[HQ!!] AIEL: Delirium

Delirium
matsuhana. hq!! doctor au. r.
part of ‘an adventure in everyday life of goshiki tsutomu’ series.

.

.

“หมอใหม่หล่อจังเลยเนอะ”

“หมอมัตสึคาวะ?”

“ใช่ สูงหล่อ ชวนฝันมากเลย”

“แต่แต่งงานแล้วนะเธอ”

“ไม่เห็นเป็นไรเลย แต่งแล้วก็หย่าได้นี่”

.

.

มัตสึคาวะ อิซเซเข้ามาทำงานได้สองเดือนแล้ว

หมอใหม่เป็นที่เล่าลือไปทั่วทั้งโรงพยาบาลอยู่พักหนึ่ง ดัวยลักษณะสูงยาวเข่าดี หน้าตาคมคายติดจะแฝงด้วยเสน่ห์ลึกลับของหนุ่มใหญ่ พ่วงด้วยตำแหน่งหมอจิตเวชที่ไม่ค่อยปรากฏหน้าตาให้ผู้คนในแผนกอื่นเห็นมากนักหากเทียบกับแผนกใหญ่แผนกอื่น จึงทำให้เขาเป็นที่หมายตาของสาวน้อยสาวใหญ่หลายคน

ความหล่อที่ทำให้เก้าอี้หนุ่มสุดฮอตของโออิคาวะ โทรุสั่นคลอน จนเจ้าตัวบ่นขรมทุกครั้งที่เจอหน้ากัน “มัตซึนจะป๊อปเกินไปแล้วน้าา”

ถึงกระนั้น สาวๆ ก็ทำได้เพียงเพ้อพร่ำ เพราะรู้ว่าในความเป็นจริงไม่มีทางเลยที่พวกเธอจะมีโอกาสได้เขามาไว้ในครอบครอง

สาเหตุนั้นก็เพราะ…

“ไม่เห็นต้องห่วงเลย โออิคาวะ ยังไงนายก็ได้ครองตำแหน่งหมอโสดสุดหล่ออยู่ดี” ฮานามากิเท้าคางมองเพื่อนร่วมงานที่โวยวายเป็นเด็กอย่างเหนื่อยหน่าย “เพราะมัตซึนมีเมียแล้ว”

โออิคาวะหยุดงอแง ดวงตาทอประกายวิบวับขึ้นมาทันใด “นั่นสินะ!”

พวกเขานั่งล้อมโต๊ะกินข้าว คุยกันระหว่างพักกลางวันเช่นที่เคยทำเป็นกิจวัตรประจำวัน วันนี้ทั้งฮานามากิ อิวะอิสึมิ และโออิคาวะล้วนแล้วแต่ไม่มีคิวผ่าตัด เพราะเป็นวันออกตรวจผู้ป่วยนอก จึงมีเวลามาใช้นั่งพักมากกว่าทุกวัน

อิวะอิสึมิตักข้าวคำสุดท้ายเข้าปาก หันไปเลิกคิ้วใส่โออิคาวะ “เขายกให้นายเป็นหนุ่มโสดสุดฮอตตั้งแต่เมื่อไหร่กัน”

“ตั้งนานแล้ว”

อิวะอิสึมิพ่นลมหายใจดังพรืด “นายตั้งให้ตัวเองสิไม่ว่า”

“อิวะจัง อิจฉาคุณโออิคาวะก็บอกมาเถอะ”

หึงสิไม่ว่า ฮานามากินึกแก้ขณะมองเพื่อนร่วมงานทั้งสองคนเถียงกันเป็นเด็กประถม มองแล้วก็ขัดใจ เมื่อไหร่มันจะยอมรับกันเสียทีว่าพวกมันเป็นแฟนกัน ไม่ใช่แค่เพื่อน

แต่จะไปยุ่งเรื่องชาวบ้านเขาก็กระไรอยู่ เรื่องตัวเองเขายังเอาไม่รอดเลย

คิดเช่นนั้นแล้วฮานามากิก็ปลดปลง เขาดื่มกาแฟแก้วที่สองของวัน ทอดสายตามองโทรทัศน์ที่กำลังฉายรายการโชว์ช่วงบ่าย ปล่อยให้เสียงของโออิคาวะกับอิวะอิสึมิเข้าหูซ้ายแล้วทะลุฟูขวาออกไป กว่าเขาจะละสายตาจากโทรทัศน์ ก็ตอนที่เงาร่างสูงปรากฏข้างกาย ลากเก้าอี้ และทิ้งตัวลงนั่งข้างเขาอย่างถือวิสาสะ

“นั่งด้วย” มัตสึคาวะ อิซเซกล่าวเช่นนั้นแทนการทักทายพวกเขา

“ตามสบาย” หมอศัลยกรรมยกกระดาษเช็ดปาก ตอบสั้นๆ

“มัตซึน!” น้ำเสียงของโออิคาวะยังมีแววโอดครวญ ถึงจะดูเหมือนทำเล่นเสียมากกว่า “นายมีครอบครัวแล้ว ยกตำแหน่งคุณหมอสุดหล่อคืนให้ฉันเถอะ”

มัตสึคาวะเลิกคิ้ว ฝ่ามือหนาแกะห่อขนมปังออกช้าๆ “นั่นมันก็ขึ้นกับสาวๆ จะยกให้นายรึเปล่าล่ะนะ”

“ใจร้าย!”

