุ่มผมนุ่มที่เปียกปอนไปยังใบหน้าอันเปียกชื้น… เปียกเพราะรอยน้ำตา หาใช่เพราะการอาบน้ำมาไม่

เด็กหนุ่มดึงปลายผ้าขนหนูที่วางนิ่งบนหัวของโออิคาวะลงมาซับน้ำตาออกอย่างเงียบงัน

อีกฝ่ายค่อยๆ หลับตาลง ปล่อยให้เขาเช็ดอยู่อย่างนั้น

“ฉันขอโทษ…” เขากระซิบ

“อิวะจัง ไม่ต้องขอโทษ…”

“…แต่ฉันอยากขอโทษ”

“ไม่ใช่ความผิดของอิวะจังเลย”

เสียงสะอื้นดังลอดออกมาแผ่วเบา

อิสะอิสึมิหยุดต่อความ เขาโอบเพื่อนสนิทลงเอนซบไหล่ ใช้ปลายผ้าขนหนูซึมซับทุกหยาดน้ำตาที่หลั่งริน

ผ้าขนหนูอาจใช้ซับน้ำตาได้ดีก็จริง

แต่หากเป็นไปได้ เขาไม่ต้องการใช้มันเพื่อการณ์นี้เลยแม้สักวินาทีเดียว

.

.

.

3
เช็ดตัว

.

.

อาจผืนเล็กเกินไปสักนิด แต่สำหรับผู้ชายอย่างเขาที่ไม่ได้ต้องปกปิดอะไรมาก ผ้าขนหนูผืนเดียวก็เพียงพอจะใช้ปกปิดร่างกายได้

อิวะอิสึมิ ฮาจิเมะนั่งอยู่บนโซฟาตัวยาวในอพาร์ทเม้นท์ที่เขาเช่าอยู่กับโออิคาวะ โทรุ ท่อนบนเปลือยเปล่า มีเพียงผ้าขนหนูหนึ่งผืนพาดบ่า ท่อนล่างสวมกางเกงขาสั้นสีดำ เขาเพิ่งอาบน้ำเสร็จเมื่อครู่ ตอนนี้จึงเป็นเวลาใช้ห้องน้ำของโออิคาวะ

พวกเขาเข้าสู่ช่วงการเรียนระดับอุดมศึกษา เรียนกันคนละมหาวิทยาลัยแต่ก็ยังอยู่ในพื้นที่ใกล้กันอันไกลบ้าน จึงตกลงเช่าห้องอยู่ร่วมกันเพื่อประหยัดค่าใช้จ่าย อีกทั้งยังไม่ต้องไปลุ้นทำความรู้จักกับคนแปลกหน้าคนใหม่ที่ไหนอีกด้วย

อีกอย่าง สถานะความสัมพันธ์ของพวกเขาตอนนี้ก็ขยับจากเพื่อนสนิทมาเป็นคนรัก ดังนั้นการตัดสินใจอยู่ร่วมกันจึงทำให้พวกเขาสามารถพบปะกันได้ง่ายขึ้น แม้จะแยกกันไปเรียนคนละที่ และมีตารางเวลาที่ต่างกันก็ตามที

ถึงแม้จะอยู่ห้องเดียวกัน แต่เพราะต่างคนต่างก็มีสังคมใหม่ที่ต้องปรับตัว อิวะอิสึมิและโออิคาวะจึงไม่ได้พบกันบ่อยนัก นี่เป็นคืนวันศุกร์แรกในรอบสองสัปดาห์ที่พวกเขามีเวลาว่างตรงกัน ดังนั้นหนุ่มผมดำจึงยังนั่งเปิดโทรทัศน์ไปเรื่อยแทนที่จะเข้าห้องไปนอนเสีย

เขาหาวหวอด ขยี้ตาเบาๆ ความง่วงเริ่มเข้ามาครอบงำ แต่เสียงน้ำที่บอกให้รู้ว่ายังมีใครอีกคนอยู่ร่วมกันในคืนนี้คอยปลุกให้เขาลืมตาตื่นเอาไว้ได้

หน้าจอโทรทัศน์เปลี่ยนไปเรื่อย อิวะอิสึมิกดเปลี่ยนช่องเรื่อยเปื่อย จนกระทั่งหยุดลงที่หน้าข่าว เขาปล่อยให้เสียงผ่านเข้าหูซ้ายทะลุหูขวา เปลือกตาหนักลงเรื่อยๆ จนปิดลงในที่สุด

ถึงกระนั้นเขาก็ยังไม่ได้หลับเสียทีเดียว อิวะอิสึมิเงี่ยหูฟังเสียงน้ำที่เบาลงจนกระทั่งหายไป ได้ยินเสียงประตูห้องน้ำเปิดออก ตามด้วยเสียงฝีเท้าเดินมาตามทาง ใกล้จนหยุดลงข้างกาย เขาจึงลืมตาขึ้น

