[HQ!!] AIEL: FLU

FLU
iwaoi. hq!! doctor au. g. fluff.
part of ‘an adventure in everyday life of goshiki tsutomu’ series.

.

.

ช่วงเปลี่ยนฤดูที่อากาศเปลี่ยนแปลงบ่อยเป็นช่วงที่คนรอบตัวอิวะอิสึมิ ฮาจิเมะดูจะป่วยกันเสียหมด

หน้ากากอนามัยดูเหมือนเป็นแฟชั่นใหม่ของผู้คนทั้งในและนอกโรงพยาบาล ถึงแม้ว่าเจ้าหน้าที่สถานพยาบาลมักจะใส่กันเป็นกิจลักษณะอยู่แล้ว แต่จำนวนคนที่ใส่ทั้งขณะปฏิบัติงานและเลิกงานกลับดูเพิ่มขึ้นจนเห็นได้ชัดในช่วงนี้

อย่าว่าแต่คนอื่นเลย อิวะอิสึมิเองก็ใช่ว่าจะสบายดีนักเช่นกัน

หลังกล่าวคำขอบคุณกับทีมรักษาคนอื่นๆ ศัลยแพทย์หนุ่มก็ถอดชุดตัวนอกและก้าวออกจากห้องผ่าตัด เขาปลดหมวกคลุมศีรษะออก ล้างมือ และเดินออกจากโซนห้องผ่าตัดเพื่อไปยังห้องเปลี่ยนเสื้อ ระหว่างทางก็ครุ่นคิดว่าจะแวะกินอะไรเป็นมื้อเย็นของวันนี้ดี

ฉับพลันก็รู้สึกคัดจมูกขึ้นมา เขาจาม ดีที่ยังสวมหน้ากากอนามัยไว้ ไม่อย่างนั้นเขาคงรู้สึกผิดน่าดูที่กลายเป็นตัวแพร่เชื้อโรค

อิวะอิสึมิเปิดประตู คิดว่าเวลานี้คงไม่มีใครอยู่ในห้องแล้ว

“อิวะจัง”

…แต่ดูเหมือนว่าเขาจะคิดผิด

“โออิคาวะ”

เจ้าของชื่อยิ้มกว้าง ให้ความรู้สึกกวนประสาทแบบที่แค่เห็นก็อยากต่อยหน้าหงาย “บังเอิญจัง อิวะจังก็เพิ่งเสร็จเหรอ”

บังเอิญแน่เรอะ “เออ”

“ฉันก็เพิ่งเลิก พอดีเลย! ไปหาข้าวเย็นกินด้วยกันเถอะ” นายหมอศัลยกรรมกระดูกว่าด้วยน้ำเสียงเริงรื่น ติดกระดุมที่แขนเสื้อเชิ้ตไปพลาง

อิวะอิสึมิหันหน้าเข้าหาล๊อคเกอร์ของตัวเอง ถอดเสื้อผ่าตัดออก หันแผ่นหลังใส่คู่สนทนา “ฉันจะรีบกลับ”

“เอ๋ แค่ราเม็งก็ได้ ไม่ได้เหรอ”

เขาส่ายหัว เกรงว่าจะไม่ได้จบแค่ที่ราเม็งอย่างที่โออิคาวะว่า “ถ้านายอยากกินนักก็ไปกินกับฟุตาคุจิสิ”

“แต่ฉันอยากไปกับอิวะจังนี่”

เขาถอนหายใจ มาอีกแล้ว น้ำเสียงเง้างอดออดอ้อนเป็นลูกหมานั่น

แล้วเขาจะปฏิเสธได้ยังไง

“เออ ก็ได้ แค่ราเม…” เขาจามอีกครั้ง เสียงดังชัดเจน ก่อนที่จะพูดจบประโยคเสียอีก แถมต่อด้วยเสียงไอค่อกแค่กที่ดูดังเหลือเกินในห้องแต่งตัวที่มีคนอยู่แค่สองคน

ได้ยินเสียงประตูล๊อคเกอร์งับปิด ตามมาด้วยเสียงก้าวเท้าฉับของสมาชิกร่วมห้อง รู้อีกทีโออิคาวะก็มายืนข้างเขาแล้ว

“ไม่สบายเหรอ อิวะจัง”

“เออ นิดหน่อย” เขาถอดหน้ากากอนามัยออก ถูจมูกตัวเอง แล้วเริ่มติดกระดุมเสื้อเชิ้ต

“ไหนเขาว่ากันว่าคนบ้าไม่เป็นหวัดไง”

อิวะอิสึมิตวัดสายตามองคนพูดในทันใด นึกว่าวันนี้จะได้พูดจากันดีๆ ที่ไหนได้ เขาคงหวังไปเอง

โออิคาวะยกสองมือขึ้นเป็นเชิงยอมแพ้ “กึ๋ย ไม่เอาน่า อย่ามองคุณโออิคาวะแบบนั้นสิ แค่หยอกเล่นเอง”

เขากลอกตา หันหน้ากลับไปทางล๊อคเกอร์ “ไอ้ที่ว่าคนบ้าไม่เป็นหวัดน่ะมันไว้ใช้กับแกต่างหาก”

“ใจร้าย!”

