[HQ!!] AIEL: DRUNKEN

DRUNKEN
iwaoi. hq!! doctor au. pg. fluff. companion piece to drink, drank, drunk.
part of ‘an adventure in everyday life of goshiki tsutomu’ series.

.

.

.

อิวะอิสึมิ ฮาจิเมะเป็นแค่หมอศัลยกรรมธรรมดาๆ คนหนึ่ง

ตารางชีวิตประจำวันของเขาคือตื่น ทำงาน กินข้าวเที่ยง กลับบ้าน พักผ่อน และนอน เป็นตารางเรียบง่ายแบบคนธรรมดาทั่วไป มีเพียงบางครั้งที่ตารางเปลี่ยนแปลงเล็กน้อย เช่นการใช้เวลาคืนวันศุกร์ในการสังสรรค์กับเพื่อนร่วมงานที่ว่างตรงกัน ซึ่งเป็นโอกาสที่เกิดขึ้นน้อยเหลือเกินเมื่อคำนึงถึงความเป็นจริงว่าเพื่อนของเขาล้วนแล้วแต่เป็นหมอด้วยกันทั้งนั้น

ต่างคนต่างก็ยุ่ง อยู่เวรสลับกันบ้าง ดังนั้นเมื่อมีใครสักคนเริ่มชวนดื่มขึ้นมา ส่วนมากถ้าอิวะอิสึมิว่างและไม่ได้เหนื่อยมากเกินไปนัก เขามักจะตอบตกลง

คืนนี้ก็เช่นกัน

เพียงแต่เขาไม่คิดว่าการที่เขาตามมาสมทบสองชั่วโมงให้หลัง จะทำให้เขาต้องมาพบกับภาพเพื่อนเมาแอ๋นัวเนียกันในที่สาธารณะแบบนี้

และหนึ่งในเจ้าเพื่อนคนที่ว่าดันเป็นโออิคาวะ โทรุเสียด้วย

อิวะอิสึมิรู้ว่าเขากำลังขมวดคิ้ว ใบหน้าของเขาตอนนี้คงแสดงความหงุดหงิดจนดูไม่ได้ สังเกตเอาจากสีหน้าของเพื่อนๆ ร่วมวงที่ยังมีสติครบถ้วนดี ซึ่งกำลังถอยห่างจากโออิคาวะกับคุโรโอะกัน

ศัลยแพทย์หนุ่มก้าวฉับไปนั่งลงตรงที่ว่างข้างหมอกระดูกที่กำลังเมา ฉวยเอามือปลาหมึกของคุโรโอะที่เกาะเกี่ยวโออิคาวะเกินงามออกไปเสีย ตามด้วยหยิบแก้วเหล้าออกจากมือของโออิคาวะ

คนกำลังกรึ่มโดนแย่งเครื่องดื่มจึงหันขวับมามองเขาตอนนั้นเอง สีหน้าตอนแรกแสดงความไม่พอใจ ก่อนจะยิ้มกว้างเมื่อเห็นว่าผู้มาใหม่เป็นใคร แล้วผละจากคุโรโอะมากอดคอเขาแทน

(กิริยาที่เขาพอใจไม่ใช่น้อย ถึงจะไม่มีทางยอมรับออกไปก็เถอะนะ)

“อิวะจัง~ ฉันนึกว่าอิวะจังจะไม่มาซะแล้ว”

นายเลยฉวยโอกาสนี้เมาแอ๋งั้นสิ อิวะอิสึมินึกก่นด่าอีกฝ่ายอยู่ในใจ

“ก็บอกแล้วไงว่ายังราวด์ไม่เสร็จ” อิวะอิสึมิรับแก้วเบียร์จากสึกะวาระ พยายามใช้เหตุผลอธิบายให้โออิคาวะเข้าใจ

แต่คนเมาก็คือคนเมา คิดจะใช้เหตุผลคุยคงต้องรอไปจนช่วงสายวันพรุ่งนี้

“อิวะจังทิ้งฉัน~”

“ก็บอกว่า–”

“อิวะจังไม่รักฉันแล้วอ่ะ…”

“เฮ้ย–”

“คุโรโอะ ปลอบฉันหน่อยซี่~” ว่าแล้วก็ผละออกจากตัวอิวะอิสึมิ พุ่งใส่อ้อมแขนของหมอห้องฉุกเฉินที่อ้าแขนรอรับอยู่แล้วทันใด

