[HQ!!] Injuries

Injuries
iwaoi. hq!! pg. fluff. written for fictober challenge.

 

1.

อิวะอิสึมิ ฮาจิเมะ มีปัญหากับข้อเท้าซ้าย

ข้อเท้าของเขาแพลง นั่นเป็นสิ่งที่เพิ่งเกิดขึ้นเมื่อไม่นานมานี้ หากจะให้ประมาณวันเป็นตัวเลขชัดเจนก็เห็นจะราววันสองวันนี้เองได้

นักกีฬากับอาการบาดเจ็บเป็นสิ่งคู่กัน พวกเขาล้วนต้องพันปลายนิ้วเป็นครั้งคราวเมื่อมีอาการซ้น บางครั้งก็ต้องพักเพราะอาการบาดเจ็บที่ขา หรือบางทีก็เป็นจากการที่ลูกบอลกระทบกระแทกศีรษะจนเสี่ยงบาดเจ็บทางสมอง ต้องหยุดพักกันไปก็มี

(ซึ่งคนที่ประสบบ่อยที่สุดก็เห็นจะหนีไม่พ้นเจ้ากัปตันกวนประสาท โดยฝีมือรองกัปตันมือดีนั่นเอง)

ด้วยเหตุนั้น อิวะอิสึมิจึงต้องระเห็จไปนั่งอยู่บนม้านั่ง พักข้อเท้าตามคำสั่งของผู้กำกับ และเท้าคางมองสมาชิกทีมคนอื่นฝึกซ้อมด้วยสายตาที่ผสมปนเประหว่างความหงุดหงิดกับความเซ็ง

(เขามองซ้ายขวาหากลุ่มผมสีน้ำตาลเข้ม แต่ไม่พบ หมอนั่นอู้ซ้อมรึไงกัน

ไม่สิ ไม่น่า
เขารู้ดีกว่าใครว่าโออิคาวะ โทรุไม่มีวันหนีจากวอลเล่ย์บอลแน่ มีก็แต่ต้องใช้กำลังลากออกจากสนามเพื่อให้ได้ไปพักบ้างเท่านั้นแหละ)

“หวา อิวะจังขาเป๋ล่ะ ~”

นั่นไง เจ้าตัวดีหาเรื่องมากวนเขาจนได้

“จะหาเรื่องก็ดูเวลาหน่อย”
“โห อารมณ์ไม่ดีซะด้วย”
“ก็แน่สิ”
“ก็นี่ล่ะน้า ไม่คูลอย่างคุณโออิคาวะ ถึงได้เจ็บตัวง่ายๆ ไง”

ไม่เห็นจะเกี่ยว!

ได้แต่คิดแย้งในใจ ยังไม่ทันอ้าปากโต้ตอบ ก็ต้องนิ่งค้างไป เมื่อจู่ๆ อีกฝ่ายที่ยืนกอดอกทำท่าเหนือกว่าอยู่ข้างๆ ก็ย่อตัวลงจนใกล้เท้าเขา ยื่นมือไปลูบปุบสองทีอย่างเบามือ

“หายไวๆ นะ หายไวๆ”

ว่าจบแล้วยังเป่าฟู่วสมทบท้าย ทำอย่างกับเขาเป็นเด็กอนุบาลไปได้ ก่อนจะยืดตัวขึ้นยืนเต็มความสูงเหมือนเดิม

“ไม่มีคนบ้าพลังอย่างอิวะจังให้ส่งลูกให้ มันขาดสีสันไปนิดน่ะน้า”

เอ๊ะ นี่มันหลอกด่าเขาอยู่รึเปล่านะ

“โออิคาวะ!”
“กึ๋ย ไปดีกว่า”

พอได้ยินเขาส่งเสียงดุ เจ้าตัววุ่นวายก็ทำท่าขนลุก กลัวหัวหดจนเกินพอดีแบบที่ฟันธงได้ว่าเสแสร้ง แล้ววิ่งกลับเข้าสนามไป

แต่ถึงท่าทางอีกฝ่ายจะกวนประสาทแค่ไหน

มนต์ปัดเป่าอาการเจ็บปวดที่อีกฝ่ายร่ายให้นี่ ก็เห็นทีคงต้องยอมรับว่าใช้ได้ผลดีเลยทีเดียว

 

 

2.