เขายักไหล่ เปลี่ยนจากชุดผ่าตัดเป็นเสื้อเชิ้ตกับกางเกงสแลคเรียบร้อยแล้วก็คว้ากระเป๋าเป้ หันไปหาโออิคาวะที่ยืนรออยู่ “ไปได้”

หมอศัลยกรรมกระดูกรูปหล่อพยักหน้าหงึก สะพายเป้เดินตามเขา แต่ก่อนจะทันได้ก้าวออกไปนอกห้องเปลี่ยนเสื้อ ฝ่ามืออุ่นก็วางโอบลงที่ไหล่ของอิวะอิสึมิอย่างแผ่วเบา

“ดูแลตัวเองด้วย”

อิวะอิสึมิพ่นลมหายใจพรืด ปัดมือของอีกฝ่ายออกอย่างง่ายดาย “บอกตัวเองเถอะ”

โออิคาวะไม่ได้ตอบว่าอะไร เพียงแต่ยิ้มแล้วก็ก้าวตามเขาออกไปเท่านั้น

.

.

.

วันถัดมาอิวะอิสึมิเกือบไปทำงานสาย เหตุเพราะยาแก้แพ้หนึ่งเม็ดที่เขากินก่อนเข้านอน

ถึงจะทำให้เขาก้าวเท้าเข้าที่ทำงานทันแบบฉิวเฉียด และเกือบจะไปไม่ทันตรวจผู้ป่วยในแผนกก่อนออกตรวจผู้ป่วยนอก แต่เจ้ายาเม็ดจิ๋วนั่นก็ทำให้เขารู้สึกดีขึ้นมากเมื่อเทียบกับเมื่อวาน สามารถตรวจผู้ป่วยนอกพร้อมสอนนักศึกษาแพทย์ได้เป็นอย่างดี

เมื่อใกล้ถึงเวลาพักเที่ยง เขาจึงปล่อยให้นักศึกษาไปกินข้าวกลางวัน ส่วนตัวเองก็จัดการตรวจคนไข้ต่ออีกสองสามคน ถึงเวลาเที่ยงครึ่งจึงปล่อยตัวเองไปกินข้าวบ้าง

เมื่อก้าวเข้าไปในโรงอาหาร สิ่งแรกที่เขาเห็นก็คือโออิคาวะ โทรุ

อิวะอิสึมิไม่ได้เอ่ยทักอีกฝ่าย เขาเดินไปสั่งข้าวจนเสร็จเรียบร้อยแล้วจึงเดินไปสมทบร่วมกับโต๊ะที่โออิคาวะนั่งอยู่ มีที่ว่างหนึ่งที่ทางขวามือของโออิคาวะพอดิบพอดี เขาจึงจับจองที่ตรงนั้นเสีย

บนโต๊ะมีสมาชิกอยู่อีกสองคน ได้แก่ เซมิ เออิตะ กุมารแพทย์ และสึกะวาระ โคชิ หมอรังสี ทั้งคู่กำลังสนทนากันเรื่องนักศึกษาแพทย์อย่างออกรส ในขณะที่โออิคาวะทำเพียงแค่นั่งฟังไปเรื่อยๆ โดยไม่เสนอความเห็นใดๆ

ซึ่งนับว่าแปลกมาก

“อิวะอิสึมิ” เซมิเอ่ยทักเขา “เพิ่งเสร็จ?”

เขาพยักหน้า

“งานหนักน่าดู” สึกะวาระว่า สายตาแสดงความเห็นใจ

“ก็พอๆ กับทุกคนนั่นแหละ” อิวะอิสึมิพูดแล้วตักข้าวเข้าปาก

“ก็ใช่ แต่ศัลยกรรมก็งานหนักกว่าอยู่ดีถ้าเทียบกับแผนกฉัน” สึกะวาระโคลงหัวไปมา ท่าทีครุ่นคิด “ไดจิดูยุ่งและเหนื่อยตลอดเวลาจนบางทีฉันยังไม่กล้าเข้าไปทักเลย”

“นั่นหัวหน้าภาคด้วยนี่”

“อืม เหมือนจะยุ่งเพราะต้องประชุมข้อสอบแล้วก็ประชุมผู้บริหารนั่นนี่ด้วย”

อิวะอิสึมิปล่อยให้เพื่อนร่วมโต๊ะทั้งสองคนสนทนากันไปเรื่อยเปื่อย ส่วนเขาก็กินข้าวเงียบๆ และเหลือบมองคนข้างตัวเป็นระยะ