ภาพตรงหน้าทำให้ลมหายใจสะดุด

โออิคาวะมีเพียงผ้าขนหนูหนึ่งผืนปิดร่างกายท่อนล่าง เผยผิวเนื้อขาวที่ยังมีหยดน้ำเกาะพราวอยู่เล็กน้อย มัดกล้ามเนื้อสมส่วนและแผงอกฉายชัดต่อสายตา อีกฝ่ายก้มหน้าลงมองเขา ส่งยิ้มยั่วตรงมาให้

แต่อิวะอิสึมิกลับขมวดคิ้ว “นายยังตัวเปียกอยู่เลย เดี๋ยวก็ป่วยหรอก”

“โธ่ อิวะจัง” โออิคาวะเบะปาก “อย่าทำให้เสียบรรยากาศสิ”

“ถ้าไม่อยากให้เสียอารมณ์นายก็ควรจะเช็ดตัวก่อนออกมาให้เรียบร้อย” ถึงปากจะบ่น แต่มือนี่เลื่อนไปโอบรอบเอวคนตรงหน้า พร้อมดึงเข้าใกล้ตัว สูดกลิ่นสบู่อันเคยคุ้นที่เจ้าตัวชอบใช้

“เดี๋ยวก็เปียกอยู่ดีนี่นา–”

อิวะอิสึมิตัดบทด้วยการเอาผ้าของตัวเองลงมาเช็ดแทนเสีย “นายนี่มันดื้อและไร้เหตุผลจริงๆ”

“ถึงฉันดื้อสุดท้ายอิวะจังก็ตามใจฉันนี่”

ถึงจะไม่ยอมรับออกมา แต่อิวะอิสึมิก็รู้ว่านั่นคือความจริง เขามักจะบ่นโออิคาวะอยู่บ่อยๆ แต่สุดท้ายก็จบที่คอยตามดูแลอีกฝ่ายทุกที หรืออันที่จริงเขาจะเป็นตัวการทำให้เพื่อนเสียนิสัยกันนะ

“แต่ว่าฉันชอบให้อิวะจังตามใจนะ”

“นายนี่มันนิสัยเสียจริงด้วย”

โออิคาวะหัวเราะ และยิ่งหัวเราะหนักขึ้นเมื่ออิวะอิสึมิบรรจงพรมจูบลงไปตามผิวเนื้อที่ปรากฏต่อสายตา อิวะอิสึมิปล่อยให้ผ้าขนหนูของตนตกลงบนพื้น สองแขนกระชับอ้อมกอด ซุกใบหน้าลงกับหน้าท้องแบนราบ

“อิวะจัง ไม่เข้าห้องก่อนเหรอ”

เขาส่งเสียงรับในลำคอ แต่ไม่ขยับตัวจากโซฟาแม้แต่นิดเดียว และให้คำตอบเป็นการส่ายศีรษะ

“ไหนว่าเดี๋ยวป่วยไง”

“ใครมันช่างยั่วนักล่ะ” งึมงำด้วยน้ำเสียงคล้ายหงุดหงิด ถึงแม้โออิคาวะจะรู้ดีว่าอารมณ์ของอิวะอิสึมิในตอนนี้ห่างไกลจากคำว่าหงุดหงิดอยู่มากโข

ร่างสูงโดนดึงลงไปบนโซฟา หัวเราะคิกคักขณะที่อิวะอิสึมิรุกไล่จากช่วงเอวไปจนถึงลำคอยาว ปลายจมูกซุกไซ้ผิวนุ่ม ฝ่ามือซุกซนยังคงปัดป่ายไปตามต้นขาและช่วงเอว

และเมื่อริมฝีปากของพวกเขาสัมผัสกัน ผ้าขนหนูของโออิคาวะก็โดนปลดลงไปกองกับพื้นในที่สุด

.

.

.

4
เช็ดเลือด

.

.

“เฮ้ย โออิคาวะ ลุกก่อน”

“ไม่เอาา”

“อย่างอแง”

“ก็ลุกไม่ขึ้น”

“ไม่ต้องมาสำออยเลย”

“อิวะจังใจร้าย! ก็ฉันลุกไม่ขึ้นจริงๆ นี่ ตัวเองก็ไม่ใช่จะเบามือนะ”

“เฮ้ย”

“เลอะด้วย นี่ถ้าฉันลุกนะมันจะต้องไหล–”

“โทรุ!”

“โอ๊ย โอ๊ย! ฮาจิเมะ อย่าเอาผ้าขนหนูมารัดคอฉันเซ่!”

“ก็ถ้าแกยังไม่หยุดพูดเรื่องหน้าไม่อาย ฉันจะเอามันมาเช็ดเลือดหลังจัดการแกแทน!”

.

.

END (?)


A/N:

เรื่องนี้เขียนตามหัวข้อผ้าขนหนูของวีคลี่ค่ะ สาระไม่ค่อยมี มีแต่ความคลีเช่ (…)
และก็ยังเป็นอิวะโออิเช่นเดิม สัปดาห์ถัดๆ ไปถ้าได้เขียนจะเป็นคู่อื่นบ้างนะคะ ฮา

Advertisements

One thought on “[HQ!!] Let me wipe away (your sweat, your tears, your body)

  1. น่ารักเวอร์วังอลังการมากค่าาาา อมยิ้มเลยยย

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s