โออิคาวะ โทรุมีปัญหากับเข่าขวา

นับเป็นปัญหาที่เรื้อรังพอสมควร เพราะเขามักมีอาการปวดแปลบขึ้นมาเรื่อยๆ ในเวลาที่ออกกำลังกายขนาดหนักจนร่างกายขอร้องประท้วง ถึงส่วนมากแล้วจะเป็นอาการที่หายได้โดยไม่ทันต้องลงมือทำอะไร แต่ก็มีบางครั้งเช่นกันที่ปวดหนักข้อเข้าจนเขาต้องยอมพักผ่อนแต่โดยดี

เขาเคยไปตรวจกับหมออยู่บ้าง และมักได้รับยาแก้อักเสบกลับมาพร้อมกับคำเตือนด้วยความหวังดี ให้ระมัดระวังการใช้งานเข่าเสียบ้าง เพราะในระยะยาว อาการอาจไม่จบแค่ที่ปวดเป็นครั้งคราว

เขาอาจเล่นวอลเล่ย์บอลไม่ได้อีกถ้าข้อเข่าขวาเสื่อม

เป็นความจริงที่เพียงคิดถึงก็รู้สึกเหมือนโลกทั้งใบดับมืดลง

น่าสะพรึงกลัวเหลือเกิน
โลกที่เขาไม่อาจทำตามความฝันของตัวเองได้

ในเวลาที่ความคิดเช่นนั้นเข้าครอบงำ เขาจะยอมทำตัวเป็นเด็กดีนั่งพักอยู่ข้างสนาม ถึงจะเซ็งจนต้องตีหน้าบูดประกอบฉากสักหน่อย แต่ถ้าให้เลือกเสียช่วงเวลานี้ไปแลกกับการต่อเวลาในการเล่นวอลเล่ย์บอลอย่างมีประสิทธิภาพ เขาว่ามันก็คุ้มกันอยู่

“เฮ้ย”

เสียงห้วนๆ ที่คุ้นเคยเรียกให้เขาละสายตาจากสนามตรงหน้า

“อิวะจัง”
“หัดดูแลขาตัวเองดีๆ หน่อยสิ ไอ้งี่เง่าคาวะ”

ไม่แคล้วโดนบ่นจนได้ ขนาดว่าเขาเป็นคนเจ็บนะนี่

“อิวะจังนี่เป็นแม่ฉันจริงๆ ด้วยสินะ”

ไม่มีคำตอบเป็นเสียงพูดให้ประโยคนั้น มีแต่หน้าตาบอกบุญไม่รับแถมพร้อมอัดเสยเท่านั้นที่ส่งกลับมา ทำให้โออิคาวะตัดสินใจปิดปากฉับในทันใด

เอะอะก็ทำท่าขู่จะใช้กำลัง
ไม่ยุติธรรม!

“อยากจะพังเข่าตัวเองให้ไวนักหรือ”
“เปล่าสักหน่อย ถึงได้มานั่งอยู่ตรงนี้ไง”
“ก็ถ้านายไม่หักโหมบ้าๆ ตั้งแต่แรก มันก็ไม่เป็นขนาดนี้หรอก”

เขาอ้าปาก ตั้งท่าจะเถียงต่อ แต่แล้วก็ปิดฉับ เถียงไม่ออก เพราะรู้ดีว่าอีกฝ่ายพูดถูก

อิวะอิสึมิ ฮาจิเมะยังคงมีสีหน้าหงุดหงิดอยู่ในตอนที่เขาทิ้งตัวลงนั่งข้างโออิคาวะ โทรุ แต่ถึงกระนั้นสัมผัสจากฝ่ามือที่แนบลงแตะเข่าข้างที่เสียหายอย่างแผ่วเบานั้นก็ช่างแตกต่างจากท่าทีที่แสดงออกเสียเหลือเกิน

“อย่าทำอะไรบ้าๆ เกินไปนัก…”

อย่าทำให้ฉันเป็นห่วง

เป็นคำที่อีกฝ่ายไม่ได้พูดออกมา แต่เขาก็สัมผัสได้ผ่านการกระทำ

“อื้อ”