“ไอ้งี่เง่าคาวะ” อิวะอิสึมิขัดขึ้นกลางวงสนทนา เสียงห้วนสั้น “ถ้านายมีเวลาจะมาคร่ำครวญเรื่องนี้ ก็เอาไปใช้ตรวจคนไข้ดีกว่าไหม นี่จะบ่ายโมงครึ่งแล้ว ฉันไปล่ะ”

ต่อว่าจบถ้วนกระบวนความก็ลุกพรวดจากเก้าอี้ ถือจานไปเก็บลงอ่าง ก่อนจะจ้ำออกไปจากโรงอาหารโดยไม่เปิดโอกาสให้คนร่วมโต๊ะได้เอ่ยปากแม้แต่คำเดียว

“หวาย โออิคาวะคุง ทำเขาหึง อิวะอิสึมิคุงทิ้งไปแล้วนา” ฮานามากิได้ทีรีบใส่ไฟ

“เพื่อนกันจะหึงได้ไง มักกี้มั่ว” นายหมอกระดูกแก้ แต่ก็รีบเก็บจานตัวเองแล้วกึ่งเดินกึ่งวิ่งตามออกไปทันที “อิวะจัง รอฉันด้วยสิ!”

เพื่อนกันจะหึงได้ไง ฮานามากินึกขำ นั่นสิ เพื่อนที่ไหนเขาจะไปเที่ยวหึงกันแบบนี้

แล้วโต๊ะอาหารที่ประกอบด้วยสี่ชีวิต ก็กลายเป็นเหลือเพียงสองคน ฮานามากินั่งเท้าคางมองโทรทัศน์แก้เบื่อ มัตสึคาวะเองก็กินไป สายตาทอดมองจอสี่เหลี่ยมตรงหน้าไปเช่นกัน

“สองคนนั้นเขาเป็นแบบนี้ประจำเลยสินะ”

จู่ๆ มัตสึคาวะก็เป็นฝ่ายเปิดบทสนทนาขึ้นเช่นนั้น

“ก็ประมาณนั้น” หมอตาตอบ ยักไหล่สองข้างหนึ่งที “มัตซึนยังไม่ชินอีกเหรอ”

“ฉันไม่ได้ว่างมานั่งกินข้าวกับพวกนายประจำนี่”

“อ้ออ นั่นสินะ คุณหมอใหม่ยังต้องปรับตัวกับสถานที่อยู่ เลยไม่มีเวลาว่างมากินข้าวกับพวกฉันเท่าไหร่”

มัตสึคาวะเหลือบตามองเขาครู่หนึ่ง ไม่ได้ว่าอะไรกับถ้อยความหยอกล้อนั้น

“เข้ากับที่นี่ได้หรือยังล่ะ”

“ก็ เริ่มชินกับระบบมากขึ้นหน่อย”

“มีอะไรไม่เข้าใจก็ถามรุ่นพี่ฮานามากิคนนี้ได้เลยนา มัตสึคาวะคุง”

“เรื่องอะไรก็ได้?”

คราวนี้เป็นฝ่ายฮานามากิที่ต้องเลิกคิ้ว แม้รอยยิ้มจะยังระบายบนริมฝีปาก “อะไรก็ได้”

“ไอ้เรื่องหมอหล่อของโออิคาวะนั่นมันเรื่องอะไรกัน”

ได้ยินเท่านั้นเขาก็ระเบิดเสียงหัวเราะดังลั่น ขำจนน้ำตาเล็ด คนร่วมห้องอาหารหันมามองกันเป็นตาเดียว ฮานามากิรีบขอโทษขอโพยคนอื่นทั้งที่ยังขำจนตัวสั่น ปาดน้ำตาออกขณะตอบด้วยเสียงที่สั่นกึกๆ

“อย่าไปสนใจเลย เรื่องคิดไปเองของหมอนั่นน่ะ คนหลงตัวเองก็อย่างนี้”

“อย่างนั้นเอง” ถึงจะตอบง่ายๆ แต่ดูเหมือนมัตสึคาวะจะไม่เชื่อนัก เขาแค่ขี้คร้านจะซักไซ้ต่อเท่านั้น

