[HQ!!] Timeline: (0) ชอบ

Timeline
iwaoi, brief mention of ushioi. hq!! g. slice of life.
written for fictober ’16 challenge. part of ‘timeline’ drabble series.

 

 

0.
ชอบ

เขาคิดว่าเขาชอบอีกฝ่ายมาตั้งแต่จำความได้

 

 

เขารู้จักอิวะอิสึมิ ฮาจิเมะตั้งแต่ยังไม่ทันหัดคว่ำตัว
ตั้งแต่ยังเป็นแค่เด็กแบเบาะที่ไม่รู้ประสีประสา
แต่เพราะจำความไม่ได้ จึงคงไม่นับเป็นการ รู้จัก จริงๆ

เมื่อเริ่มจำความได้ แทบทุกความทรงจำของเขาก็มีอิวะอิสึมิอยู่ข้างกัน
ทั้งในฤดูใบไม้ผลิที่กลีบดอกซากุระปลิดปลิว
หรือในฤดูร้อนที่พากันตามจับแมลงกลางแดดร้อนจัด
แม้แต่ในฤดูใบไม้ร่วงที่กิจกรรมโปรดคือการก้มหน้าก้มตานับใบไม้ที่ตกตามพื้น
และในฤดูหนาวที่อากาศเย็นจนต้องซุกตัวอยู่ข้างกัน

 

ในเวลาที่สุขสนุกสนานจนได้หัวเราะร่า
และในช่วงที่โศกเศร้าจนน้ำตาหลั่งรินไม่ขาดสาย

 

ล้วนแล้วแต่มีอิวะอิสึมิอยู่ด้วยทั้งสิ้น

 

กว่าจะรู้ตัวอีกที ก็พบว่าในห้วงคิดนั้นมีแต่อิวะอิสึมิอยู่เต็มไปหมดเสียแล้ว
ชอบ ตั้งแต่เมื่อไหร่ยังไม่ทันรู้ตัวเสียด้วยซ้ำ

 

 

เขาบอก ชอบ อิวะอิสึมิครั้งแรกเมื่ออายุเจ็ดปี

 

ในยามบ่ายคล้อยวันหนึ่ง ขณะที่พวกเขากำลังเดินกลับบ้าน
อิวะอิสึมิเดินนำหน้า มือขวาจับจูงมือขวาของเขาที่เดินตามหลัง
ตามเนื้อตัวของอิวะอิสึมิมีรอยถลอกปอกเปิก ส่วนเขามีรอยช้ำที่ข้างแก้ม
เขาก้มหน้า ปล่อยให้น้ำตาไหลเงียบๆ และเดินโดยอาศัยอีกฝ่ายชี้นำเท่านั้น

เขาจำรายละเอียดไม่ได้แล้วว่าก่อนหน้านั้นเกิดอะไรขึ้น
จำได้เพียงคร่าวๆ ว่าตนโดนเพื่อนในโรงเรียนแกล้ง
และได้อิวะอิสึมิเป็นคนช่วยเหลือออกมา

“หยุดร้องไห้ได้แล้วน่า”
“…”
“เอาแต่ร้องไห้แบบนี้ เดี๋ยวคุณป้าก็เป็นห่วงหรอก”
“…”
“โออิคาวะ”
“…”
“โทรุ”

“ฮึก…”

เสียงสะอื้นดังลอดออกมาโดยไม่ได้ตั้งใจ

 

“ฮาจิเมะจัง ฉัน…”
“นายไม่ได้ทำอะไรผิดทั้งนั้น”

เขาเงยหน้าขึ้น มองแผ่นหลังของเพื่อนสนิท

“พวกนั้นต่างหากที่ไม่มีเหตุผล”
“…ฮาจิเมะจัง”
“นายไม่ผิด และฉันจะพิสูจน์ให้นายทุกครั้ง”

ในชั่วขณะที่ม่านน้ำตาบดบังทัศนียภาพเบื้องหน้า
เขาจำได้ว่าตนเองจับมืออิวะอิสึมิแน่น
ก่อนจะพูดพร่ำซ้ำไปมาราวกับท่องคาถา

 

“ขอบคุณนะ ฮาจิเมะจัง”
“ชอบนะ”
“ชอบ…”
“ฉันชอบฮาจิเมะจังที่สุดเลย”

 

เขาคิดว่าอิวะอิสึมิคงไม่คิดว่าความหมายของคำว่า ชอบ นั้นลึกซึ้งเท่าไร
แต่ความรู้สึกของเขาในยามนั้นลึกซึ้งและแจ่มชัดจริงๆ

 

 

เขาเกือบสารภาพครั้งที่สองเมื่อครั้งเรียนอยู่คิตะกาวะไดอิจิ

 

ถึงแม้จะจบชั้นมัธยมต้นด้วยความพ่ายแพ้ต่ออุชิจิมะ วากะโทชิเช่นเดิม
แต่รางวัลที่ได้มาก็ทำให้เขายิ้มได้จากใจ

ยิ้มทั้งตายิ้มทั้งปาก จนอิวะอิสึมิเอ่ยทัก

“ยิ้มไม่มีเบื้องหลังแบบนี้หายากนะ”
“ยิ้มของฉันน่ะซื่อตรงเสมอนั่นแหละ!”