“มาเลยยอดรัก เดี๋ยวคุโรโอะคนดีจะปลอบใจนายเอง”

“เท็ตสึโร่ มีนายนี่แหละที่รักฉันจริง”

หลังจากนั้นทั้งคู่ก็สวมบทคู่รักนั่งออดอ้อนออเซาะกันต่อไป ท่ามกลางเสียงเฮฮาของเพื่อนร่วมวง

อิวะอิสึมิ ฮาจิเมะอยากจะใช้ความรู้วิชาชีพของตัวเองก่อเหตุฆาตกรรมเพื่อนแพทย์สองคนเอาก็ตอนนั้นเอง

.

.

หนึ่งชั่วโมงให้หลัง พวกเขาก็เริ่มแยกย้าย

เริ่มจากสึกะวาระที่ขอตัวไปทำธุระดึกดื่นเพราะโทรศัพท์จากแฟนเข้ากะทันหัน ต่อด้วยซาวามุระที่จากไปเพราะเหตุผลคล้ายๆ กัน เทนโดโดนตามตัวเข้าโรงพยาบาลจึงรีบบึ่งไปทันที ส่วนฮานามากิหายตัวไปตั้งแต่ตอนไหนไม่มีใครรู้ แต่อิวะอิสึมิพบข้อความในมือถือจากหมอตาจอมกวนเข้าเอาตอนที่เขากำลังจะกลับ ดูเหมือนฝ่ายนั้นก็จะขอกลับบ้านก่อนเช่นกัน

คุโรโอะโดนโคสุเมะตามกลับบ้านเป็นคนสุดท้าย ฝ่ายนั้นลากสังขารตัวเองไปเรียกแท๊กซี่อย่างทุลักทุเล และหันมาโบกมือลาเขา พร้อมส่งยิ้มมากเล่ห์ให้

“ฉันแค่แหย่เล่นนา อย่าโกรธล่ะ ไม่คิดจะแย่งของเพื่อนหรอก”

ทิ้งท้ายแล้วคุโรโอะก็รีบปีนขึ้นรถไป ไม่ปล่อยให้อิวะอิสึมิได้โต้เถียงแม้แต่นิดเดียว

สุดท้ายแล้วจึงเหลือพวกเขาแค่สองคน

อิวะอิสึมิ ฮาจิเมะกับโออิคาวะ โทรุที่เมาสนิท

เมื่อเทียบจากสภาพของพวกเขาแล้ว อิวะอิสึมิก็ตัดสินใจว่าเขาควรเป็นคนขับรถกลับบ้าน เพราะขืนปล่อยให้นายคนที่เอาแต่กอดคอนัวเนียเขาอยู่ตอนนี้เป็นคนขับ มีหวังคงได้วกเข้าโรงพยาบาลแทนแน่

คนตัวเล็กกว่าเดินกึ่งลากคนเมาไปที่รถ มือก็ล้วงกระเป๋ากางเกงโออิคาวะด้วยตั้งใจจะหาพวงกุญแจ อิวะอิสึมิจงใจไม่ขับรถมาเพราะเขาคาดเดาว่าคงเกิดเหตุการณ์เช่นนี้ขึ้นแน่ นี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่เขามาดื่มกับเจ้านี่เสียหน่อย

“ไอ้ขี้เมา” เขาบ่นขรม “ฉันสาบานว่าถ้านายยังไม่เลิกดื่มแบบไร้สติ ครั้งหน้าฉันจะห้ามนายดื่มอีกต่อไป”

คนโดนบ่นไม่รู้สึกรู้สาสักนิด “อิวะจัง~ พาฉันกลับบ้านของเราหน่อยน้า”

“บ้านของเราอะไรวะ”

“บ้านของเราสองคนไง~”

ไร้สติโดยสมบูรณ์

อิวะอิสึมิหยุดต่อความ ผลักนายหมอกระดูกเข้าประตูหลังแล้วปิดโครม ก่อนที่ตัวเองจะขึ้นที่นั่งคนขับไป

คนเมาร้องเพลงสลับกับบ่นหงุงหงิงไม่หยุด สร้างความรำคาญใจให้คนที่ยังสติครบถ้วนไม่ใช่น้อย อิวะอิสึมิกัดฟันแน่น นับหนึ่งถึงร้อยไปตลอดทางกลับคอนโดของเขา ซึ่งเป็นที่เดียวกับโออิคาวะพอดี