“แต่เรื่องที่ว่านายป๊อปนี่เรื่องจริงนา” ฮานามากิพยักเพยิดไปทางสาวน้อยพยาบาลใหม่ที่แอบมองพวกเขาได้สักพักแล้ว

ใบหน้าอ่อนเยาว์นั่นขึ้นสีเรื่ออย่างน่าดูชม อีกทั้งเธอก็ยังหน้าตาดีไม่ใช่น้อย

แต่มัตสึคาวะไม่ปรายตาไปทางนั้นด้วยซ้ำ “ฉันไม่สนใจหรอก ฉันแต่งงานแล้ว”

“หืม”

ฮานามากิยื่นหน้าเข้าไปใกล้อีกฝ่าย จิ้มลงไปบนนิ้วนางมือซ้ายที่ว่างเปล่าของคู่สนทนา “ถ้าอย่างนั้นนายก็ควรจะใส่แหวนมานา มัตสึคาวะคุง”

“ทำไม”

“แต่งงานแล้วก็ประกาศสิว่าแต่งงานแล้ว ปล่อยนิ้วนางว่างโหวงเดี๋ยวคนอื่นเขาจะเข้าใจผิดว่าไร้พันธะ”

“ฉันอาจจะอยาก… ให้ใครบางคนเข้าใจผิดก็ได้”

ฮานามากิยิ้มค้าง จ้องมองมัตสึคาวะที่ยิ้มกลับมาให้

ภาพความทรงจำคืนนั้นย้อนกลับเข้ามาในหัว

รสสัมผัส ความร้อนรุ่ม ความรุนแรง ทุกอย่างแจ่มชัดประหนึ่งเหตุการณ์เพิ่งเกิดขึ้นเมื่อวาน

“ยังไงก็เถอะ” เสียงของมัตสึคาวะฉุดเขาออกจากห้วงคิด “ฉันทะเลาะกับเธอน่ะ”

“ทะเลาะ?”

“อืม”

ฮานามากิเม้มปาก เขากำลังชั่งใจ รู้ว่าก้าวเดินที่คิดในหัวจะนำตัวเองไปสู่ทางที่ผิด แต่ตัวเลือกนั้นก็ช่างเย้ายวนเสียเหลือเกิน

หมอจิตเวชเช็ดปาก เขาทานอาหารกลางวันเสร็จเรียบร้อยแล้ว ตั้งท่าจะเก็บขยะทิ้งก่อนไปทำงานต่อ

“ถ้างั้นฉัน…”

“มัตสึคาวะ”

เจ้าของชื่อชะงักกึก คิ้วหนาขมวดเข้าหากัน หยุดพูดเพื่อรอฟังคู่สนทนาพูดต่อ

“ถ้างั้น คืนนี้เราไปดื่มกันไหม” เขาลดเสียงลง กระซิบแผ่วเบา พอให้ได้ยินกันแค่สองคน

มัตสึคาวะนิ่งไปพักใหญ่ ชั่วขณะหนึ่งฮานามากิคิดว่าตัวเองอาจตัดสินใจผิดพลาด ถ้ามัตสึคาวะตอบปฏิเสธ เขาจะมีหน้ามาเจอเพื่อนร่วมงานคนนี้อีกได้ที่ไหน

แต่อีกใจหนึ่งเขาก็มั่นใจ ว่ามัตสึคาวะไม่มีทางปฏิเสธ ฮานามากิยังจำได้ว่าวันแรกที่เจอกันอีกครั้ง อีกฝ่ายมีปฏิกิริยาเช่นไร

คนที่มัตสึคาวะ อิซเซอยากให้เข้าใจผิดว่ายังไม่ได้แต่งงานจะเป็นใครไปได้อีกนอกจากเขา

“เอาสิ”

ถึงจะมั่นใจ แต่ฮานามากิก็อดถอนหายใจด้วยความโล่งอกไม่ได้เมื่ออีกฝ่ายตอบตกลง

“ถ้างั้นเจอกันร้านเดิมหนึ่งทุ่ม?”

“ตามนั้น ฉันไปล่ะ”

ฮานามากิยิ้มขณะมองมัตสึคาวะเดินจากไป จินตนาการไปถึงค่ำคืนที่ยังมาไม่ถึง

.

.