เฮอะ! เขาได้ยินเสียงอิวะอิสึมิพ่นลมหายใจพรืด
ถึงกระนั้นรอยยิ้มกลับระบายขึ้นบนใบหน้าของคนที่จิกกัดเขาอยู่เมื่อครู่

 

หัวใจเต้นระรัวให้กับภาพตรงหน้า
สิ่งที่เขาต้องการมากยิ่งกว่ารางวัลหรือชัยชนะ ก็คือรอยยิ้มของอิวะอิสึมิ ฮาจิเมะ

 

“อิวะจัง ฉัน…”

ชอบอิวะจัง

เกือบหลุดปากพูดไปอยู่แล้ว ยังดีที่ยั้งตัวเองได้ทัน
คนโดนเรียกหันมาทำคิ้วขมวดใส่เขาเป็นเชิงให้พูดต่อ

 

แต่เขาไม่ได้พูดออกไป

 

 

คำสารภาพครั้งที่สามของเขาคือเดิมพันที่ทำกับตัวเอง

 

เมื่อการแข่งขันนัดสุดท้ายในชีวิตมัธยมปลายของพวกเขาจบลง
สิ่งที่เขาทำ คือฉกฉวยริมฝีปากของอิวะอิสึมิ ฮาจิเมะ

เป็นการกระทำที่ขี้ขลาด ฉวยโอกาสในยามที่อีกฝ่ายอ่อนแอ
แต่นั่นคือคำสารภาพครั้งที่สามของเขา

คำสารภาพ… ที่ส่งไป ไม่ถึง อิวะอิสึมิ
เช่นครั้งที่ผ่านๆ มา

เมื่ออีกฝ่ายไม่มีปฏิกิริยาใดๆ มากไปกว่าความตกใจที่ฉายชัดบนสีหน้า
เขาจึงไม่ให้คำอธิบายใดๆ ทั้งสิ้น

และตัดสินใจหันหลังให้กับรักแรกของตัวเอง
ไปตอบรับและลองให้โอกาสกับคนที่เขา… ไม่ได้รัก

 

เห็นแก่ตัวเหลือเกิน โออิคาวะ โทรุ

 

แต่สุดท้ายแล้วความสัมพันธ์ที่ไม่ได้เกิดขึ้นจากความรักก็จบลง
จบลงโดยที่เขาไม่หลงเหลือความรู้สึกใดทั้งนั้น

กลับมีเพียงความรู้สึกเก่าที่เด่นชัดขึ้นมาแทนที่

 

 

เมื่ออิวะอิสึมิบอกเขาว่าจะเดินทางมาโตเกียว เขารีบเสนอที่อยู่ของตนให้พักอาศัยทันที
ถึงแม้จะล้มเลิกความตั้งใจในการบอกความรู้สึกของตนให้ปลายทางได้รับรู้ไปแล้ว
แต่เขาขอแค่ได้อิวะอิสึมิมาอยู่ข้างๆ กัน… ไม่ว่าจะในฐานะอะไร เขาก็พอใจ

 

ถึงอย่างนั้น การเก็บความรู้สึกอันมากล้นให้อยู่ลึกสุดใจนั้นไม่ใช่เรื่องง่ายเลย

 

เขาจึงเลี่ยงการพบปะกันมากเกินความจำเป็น
ตื่นเช้ากว่าที่เคยเพื่อออกไปวิ่ง กลับบ้านและเข้านอนเร็วก่อนที่อิวะอิสึมิจะกลับจากทำงาน
ทั้งหมดนั้นเพื่อฝังกลบความรู้สึกที่ไม่ต้องการให้คนข้างกายรับรู้

เขาคิดว่าเขาทำได้ดี
และน่าจะปิดบังความรู้สึกไปได้ตลอดรอดฝั่ง
จนกระทั่งอิวะอิสึมิเอ่ยคำถามขึ้นมาในวันหนึ่ง

 

“นาย… อุชิจิมะไม่มาหานายบ้างเลยเรอะ”

 

อา ใช่แล้ว…
เขายังไม่ได้บอกอิวะอิสึมิเลยนี่นะ

 

“เลิกไปแล้วล่ะ”
“…ทำไม”
“ก็ไม่ได้ชอบนี่”

 

ความสงสัยฉายชัดบนใบหน้าของคนรับฟัง

…ส่งไปไม่เคยถึงเลยจริงๆ ด้วยสินะ
คำว่า ชอบ ของเขา

เขาตัดสินใจในตอนนั้นเอง
การสารภาพครั้งสุดท้ายของเขา

 