กว่าจะไปถึงที่หมาย อิวะอิสึมิต้องใช้ความอดทนอย่างสูงในการห้ามตัวเองไม่ให้จอดรถลงไปบีบคอโออิคาวะให้เงียบเสียงซะ

และโออิคาวะก็ยังคงบ่นงึมพร้อมโถมทิ้งน้ำหนักตัวใส่เขาต่อไป นอกจากจะไม่ยอมเดินเองแล้วยังเป็นตัวถ่วงอีก อิวะอิสึมิอยากจะโยนทิ้งลงกลางทางเสียจริง

แต่สุดท้ายเขาก็ไม่ได้ทิ้งคนเมาลงพื้น อิวะอิสึมิพาโออิคาวะมาจนถึงห้องตัวเองจนได้  แถมด้วยวางลงเตียงให้เสียเสร็จสรรพ

เขาถอนหายใจ นวดแขนตัวเองไปมา แบกผู้ชายหนักเจ็ดสิบนี่เหนื่อยใช่ย่อยเสียที่ไหน

ฝ่ายคนเมายังคงบ่นหงุงหงิง แต่เสียงนั้นเบาลงมาก อิวะอิสึมิคิดว่าคงเป็นเพราะเริ่มง่วง เขาจึงหันหลัง ตั้งใจไปหาชุดมาเปลี่ยนให้

“อิวะจัง…”

เสียงเรียกหยุดย่างก้าวก่อนที่เขาจะทันเดินไปตู้เสื้อผ้า เจ้าของชื่อหันกลับไป เห็นโออิคาวะหันมามองเขาด้วยใบหน้ารื้นน้ำตา

เดี๋ยวนะ วินาทีที่แล้วมันยังแหกปากร้องเพลงไร้สาระอยู่เลย

ภาพที่เห็นทำให้ใจหล่นวูบ ถึงจะรู้ว่าเป็นเพราะฤทธิ์น้ำเมา แต่อิวะอิสึมิก็รีบเดินกลับไปนั่งข้างเตียงทันที

“เป็นอะไร”

“อย่าทิ้งฉันไป…”

น้ำเสียงอ้อนวอนบีบคั้นหัวใจให้เจ็บแปลบ ภาพอดีตย้อนกลับมาในห้วงคิด วันที่คนเดียวกันเอ่ยประโยคเดียวกันนี้… แต่เขาไม่รับฟัง

ต้องใช้เวลาสักเท่าไรจึงจะลบล้างความรู้สึกผิดนี้ลงไปได้

เขาปาดน้ำตาออกจากใบหน้าโออิคาวะอย่างเบามือ “…ไม่ไปที่ไหนแล้ว”

จนกว่านายจะไล่ฉันไป

“จริงนะ”

“อืม”

เมื่อคำตอบที่ได้รับเป็นที่น่าพอใจ รอยยิ้มพรายจึงระบายขึ้นบนริมฝีปากบาง ก่อนที่ช่วงแขนยาวจะเลื่อนโอบรอบคออิวะอิสึมิ รั้งศัลยแพทย์หนุ่มลงมานอนข้างกัน

วินาทีถัดมา ร่างสูงก็ย้ายตัวเองขึ้นคร่อมอิวะอิสึมิเอาไว้เสียแล้ว

…เอ๊ะ

“…จูบนะ”

สิ้นคำขอ รูปหน้าหล่อเหลาก็โน้มลงมาใกล้โดยไม่รอคำอนุญาต อิสะอิสึมิไม่หลบหลีก แต่ก็ไม่อยู่เฉยรอให้อีกฝ่ายจู่โจม…

เพี๊ยะ!