คืนนั้น พวกเขาจบลงที่โรงแรมแห่งหนึ่งใกล้ๆ กับบาร์

เป็นโรงแรมเล็กและค่อนข้างซอมซ่อ โชคยังดีที่ไม่ได้มีกลิ่นเหม็นอับจนถึงกับทนไม่ไหว ตัวห้องประกอบด้วยเตียงคู่ที่ก็ยังดูเล็กจนเกินไปสำหรับผู้ชายวัยฉกรรจ์สองคน โต๊ะเครื่องแป้งหนึ่งตัว โทรทัศน์ และห้องน้ำขนาดพอดีตัวชนิดที่ขยับไปไหนไม่ได้

พวกเขาใช้ทุกบริเวณในห้องให้เป็นประโยชน์ ที่พื้น บนเตียง ในห้องน้ำ ล้วนแล้วแต่อบอวลไปด้วยกลิ่นกิจกาม ราวกับว่าต่างคนต่างเป็นเด็กวัยรุ่นที่ไม่เคยสัมผัสเรื่องพวกนี้มาก่อน

แต่พวกเขาไม่ใช่เด็กวัยรุ่น

เป็นผู้ชายวัยทำงานสองคน ที่รู้ว่ากำลังก้าวผิดทาง แต่ก็หยุดตัวเองจากเพลิงราคะไม่ได้

และครั้งนี้ไม่มีเรื่องของน้ำเมาให้ใช้แก้ตัว

ทุกอย่างเกิดขึ้นขณะที่สติสัมปชัญญะของเขาครบถ้วนดีทุกประการ

“มัตสึคาวะคุง”

“หืม”

ฮานามากิพลิกตัวนอนตะแคงข้าง จ้องใบหน้าคมคายที่นอนมองเพดานอยู่ข้างกัน เขาปวดเหน็บบริเวณช่วงเอวเล็กน้อยแต่ก็ปล่อยผ่านไป

“แบบนี้นี่เรียกว่านายนอกใจไหม”

คนโดนถามเงียบ

“มัตสึคาวะะะ”

“ไม่นี่ ก็ไม่ได้มีความรู้สึกอะไรเกี่ยวข้อง” มัตสึคาวะตอบง่ายๆ “ฉันกับนายก็แค่… เป็นคนเหงาที่ใช้ประโยชน์จากร่างกายของกันและกัน”

“แค่เพื่อนที่มีเซ็กซ์ด้วยกัน?”

“ยังไงนายก็ไม่ท้องอยู่แล้วนี่ แล้วพวกเราก็ต้องตรวจสุขภาพประจำปีกันอยู่แล้ว ผลเลือดปลอดภัย ได้ประโยชน์ทั้งคู่ ไม่เห็นเสียหาย”

“คบเพื่อผลประโยชน์เรื่องอย่างว่า” ฮานามากิสรุป

“ประมาณนั้น”

“งั้นก็ตามนั้น”

มัตสึคาวะมองคนข้างตัว รู้สึกดีที่อีกฝ่ายเข้าใจอะไรได้ง่าย เพราะขืนฮานามากิไม่ยอมจบแค่คบหากันเรื่องเซ็กซ์ เขาว่าเขาก็คงต้องถอยออกมา ถึงจะเสียดายนิดหน่อยก็เถอะ

เขาแค่อยากมีคนไว้ระบายความใคร่ ไม่ใช่มาทำให้ครอบครัวแตกแยกมากกว่าที่เป็น

“งั้นเราต้องมีข้อความอะไรไว้ส่งซิกกันไหม ว่าวันไหนใครเกิดมีอารมณ์ขึ้นมา”

มัตสึคาวะกลอกตา ไม่อยากจะเชื่อในสิ่งที่ตัวเองได้ยิน “อยากก็พูดเลยสิ”

“เดี๋ยวคนอื่นจะได้ยินเอานา”

“งั้นไว้เดี๋ยวค่อยคิด” เขาตัดบท หลับตา ตั้งใจจะงีบพักสักสองชั่วโมงแล้วตื่นไปอาบน้ำ กลับเข้าบ้าน

“อีกเรื่องสิ”

“อะไร”

“คราวหน้าฉันขอเป็นคนใส่มั่…”

“ฝันไปเถอะ”

.

.

แล้วความสัมพันธ์ต้องห้ามของพวกเขาก็เริ่มขึ้นจากตรงที่นี้เอง

.

.

END


A/N:

กลับมากับความบาปค่ะ– แค่ก

ตอนแรกตั้งใจจะเขียนลงวันมัตสึฮานะ แต่แน่นอนว่าเขียนไม่ทันค่ะ 5555
ถึงอย่างนั้นเลขที่วันก็ยังใช่อยู่นะตะ– แค่ก

คอนเซปต์คู่นี้จะวนเวียนอยู่แถวชื่อเบียร์ คิดว่าคงมีจำนวนตอนไม่มาก แต่ถ้ามีออกมาก็จะเป็นชื่อเบียร์เรื่อยๆ นี่ล่ะค่ะ
ยังไงก็ ฝากซีรี่ย์นี้ไว้ด้วยเช่นเคยนะคะ ยินดีรับทุกคอมเม้นท์ค่า

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s