[HQ!!] AIEL: MIDNIGHT

MIDNIGHT
iwaoi. hq!! doctor au. g. fluff.
part of ‘an adventure in everyday life of goshiki tsutomu’ series.

.

.

ขณะนี้เป็นเวลาเที่ยงคืน และอิวะอิสึมิ ฮาจิเมะกำลังใช้ความพยายามอย่างสุดกำลังในการถ่างตาตื่น

ชายหนุ่มอยู่ในชุดผ่าตัดสีน้ำเงินเข้ม นั่งกอดอกทำหน้าถมึงทึงอยู่ในห้องพักแพทย์ประจำโซนห้องผ่าตัด ดวงตาเรียวสีเขียวจับจ้องเข็มนาฬิกาเขม็ง

ติ๊ก ติ๊ก ติ๊ก เข็มวินาทีเดินไปไม่หยุดยั้ง บรรจบที่เลขสิบสอง เคลื่อนเข็มนาทีเพื่อบอกเวลา เที่ยงคืนสิบนาที

ผ่านมาแล้วสี่สิบนาที และนายหมอศัลยกรรมกระดูกก็ยังล้างแผลกระดูกมือขวาแตกเพราะกระถางหล่นทับไม่เสร็จเสียที

เขาอ้าปากหาว มือหนึ่งยกขึ้นขยี้ตา นับย้อนเวลาแล้วสรุปกับตัวเองว่านี่เขาตื่นและทำงานต่อเนื่องมาสี่สิบสองชั่วโมงแล้ว

ช่างเป็นชีวิตที่สุขภาพดีเหลือเกิน

แต่เอาเถิด ใช่ว่าเขาไม่ชิน ยังดีที่ตอนนี้ไม่มีนักศึกษาตามมาขอเข้าเคส เพราะกำลังเข้าช่วยอาจารย์ท่านอื่นผ่าตัดอยู่ อย่างน้อยก็คงเสร็จเร็วขึ้นกระมัง

อิวะอิสึมิปิดเปลือกตาลง หมายพักสายตาสักพัก แต่หลับตาได้แค่สิบห้านาทีประตูห้องพักก็เปิดออก ตามมาด้วยเสียงสดใสประหนึ่งคนพูดเพิ่งตื่นนอน

“อ้าว อิวะจัง อู้งานเหรอ”

คนโดนกล่าวหาสะบัดหน้ามองตาขวาง ส่งผลให้คนทักชะงักกึก ชูสองมือขึ้นทำท่ายอมแพ้ ปากพึมพำ “ใจร้าย แค่ทักทายเอง”

“ก็ถ้าหมอแถวนี้มันจะตั้งใจผ่ามากกว่าหยอดสาว ห้องผ่าตัดก็คงว่างให้ฉันเข้าไปทำงานแล้ว”

โออิคาวะ โทรุยกสองมือขึ้นทาบอก สีหน้าแสดงความสะเทือนใจชัดเจน “ฉันก็ตั้งใจทำงานนะ งานของคุณโออิคาวะน่ะต้องใช้ความละเอียดอ่อน ต้องใช้เวลาเป็นธรรมดา”

เขาพ่นลมหายใจพรืด ส่ายหัว ลุกจากที่นั่ง หมายจะก้าวออกไปทำงานของตนต่อ คนไข้กระเพาะทะลุของเขายังรอให้หมอไปผ่าตัด ไม่ใช่ยืนเถียงกับหมอศัลยกรรมกระดูกอยู่ตรงนี้

แต่นายหมอกระดูกคนที่ว่าคงไม่คิดแบบเดียวกัน เพราะเขายังยืนขวางอยู่เสียอย่างนั้น

“เฮ้ย ขวางทาง ฉันจะไป”

“ไม่อยู่คุยกันหน่อยเหรอ”

“ไม่” ตอบเสียงห้วน ตัดบัวไม่เหลือใยแม้แต่น้อย

“อิวะจังใจร้าย!”

“ก็เรื่องของฉัน” เขาดันคนตัวสูงกว่าให้พ้นทาง ก้าวฉับๆ ออกไปข้างนอก ตรงไปเคาท์เตอร์พยาบาลห้องผ่าตัด ถามหาห้องว่างและคนไข้ของเขา

“เอ่อ เรื่องนั้น…” พยาบาลสาวว่าเสียงอ้อมแอ้ม เหลือบมองเขาแล้วก็หลุบสายตาหนี “คือว่า มีเคสผ่าตัดด่วนมาจากห้องคลอดน่ะค่ะ ห้องอื่นเต็มหมดเลย เลยต้องขอลัดคิวใช้ห้องอาจารย์อิวะอิสึมิแทน…”

แล้วคนไข้เขาไม่ด่วนหรือไง อิวะอิสึมิได้แต่คิดอยู่ในใจ แต่เมื่อฟังรายละเอียดแล้วเขาก็ได้แต่ยอมรับชะตากรรม เคสของฝั่งสูติดูเร่งด่วนกว่าจริง ถ้าปล่อยไว้เด็กอาจเสียชีวิตได้ คนไข้เขาที่ยังตื่นดีสัญญาณชีพปลอดภัยก็คงต้องรอต่อไปอีกสักชั่วโมง

คิดแล้วลากเท้ากลับเข้าห้องพัก ปลอบใจตัวเองว่าอย่างน้อยก็มีเวลานอนพักอีกชั่วโมงหนึ่ง แต่เมื่อเปิดประตูเข้าไปเจอโออิคาวะยังนั่งจิ้มมือถืออยู่ที่เดิม เขาก็รู้ว่าตัวเองคงคิดผิด