“โอ๊ย” โออิคาวะร้องเสียงหลง กุมหน้าผากตัวเองที่โดนคนข้างใต้ดีดเสียงดัง “เจ็บอ้ะ”

นอกจากจะไม่สนใจเสียงประท้วงแล้ว อิวะอิสึมิยังผลักอีกฝ่ายให้กลับลงไปนอนดีๆ ก่อนจะลุกขึ้นนั่งเสียดื้อๆ

“ไอ้ขี้เมา นอนไป”

“อิวะจังงง”

“นายแค่เมา นายไม่ได้อยากจริงๆ หรอก” เขาถอนหายใจ รับมือสถานการณ์แบบนี้มานับครั้งไม่ถ้วนแล้ว และก็พูดประโยคนี้มาหลายครั้งแล้วเช่นกัน

แต่ดูเหมือนโออิคาวะจะเมาจนจำไม่ได้สักครั้ง

อิวะอิสึมิเหลือบมองคู่สนทนา เห็นฝ่ายตรงข้ามอ้าปากพะเงิบพะงาบเหมือนอยากจะพูดอะไรสักอย่าง เขาจึงตัดบท

“นอนเถอะ”

“…ก็ได้” โออิคาวะเอาหมอนปิดหน้า ส่งเสียงอู้อี้เป็นเด็กไม่ได้ดั่งใจ “…แต่อย่าไปไหนนะ”

“เออ” อิวะอิสึมิตอบ ในใจนึกเถียง ก็นี่มันห้องเขา จะให้เขาไปไหนได้

แต่อย่างว่า จะไปเอาสาระอะไรกับคนเมา

ผ่านไปราวสิบห้านาที โออิคาวะหลับไปแล้ว เหลือก็แต่อิวะอิสึมิที่ยังตื่นอยู่

เขาสางผมคนหลับอย่างเบามือ ได้แต่ถามตัวเองวนไปมาอยู่ซ้ำๆ

กี่ปีแล้วที่ความสัมพันธ์หยุดนิ่งอยู่กับที่

กี่ปีแล้วที่ไม่มีใครกล้าขยับไปไกลเกินกว่าคำว่า… เพื่อน

อิวะอิสึมิรู้ว่าเขาเคยพูดไว้ว่าจะรอจนกว่าอีกฝ่ายจะพร้อม จะรอไปเรื่อยๆ ตราบเท่าที่โออิคาวะยังไม่ผลักไสเขาออกไปไกลๆ …แบบที่เขาเคยปล่อยให้โออิคาวะต้องรอมาแล้ว

แต่ต้องรอไปนานสักเท่าไร… อิวะอิสึมิก็สุดจะคาดเดา

ขอแค่โอกาสให้ได้แก้ตัวอีกสักครั้ง

โน้มลงใกล้ฝ่ายที่หลับใหล ทอดสายตามองริมฝีปากเรียว นึกถึงคำขอและท่าทางคุกคามของคนเมา

แล้วเขาก็ยิ้มออกมา

“ถ้าคิดว่าฉันจะอยู่เฉยๆ ให้นายต้อนตามใจ… นายคิดผิดแล้ว”

แค่รอเวลา

แล้วเขาจะเอาคืนให้คุ้มเชียว

.

.

ระหว่างนี้… ถ้าจะฉวยโอกาสสักนิดหน่อย คงไม่ผิดอะไรใช่ไหมนะ

.

.

END


 

A/N:

หยอดอะอุนในช่วงของมัตสึฮานะไปนิดหน่อย เลยเอามาเขียนต่อค่ะ
ปูเรื่องอดีตเล็กน้อย แต่ไม่รู้จะได้เขียนเมื่อไหร่ (…) สรุปว่าคู่นี้ในเอยูนี้เขายังทำตัวเป็นเพื่อนกันก็เพราะมีเหตุผลนี่แหละหนา

คอนเซปต์คู่นี้ในเอยูหมอคือฟลัฟจริงๆ นะคะ ดราม่าอะไรไม่มี้ไม่มี

ว่าแต่ จนถึงตอนนี้ก็ยังไม่ได้เขียนถึงโกชิกิเลยสักตอน… นี่ซีรี่ย์ของนายแท้ๆ เลยนะ กชก.

Advertisements

One thought on “[HQ!!] AIEL: DRUNKEN

  1. แอว่กกกกกกกกก อิวะจังงงงงมายบอยยย มายแมนนน มายพรีเชียสส มายฮัสแบนด์ (หลายมายแล้วนะ5555) โอ๊ยย หล่อออออ อยากได้ สามีที่ดี แฟนที่ใช่ คนรักในอุดมคติเหลือเกิน อยากรู้แล้วค่ะว่าในอดีตอะไรยังไงบ้าง ชอบโออิของคุณวินน์ มิ้งๆ เอาแต่ใจ น่าตีมากๆ ฮือออ รออ่านต่อนะคะ!!

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s