โออิคาวะ โทรุดูเงียบจนผิดปกติจริงๆ

นี่เขานั่งมาตั้งหลายนาทีแล้ว แม้แต่เสียงเรียก อิวะจัง สุดน่ารำคาญยังไม่มีให้ได้ยินสักแอะ

“เฮ้ย”

ไม่มีปฏิกิริยาตอบสนองใดๆ

“โออิคาวะ”

ไร้ซึ่งการตอบรับจากบุคคลที่ท่านเรียก

“โออิคาวะ โทรุ” เสียงเรียกรอบนี้ดังขึ้นจนทั้งสึกะวาระและเซมิถึงกับหยุดคุยในทันที

“หะ หืม” ในที่สุดเสียงเรียกก็ส่งไปถึงปลายทาง โออิคาวะไหวตัวเฮือก หันไปมองคนเรียก ตอนนั้นเองที่อิวะอิสึมิได้จดจ้องหน้าอีกฝ่ายอย่างละเอียดถี่ถ้วน “อ้าว อิวะจัง เพิ่งเลิกเหรอ”

“มาตั้งนานแล้วต่างหาก”

“อย่างนั้นหรอกเหรอ”

“นาย” เขารวบช้อน อาหารในจานหมดไปได้สักพักแล้ว “ทำไมหน้าแดง”

“ก็อิวะจังเอาแต่จ้องหน้าฉัน” โออิคาวะตอบโดยไม่สบตาเขา และอิวะอิสึมิก็รู้จักอีกฝ่ายมานานมากพอที่จะรู้ว่าถ้าหวังหาคำตอบจริงๆ จากปากโออิคาวะ จนหมดวันเขาก็คงจะยังไม่ได้คำตอบ

อิวะอิสึมิเลื่อนมือไปแตะลงบนหน้าผากและข้างแก้มคู่สนทนาอย่างถือวิสาสะ “นายมีไข้”

“อากาศมันร้อน–”

“โออิคาวะ ฉันเป็นหมอ คิดว่าพูดแบบนั้นแล้วฉันจะเชื่อนายหรือ” เขาตัดบท ลุกจากเก้าอี้พร้อมกับลากคนข้างตัวขึ้นมาพร้อมกัน “และนายอยู่ในห้องแอร์ มันจะไปร้อนได้ยังไง”

“เป็นไข้? มิน่าล่ะโออิคาวะถึงเงียบผิดปกติ”

“เซมิ”

เจ้าของชื่อยักไหล่ ไม่สนใจเสียงดุของสึกะวาระ เขาหันไปมองอิวะอิสึมิเป็นเชิงว่า ให้ช่วยไหม

ศัลยแพทย์ส่ายหัว จับต้นแขนคนป่วยแล้วก้าวฉับออกจากโรงอาหาร ท่ามกลางสายตาบุคลากรทางการแพทย์นับสิบคู่ที่มองตามด้วยความสงสัยใคร่รู้

“อิวะจัง ฉันไม่เป็นอะไร”

อิวะอิสึมิลากคนตัวสูงกว่าผ่านแผนกฉุกเฉิน เขาคว้าปรอทวัดไข้ ใช้กำลังบังคับวัดมันตรงนั้น

ติ๊ด ติ๊ด ติ๊ด

ปรอทฉายตัวเลขสาม เก้า และห้าให้เขาเห็น

“สามสิบเก้าจุดห้าองศา นายยังจะพูดอีกไหมว่าไม่เป็นไข้”

โออิคาวะอ้าปากพะเงิบพะงาบ จนด้วยคำพูดจะต่อกร ได้แต่ปล่อยให้อิวะอิสึมิซักประวัติอาการเขาจนละเอียด แล้วลากไปเบิกยาก่อนพาไปห้องพักแพทย์ศัลยกรรม

“นายยังมีเคสผู้ป่วยนอกเหลือตอนบ่ายไหม”

โออิคาวะพยักหน้า

“โทร.ไปฝากใครสักคน ถ้านายไม่โทร. ฉันจะโทร.เอง”

“แค่สองสามคนเอง เดี๋ยวฉันค่อยกลับมานอนก็ได้…”

เมื่อคำตอบที่ได้รับไม่เป็นที่น่าพอใจ ศัลยแพทย์หนุ่มจึงคว้าโทรศัพท์ขึ้นมากดหาคนรู้จักในภาคศัลยกรรมกระดูกด้วยตัวเองทันใด