“อ้าว อิวะจัง”

“โดนแย่งห้อง” ตอบสั้นๆ แล้วทิ้งตัวลงบนโซฟาอีกตัว

“ว้า น่าสงสาร”

ถึงจะว่าอย่างนั้นแต่น้ำเสียงดูไม่ได้สงสารสักนิด อิวะอิสึมิกัดฟัน หัวคิ้วกระตุก แต่ก็ยังยั้งปากตัวเองไม่ให้สวนอะไรออกไปทัน

“ยังไม่ไปนอนอีกเรอะ”

“คุณโออิคาวะเป็นคนงานยุ่งนะอิวะจัง” ไม่ว่าเปล่ายังกระดิกนิ้วชี้ไปมา ทำท่าประมาณว่า ช่างไม่รู้อะไรเสียเลย

สูดลมหายใจเข้า สูดลมหายใจออก อิวะอิสึมิย้ำกับตัวเอง จะตีหนึ่งแล้ว อย่าเสียพลังงานกับการตีกับคนบ้าโดยใช่เหตุ

“เอาดีๆ”

“มีเคสเด็กแขนหักมาต่อน่ะ”

อิวะอิสึมิพยักหน้ารับรู้ เอนหลังลงพิงโซฟา เขาหยิบมือถือขึ้นมาตั้งนาฬิกาปลุก แล้วบอกตัวเองให้นอนเก็บแรงเสีย

แต่โออิคาวะคงไม่ได้คิดแบบเดียวกับเขา

“อิวะจัง จะนอนแล้วเหรอ”

“เออ”

โออิคาวะเบ้ปาก กอดอก “เล่นด้วยกันก่อนสิ”

“ใช่เวลาเรอะ”

“ใช่!”

“ไอ้งี่เง่าคาวะ” เขาเค้นเสียงลอดไรฟัน “ฉันสาบานว่าถ้านายยังไม่หุบปากแล้วนอนอีก ฉันจะทำให้นายพูดไม่ได้อีกต่อไป”

ได้ผล โออิคาวะปิดปากฉับ ถึงจะยังแอบบ่นมุบมิบ แต่อิวะอิสึมิถือว่าถ้าเขาไม่ได้ยิน ก็ช่างมันแล้วกัน

ความเงียบโรยตัวปกคลุมได้ห้านาที เสียงโซฟาลั่นเอี๊ยดก็ดังมาแทนที่ อิวะอิสึมิที่ยังไม่หลับสนิทดีรู้สึกได้ถึงน้ำหนักที่โถมทับลงมาบนโซฟาที่ว่างข้างๆ เขา

“อิวะจัง…”

เขาถอนหายใจ “อะไร”

“หนาวอะ”

“ก็ลดแอร์”

“กอดนะ”

เสนออย่างหนึ่งแต่กลับทำอีกอย่างหนึ่งเสียอย่างนั้น แถมไม่รอคำยินยอมก็เอนตัวลงซบอิงเขาเลยทันทีอีกต่างหาก

อิวะอิสึมิชั่งใจระหว่างตบกบาลคนเอาแต่ใจหรือช่างหัวมันไปแล้วนอนต่อให้คุ้ม ยังไม่ทันได้ตัดสินใจก็รู้สึกถึงลมหายใจผ่อนเข้าออกสม่ำเสมอของคนข้างกายที่บอกให้รู้ว่าอีกฝ่ายหลับไปเสียแล้ว

…ง่วงอยู่แล้วนี่หว่า

สรุปกับตัวเองเสร็จสรรพแล้วถอนหายใจ เหลือเวลานอนอีกราวสี่สิบนาทีตามที่เขาตั้งใจไว้

อิวะอิสึมิเลื่อนมือหนึ่งขึ้นสางผมโออิคาวะเบาๆ ก่อนหลับตาและปล่อยให้นิทรารมย์มาเยือน

เอาเถอะ อยู่แบบนี้ก็ถือว่าอุ่นดี

.

.

END


 

A/N:

พ่ายแพ้ค่ะ พ่ายแพ้ต่อใจตัวเอง ทำไมถึงมีเรื่องใหม่งอกมาก็ไม่รู้ 55555555

เอยูหมอนี้ได้แรงบันดาลใจมาจากการไถทวิตไปเจอรูปค่ะ ก็เลยมานั่งคิดว่าในเวิร์สของเราแต่ละคนจะเป็นหมออะไรกันบ้าง แล้วก็ติดลม งอกออกมาเป็นเรื่องนี้ในความไวแสง
บ้าจริง… /ปิดหน้า

อันที่จริงซีรี่ย์นี้มีตัวเอกเป็นโกชิกิค่ะ เน้นเรื่องราวแต่ละวันของนักศึกษาแพทย์โกชิกิ แต่ไม่รู้ทำไมตอนแรกของซีรี่ย์ถึงออกมาเป็นอิวะโออิก็ไม่รู้…

อนึ่ง ระบบการเรียนการสอนในโรงเรียนแพทย์ของเรื่องนี้จะยึดจากของไทยเป็นหลักนะคะ ไม่แน่ใจว่าแตกต่างจากญี่ปุ่นมากน้อยยังไง แต่ยังไงก็เขียนได้แค่แบบของไทยนี่แหละค่ะ (…)

ซีรี่ย์นี้คงมาเป็นเรื่องสั้นตามอารมณ์เรื่อยๆ ไม่มีจุดเริ่มต้นและจุดจบ (…) ยังไงก็ฝากไว้อีกซีรี่ย์ด้วยนะคะ

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s