“อิวะจัง จำไม่ได้เหรอ”
“หา”
“คนที่ฉันชอบน่ะ…”

คืออิวะจังไงล่ะ

ขยับปากเอ่ยชัดทีละคำ
แต่ไม่มีเสียงใดเล็ดลอดออกมา

 

สุดท้ายแล้วเขาก็ยังขี้ขลาดดังเดิมนั่นเอง

 

“ไอ้งี่เง่าคาวะ”

 

เสียงห้วนสั้นนั้นทำให้หัวใจของเขาหล่นไปอยู่ตาตุ่ม
เตรียมรับถ้อยคำปฏิเสธที่จะตามมา

และไม่ได้เตรียมใจรับกลีบปากอุ่นที่ประกบเข้ามาเลยแม้แต่น้อย

 

“ฉันก็ชอบนายเหมือนกัน”

 

สิ่งที่เขาจดจำได้หลังจากนั้น
นอกจากรสชาติของน้ำตาแห่งความยินดีที่ปะปนไปกับรสจูบแล้ว
ก็คือความรู้สึกเต็มตื้นในหัวใจที่เขาเพิ่งเคยได้สัมผัสเป็นครั้งแรกนั่นเอง

 

 

แม้ต้องใช้เวลาแสนเนิ่นนาน

แต่ในที่สุด ความรู้สึกของเขาก็ส่งไปถึงปลายทางเสียที

END


A/N:

คอนเซปต์ของเรื่องนี้คือความสัมพันธ์ของอะอุนในแต่ละช่วงอายุ เป็นไทม์ไลน์ตามชื่อเรื่องเลยค่ะ
เป็นช่วงมอต้น มอปลาย มหาลัย วัยทำงาน และตอนเด็ก
สี่ตอนแรกมาจากมุมมองของอิวะจังเสียหมด ตอนสุดท้ายเลยว่าผ่านมุมมองของโออิบ้างค่ะ

เดิมเขียนเรื่องนี้ในช่วงฟิคโทเบอร์ก็จริง แต่จริงๆ เคยตั้งใจว่าจะเขียนเป็นเรื่องยาวกว่านี้
พอเขียนมาจนจบก็… ดีแล้วที่ไม่เขียนยาว 555555555

หลังจากนี้มีแพลนเรื่องยาวอีกประมาณสองเรื่องที่ไม่รู้จะเขียนจบหรือเปล่า
ถ้าเขียนจบก็… เจอกันบล๊อคนี้ที่เดิมค่ะ ฮา

ขอบคุณทุกคนที่อ่านมาจนถึงตอนนี้นะคะ
น้อมรับทุกคอมเม้นท์ติชมค่ะ ฮี่

Advertisements

2 thoughts on “[HQ!!] Timeline: (0) ชอบ

  1. อะอุนเป็นคู่ที่เหมือนจะเข้าใจกันดีกว่าใครๆ และน่าจะใกล้ชิดกันมากกว่าใครเพื่อนด้วย
    แต่เพราะแบบนี้เลยทำให้ต่างคนต่างติดอยู่ในเฟรนด์โซนสินะคะ ไม่คิดเข้าข้างตัวเองทั้งคู่ ฮาาาา
    ถึงอย่างนั้น แต่ก็ต้องบอกว่าสมเป็นอะอุนมากๆเลยค่ะ

    ตอนพาร์ท 2 ที่อิวะจังยังสับสนงงงวย พอโออิคาวะประกาศคบสายฟ้าแลบเราตกใจตามอิวะจังเลย
    ณ จุดนั้นลุ้นมาก ชอบที่หลังจากทั้งคู่ก็ยังติดต่อกัน และการได้คุยกันเล็กๆน้อยๆก็กลายเป็นเรื่องพิเศษขึ้นมา
    พออยู่ในจุดที่ข้ามไปไม่ได้จริงๆ คนอย่างอิวะจังคงพอใจกับสถานะแบบนี้แล้วมั้ง
    แต่ลุยหน่อยมั้ยค้าาาาา โธ่!!! นี่ถ้าโออิคาวะไม่สารภาพก่อนชาตินี้พี่จะพูดมั้ย อิวะจังคนบื้อ
    โออิคาวะนกไปสามรอบแล้ว เห็นใจเค้าบ้าง รอบสุดท้ายก็ยังต้องให้อีกฝ่ายพูดก่อนอีก
    แต่ก็ดีใจที่สื่อไปถึงเสียทีค่ะ ไม่โดนเฟรนด์โซน(ที่คิดกันเอาเอง)ขวางแล้วนะ

    ขอบคุณสำหรับซีรี่ย์ timeline นะคะ จะเป็นกำลังใจให้ผลงานเรื่องยาวด้วยค่า ^ ^

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s