น่าแปลกนักที่จู่ๆ อาการปวดแปลบทั้งหลายก็พลันสลายหายไป

หรืออิวะอิสึมิ ฮาจิเมะ จะมีเวทมนตร์ชั้นเยี่ยมโดยที่เขาไม่เคยรู้มาก่อนกันนะ

 

 

END


A/N:

อีกเรื่องที่เขียนช่วงฟิคโทเบอร์ค่ะ เราชอบ hc ที่ว่าเข่าขวาของโออิคาวะมันพังเยอะนะ และชอบอ่านพวกฟิคแอ๊งที่เข่าโออิเจ๊งด้วย แต่ขณะเดียวกันก็รู้สึกว่าเด็กคนนี้ไม่ควรจะแอ๊งตลอดชีวิตขนาดจมกับความล้มเหลวที่ไม่ได้เล่นวอลเล่ย์บอลเพราะเข่าพัง

เอ๊ะ งงๆ แต่สรุปคืออยากเขียนเรื่องเข่าขวาที่ไม่ดีของโออิสักครั้งนั่นแหละค่ะ

Advertisements

2 thoughts on “[HQ!!] Injuries

  1. สวัสดีค่ะ เพิ่งได้มีโอกาสผ่านมาเจอ เห็นว่าเป็นอิวะโออิก็รีบพุ่งเข้าใส่เลย ก็ในบ้านเราหาไม่ค่อยได้เนอะ
    ได้อ่านทั้งสี่เรื่องแล้วนะคะ แต่ขอมาเม้นท์ไว้ตรงนี้ เพราะเราชอบเรื่องนี้ที่สุดค่ะ
    ชอบบรรยากาศเรื่องของไรท์เตอร์มากๆเลย มีความน้อยแต่เจือไปด้วยความน่ารัก
    ตอนที่โออิคาวะบอกว่าหายไวๆนะ เราแอบจิกหมอนเลยค่ะ น่ารักมากกกกก อิวะจังจะไม่หายเจ็บได้ไงเนี่ย!!
    ความยาวของแต่ละเรื่องก็ไม่มาก จริงๆถือว่าสั้นสำหรับฟิคทั่วไปมั้ยนะ เราเองก็ไม่ค่อยได้อ่านเยอะค่ะ
    แต่ส่วนตัวเราชอบนะคะ มันพอสำหรับสื่อประเด็นแต่ละตอนที่จะเล่าแล้ว ไม่จำเป็นต้องเวิ่นเว้อก็ได้
    ส่วนนี่แค่ความเห็นส่วนตัวเรานะคะ คิดว่าถ้าภาษากระชับขึ้นอีกนิดจะดีมากเลย เพราะวิธีนำเสนอดูเป็นแนวมินิมอล
    ถ้าประโยคคมขึ้น จะดูเขียนน้อยได้มากซึ่งคิดว่าน่าจะเข้ากับแนวทางมากกว่า (แง้งงงง เราแค่เสนอเฉยๆนะคะ//กราบขออภัย)
    แต่โดยรวมแล้วเราชอบค่ะ หวังว่าจะมีโอกาสได้อ่านเรื่องต่อๆไปอีกนะคะ
    ขอบคุณสำหรับฟิคสนุกๆค่าา (^人^)

    ป.ล. ชอบเรื่อง Inquiry ด้วยค่ะ มัตสึฮานะนี่เหมาะจะชงคู่นี้ที่สุดแล้วจริงๆ ฮาาาาา

    • ขอบคุณที่แวะมาคอมเม้นท์ค่า (〃ω〃) ดีใจที่ชอบนะคะ แต่ละเรื่องค่อนข้างสั้นเพราะเขียนตามวันละกลัวเขียนไม่ทัน ต้องเขียนแบบตัดบทตัดความค่ะ 555
      และก็ขอบคุณสำหรับคำแนะนำด้วยค่ะ! เราไม่ได้เขียนฟิคมานานมากเลย รู้สึกภาษายังไม่ลงตัว จะลองนำไปปรับเปลี่ยนดูค่ะ

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s