กิริยาที่ทำให้โออิคาวะยิ่งจนด้วยคำพูดหนักกว่าเดิม นี่เพื่อนหรือแม่เขากันแน่

“เรียบร้อย” วางสายลงตอนที่ก้าวมาถึงหน้าประตูที่หมายพอดี เขาเปิดประตู โชคดีที่ตอนนี้ไม่มีใครอยู่สักคน “เขาจะตรวจแล้วนัดให้นายใหม่อาทิตย์หน้า ถึงตอนนั้นนายก็ควรจะหายได้แล้ว”

“นี่อิวะจังเป็นแม่ฉั…”

อิวะอิสึมิใช้สายตาดุจัดมองปรามคนป่วยก่อนที่จะพูดจบประโยค ซึ่งได้ผล เขาหยุดพูดทันที

“ดุ”

“ถ้าไม่ดุแล้วนายจะฟังไหม” เขาเดินเข้าไปใกล้ เลื่อนมือโอบเอวอีกฝ่าย รับรู้ถึงอาการสะดุ้งเฮือกของโออิคาวะ แต่เขาไม่สนใจ “นายบอกให้ฉันดูแลตัวเอง แต่นายไม่เห็นจะดูแลตัวเองบ้างเลย”

ความเงียบคือคำตอบ

“ไปนอน”

“ถ้าฉันนอนแล้วอิวะจังจะนอนกับฉันไหม”

“จะบ้าเรอะ” เขาเดินไปที่โซฟา พาคนป่วยไปพร้อมกัน ไม่ปล่อยมือจากเอวโออิคาวะเลยแม้สักวินาที “ฉันมีงาน”

“เฮ้อ พ่อคนงานยุ่ง”

“ฉันเบิกยามา กินด้วย”

“จ้า จ้า คุณแม่อิวะจัง”

โออิคาวะต่อล้อต่อเถียง แต่ก็ยอมเอนตัวลงพักดีๆ โดยไม่ปริปากพูดถึงเรื่องงานอีก เพียงแค่นั้นอิวะอิสึมิก็พอใจ

“ตรวจเสร็จแล้วฉันจะมารับ”

“อิวะจัง ใจดีจนชักจะน่าขนลุกแล้วนะเนี่ย”

เขาดีดหน้าผากคนป่วยเข้าให้หนึ่งที “นอนไป”

โออิคาวะยิ้ม “อย่าลืมฉันทิ้งไว้ที่นี่นะ”

“เออ ถ้าเผลอลืมจะให้อาโอเนะมาลากนายออกไปแทนแล้วกัน”

“ใจร้าย!”

“นอน”

เสียงบ่นงึมงำดังต่อเนื่องอยู่พักหนึ่งก็กลายเป็นเสียงหายใจเข้าออกสม่ำเสมอ โออิคาวะหลับไปแล้ว ส่วนอิวะอิสึมิก็คิดว่าถึงเวลาที่เขาควรจะไปทำงานต่อเสียที

ปัดเอาผมเปียกเหงื่อที่ปรกหน้าคนหลับออกอย่างเบามือ กิริยาอ่อนโยนแบบที่ใครมาเห็นเข้าก็คงแทบนึกไม่ถึงว่าอิวะอิสึมิ ฮาจิเมะจะมีให้โออิคาวะ โทรุได้ เพราะใครๆ ต่างก็ชินชากับภาพพวกเขาหยอกล้อใช้กำลังกันเสียมากกว่า

อิวะอิสึมิลุกขึ้น หยิบเอาผ้าห่มที่วางอยู่บนโซฟาอีกตัวมาคลุมเจ้าของเรือนผมสีน้ำตาลที่กำลังหลับใหล ก่อนก้าวออกไปจากห้องพัก

ดูท่าเขาคงต้องรับมือคนป่วยไปอีกหลายวัน

…ใช่ว่าเขาไม่เต็มใจหรอกนะ

.

.

END


A/N:

เอยูหมออิวะโออิเช่นเคยค่ะ
ติดลมค่ะ…

อันที่จริงในซีรี่ย์นี้เขายังไม่ลงเอยกันเลย สถานะเป็นเพื่อน แต่ก็ทำตัวแบบนี้ไปทั่วโรงพยาบาลแหละค่ะ
เป็นทอปปิคสนทนาประจำวันของกลุ่มสาวๆ อยู่เรื่อยไป

คิดว่าถ้ามีตอนหน้าออกมาคงวกไปที่คนอื่นบ้างเสียที
ซีรี่ย์โกชิกิแท้ๆ แต่ตอนนี้นายอยู่ที่ไหนกันนน

ปล ซีรี่ย์นี้มีชื่อย่อว่า AIEL = Adventure in everyday life ค่ะ

Advertisements

One thought on “[HQ!!] AIEL: FLU

  1. นี่อยากเป็นไข้มากเลยค่ะ อยากให้อิวะจังดูแล– แค่กๆ แต่งสนุกมากกก แต่งได้น่ารักน่ากิน(?)มากเลยค่า

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s